EN 1364 آزمایش‌های مقاومت در برابر آتش برای عناصر غیرباربر

استاندارد اروپایی «EN 1364 آزمون‌های مقاومت در برابر آتش برای عناصر غیرباربر» شامل زیربخش‌های زیر است که تحت همین عنوان منتشر شده‌اند:

• استاندارد "EN 1364-1 قسمت 1: دیوارها" روشی را برای تعیین مقاومت دیوارهای غیر باربر در برابر آتش شرح می‌دهد. این استاندارد همراه با EN 1363-1 استفاده می‌شود.

این استاندارد در مورد پارتیشن‌های شیشه‌دار و بدون شیشه (دیوارهای غیرباربر)، دیوارهای غیرباربر که تقریباً به‌طور کامل از شیشه تشکیل شده‌اند (دیوارهای غیرباربر با شیشه) و سایر دیوارهای داخلی و خارجی غیرباربر با یا بدون شیشه اعمال می‌شود. مقاومت دیوارهای غیرباربر خارجی در برابر آتش را می‌توان تحت شرایط مواجهه داخلی یا خارجی تعیین کرد. در حالت دوم، منحنی مواجهه خارجی با آتش که در استاندارد EN 1363-2 ارائه شده است، استفاده می‌شود.

این استاندارد شامل موارد زیر نمی شود:

• دیوارهای پرده‌ای (دیوارهای خارجی غیرباربر معلق در جلوی دال کف) مگر اینکه صراحتاً طبق استانداردهای EN 1364-3 یا EN 1364-4 مجاز باشند، که شامل جزئیات روش مورد استفاده می‌شود.
• دیوارهای غیر باربر حاوی مجموعه درب‌هایی که باید طبق این استاندارد آزمایش شوند.

الزامات خاص برای آزمایش شیشه‌ها در پیوست الف آمده است. الزامات خاص برای آزمایش دیوارهای خارجی و داخلی غیر باربر که برای قرار گرفتن در امتداد افقی بین دو عضو سازه‌ای عمودی مقاوم در برابر آتش که به طور مستقل اثبات شده‌اند، طراحی شده‌اند، در پیوست ب آمده است.

شرایط گرمایش و فشار و اتمسفر کوره باید مطابق با الزامات مندرج در استاندارد EN 1363-1 یا در صورت لزوم، استاندارد EN 1363-2 باشد.

در عمل، اگر سازه ۳ متر یا کمتر ارتفاع یا عرض داشته باشد، آن بعد از نمونه آزمایشی باید در اندازه کامل آزمایش شود. اگر هر بعد از سازه بیشتر از ۳ متر باشد، آن بعد باید در طولی که کمتر از ۳ متر نباشد، در صورت آزمایش بدون سازه نگهدارنده، یا در طولی که کمتر از ۲.۸ متر نباشد، در صورت آزمایش با سازه نگهدارنده، آزمایش شود.

تعداد نمونه‌های آزمایشی باید مطابق با استاندارد EN 1363-1 باشد. با این حال، هنگامی که داده‌ها تحت شرایط نوردهی متفاوت مورد نیاز است یا زمانی که سازه باید با و بدون لعاب ارزیابی شود، آزمایش‌های اضافی باید با استفاده از نمونه‌های آزمایشی جداگانه برای هر مورد انجام شود.

• استاندارد EN 1364-2 بخش 2: سقف‌ها روشی را برای تعیین مقاومت سقف‌ها در برابر آتش شرح می‌دهد که مستقل از هرگونه عنصر سازه‌ای بالای آنها، در برابر آتش مقاوم هستند. این استاندارد همراه با استاندارد EN 1363-1 استفاده می‌شود.

این روش برای سقف‌هایی که به صورت آویز آویزان شده‌اند یا مستقیماً به یک قاب یا سازه نگهدارنده متصل شده‌اند، و همچنین برای سقف‌های خودایستا قابل استفاده است. در این روش آزمایش، سقف در معرض آتش قرار می‌گیرد و این مواجهه یا از زیر سقف یا از بالای سقف اعمال می‌شود تا آتش در فضای بالای سقف شبیه‌سازی شود.

سهم مقاومت در برابر آتش که یک سقف کاذب می‌تواند به عنوان یک غشای محافظ برای عناصر باربر فراهم کند، با استفاده از رویه مندرج در استاندارد EN 13381-1 تعیین می‌شود. مقاومت در برابر آتش کف‌های باربر در کنار سقف کاذب را می‌توان با استفاده از آزمایش‌های مطابق با استاندارد EN 1365-2 نیز ارزیابی کرد.

شرایط گرمایش و فشار و اتمسفر کوره باید مطابق با الزامات مندرج در استاندارد EN 1363-1 یا در صورت لزوم، استاندارد EN 1363-2 باشد.

برای سقف‌های خودایستا که از بالا یا پایین در معرض آتش قرار دارند، وقتی سقف عملاً برابر یا بزرگتر از دهانه کوره است، باید حداقل با ابعاد ۴ متر در ۳ متر آزمایش شود. دهانه سقف باید به سمت بعد بزرگتر هدایت شود. وقتی سقف عملاً در هر دو جهت کوچکتر از ۴ متر در ۳ متر باشد، باید با اندازه کامل آزمایش شود. دهانه کوره باید توسط عضوی با اندازه کافی محصور شود تا صلبیت و پایداری کافی برای پشتیبانی از نمونه آزمایش را فراهم کند.

برای سقف‌های کاذب که از بالا یا پایین در معرض آتش قرار دارند، نمونه آزمایشی باید به گونه‌ای طراحی شود که حداقل ابعاد ۴ متر در ۳ متر در معرض شرایط کوره قرار گیرد. جهت‌گیری اجزای اصلی باید به سمت بعد بزرگتر باشد. در عمل، هنگامی که سقف در هر دو جهت کمتر از ۴ متر در ۳ متر باشد، باید در اندازه کامل آزمایش شود. دهانه کوره باید توسط عضوی با اندازه کافی محصور شود تا صلبیت و پایداری کافی برای پشتیبانی از نمونه آزمایشی را فراهم کند.

تعداد نمونه‌های آزمایش باید با استاندارد EN 1363-1 مطابقت داشته باشد. اگر شدیدترین پیکربندی آزمایش تعریف شده در این استاندارد قابل شناسایی نباشد، باید یک نمونه آزمایش واحد آزمایش شود؛ در این صورت، برای هر پیکربندی باید آزمایش‌های جداگانه