لباس محافظ EN ISO 15025 - محافظت در برابر شعله - روش آزمایش برای انتشار محدود شعله

استاندارد «EN ISO 15025 لباس محافظ - محافظت در برابر شعله - روش آزمون برای گسترش محدود شعله»، که توسط سازمان بین‌المللی استانداردسازی (ISO) تدوین و بعداً به عنوان یک استاندارد اروپایی در محدوده تلاش‌های هماهنگ‌سازی منتشر شد، دو روش (اشتعال سطحی و احتراق زیر لبه) را برای تعیین خواص گسترش شعله مواد انعطاف‌پذیر عمودی به شکل پارچه‌های تک یا چند جزئی (پوشش داده شده، لحافی، چند لایه، ساختارهای ساندویچی و ترکیبات مشابه) هنگام قرار گرفتن در معرض شعله کوچک و مشخص شرح می‌دهد. این استاندارد در شرایطی که تأمین هوا محدود است یا قرار گرفتن در معرض منابع گرمای شدید مورد نیاز است، کاربرد ندارد. سایر روش‌های آزمون برای این شرایط مناسب‌تر هستند. علاوه بر این، این روش آزمون برای موادی که ذوب یا انقباض بیش از حد نشان می‌دهند، مناسب نیست.

این روش آزمایش ارتباط نزدیکی با روش آزمایش مشخص شده در استاندارد ISO 6941 دارد. از همان تجهیزات اساسی استفاده می‌کند، اما از نگهدارنده‌های نمونه و قالب‌های باریک‌تر برای یک عملیات واحد استفاده می‌کند. موادی که تا لبه‌های بالایی یا عمودی نمونه آزمایشی مورد استفاده در این آزمایش نمی‌سوزند، می‌توانند به عنوان موادی طبقه‌بندی شوند که گسترش شعله محدودی ایجاد می‌کنند.

این روش، خواص پارچه‌های نساجی را در پاسخ به تماس کوتاه با شعله کوچک آتش‌زنه تحت شرایط کنترل‌شده ارزیابی می‌کند. تأثیر درزها بر رفتار پارچه‌ها را می‌توان با این روش تعیین کرد، به این صورت که درز درون نمونه آزمایشی قرار می‌گیرد تا در معرض شعله آزمایش قرار گیرد. در صورت امکان، ضایعات باید به عنوان بخشی از مجموعه پارچه‌ای که در آن استفاده می‌شوند یا خواهند شد، آزمایش شوند.

در اصل، شعله‌ای مشخص از یک مشعل خاص به مدت ۱۰ ثانیه بر روی سطح یا لبه پایینی نمونه‌های نساجی که به صورت عمودی قرار گرفته‌اند، اعمال می‌شود. اطلاعات مربوط به ذوب شدن، گسترش شعله و دود کردن، و همچنین تشکیل بقایای شعله‌ور، بقایای شعله‌ور یا سوراخ‌ها ثبت می‌شود. مدت زمان دود کردن و مدت زمان دود کردن ثبت می‌شود. ثبت طول آسیب‌دیده در روش احتراق لبه اختیاری است.

آزمایش‌های مواجهه با سطح را می‌توان در هر دو طرف مجموعه‌های پارچه چندلایه و در مورد پارچه‌های تک‌لایه با خواص متفاوت در هر دو طرف انجام داد.

برای آزمایش‌های احتراق لبه، هر لایه از یک مجموعه چندلایه می‌تواند به صورت جداگانه یا به صورت کلی آزمایش شود. برای تعیین اینکه آیا دوخت لبه‌های نمونه‌های آزمایشی ضروری است یا خیر، باید به استانداردهای محصول مربوطه که این روش آزمایش را مشخص می‌کنند، مراجعه شود.

استاندارد EN ISO 15025 یکی از مهمترین استانداردها در زمینه آزمایش خواص پخش شعله مواد مورد استفاده در لباس‌های محافظ در برابر حرارت و شعله است. این استاندارد جایگزین استاندارد قدیمی‌تر EN 532 شده و همچنان روش آزمایش اساسی است که توسط استانداردهای متعدد لباس مانند EN ISO 11611 (جوشکاری)، EN ISO 11612 (حرارت و شعله عمومی) و EN 61482-1-2 (کار زنده - جرقه قوس) به آن ارجاع داده می‌شود.

این استاندارد شامل دو روش برای ارزیابی خواص گسترش شعله محدود مواد یا گروه‌هایی از مواد هنگام قرار گرفتن در معرض شعله کوچک و مشخص است: روش الف و روش ب. این روش‌های آزمایش در درجه اول برای نمونه‌های عمودی مورد استفاده در لباس‌های محافظ طراحی شده‌اند. با این حال، موارد زیر خارج از محدوده این استاندارد هستند:

• تمام عملکرد لباس
• مقاومت در برابر پاشش فلز مذاب
• انتقال حرارت یا عایق حرارتی
• انقباض انعکاسی منسوجات

دو روش آزمایش به شرح زیر شرح داده شده است:

• نقطه اعمال شعله:
• روش الف (احتراق سطحی): روی سطح نمونه اعمال می‌شود.
• روش B (شلیک لبه): روی لبه پایینی نمونه اعمال می‌شود.
• زمان اعمال شعله:
• روش الف (احتراق سطحی): ۱۰ بعلاوه/منهای ۱ ثانیه.
• روش B (شلیک لبه): 10 بعلاوه/منهای 1 ثانیه.
• رفتار معمول پارچه:
• روش الف (احتراق سطحی): اکثر پارچه‌های نساجی (بافته، کشباف، روکش‌دار).
• روش B (شعله‌دهی لبه): پارچه‌هایی که ذوب می‌شوند، به شدت جمع می‌شوند یا محتوای ترموپلاستیک دارند.
• علامت گذاری طبق استاندارد EN ISO 11612:
• روش الف (احتراق سطحی): کد A1.
• روش B (شلیک لبه): کد A2.

پس از اعمال شعله، نمونه بر اساس شش معیار ارزیابی می‌شود:

• هیچ نمونه‌ای هیچ گونه باقیمانده شعله‌ای از خود به جا نمی‌گذارد.
• هیچ نمونه‌ای سوراخی بزرگتر از اندازه مشخص شده ایجاد نمی‌کند.
• هیچ یک از نمونه‌ها شعله‌ای در لبه‌های بالایی یا جانبی خود نشان ندادند.
• زمان پس از احتراق حداکثر 2 ثانیه است.
• مدت زمان پس از روشن شدن حداکثر ۲ ثانیه است (برای برخی کاربردها).
• میانگین زمان پس از شعله‌افکنی و پس از روشن کردن، حداکثر ۲ ثانیه است (هنگامی که پنج نمونه یا بیشتر آزمایش می‌شوند).

اگر ماده‌ای از روش الف عبور کند، به عنوان A1 طبقه‌بندی می‌شود. اگر در روش الف رد شود اما از روش ب عبور کند، به عنوان A2 طبقه‌بندی می‌شود. اگر در هر دو مورد رد شود، ماده الزام گسترش محدود شعله را برآورده نمی‌کند.

تقریباً هر لباسی که طبق استاندارد EN ISO 11612 تأیید شده باشد، باید حداقل کلاس A1 یا A2 را کسب کند. لباس‌هایی که برای کارهای جوشکاری (استاندارد EN ISO 11611) استفاده می‌شوند، به کلاس 1 (A1) یا کلاس 2 (A1 و گرمای تابشی بالاتر) نیاز دارند. بسیاری از پارچه‌های مقاوم در برابر شعله طبیعی (آرامیدها، ترکیبات مداکریلیک، پنبه مقاوم در برابر شعله) به راحتی به کلاس A1 می‌رسند. پارچه‌های ترموپلاستیک (100٪ پلی‌استر، نایلون) عموماً ذوب می‌شوند و نمی‌توانند به کلاس A1 برسند، اما اگر مذاب شعله‌ای منتشر نکند، می‌توانند به کلاس A2 برسند.

علیرغم اینکه این یک آزمایش شعله کوچک نسبتاً ساده است، گذراندن استاندارد EN ISO 15025 اولین گام اجباری است که یک پارچه باید قبل از ارزیابی لباس‌های محافظ در برابر گرما و شعله بردارد. این استاندارد به عنوان یک ابزار غربالگری اساسی برای حذف موادی که به راحتی قابل اشتعال هستند یا پس از حذف منبع شعله به سوختن ادامه می‌دهند، عمل می‌کند.

به طور خلاصه، اگر یک لباس کار ادعا می‌کند که با استانداردهای EN ISO 11612، EN ISO 11611 یا استانداردهای مشابه مطابقت دارد، تقریباً مطمئناً پارچه آزمایش شده و رویه A یا رویه B استاندارد EN ISO 15025 را پشت سر گذاشته است، که این خود گواه ضروری بر عملکرد محدود آن در برابر گسترش شعله است.

سال‌هاست که سازمان ما با کادری مجرب و متخصص، نیازهای مشتریان خود را درک کرده، خدمات تست پیشرفته مورد نیاز آنها را ارائه می‌دهد و در ایجاد، پیاده‌سازی و بهبود سیستم‌های مدیریتی به آنها کمک می‌کند. در این چارچوب، ما همچنین خدمات تست را مطابق با استاندارد "EN ISO 15025 لباس محافظ - محافظت در برابر شعله - روش تست برای گسترش محدود شعله" به مشاغل ارائه می‌دهیم.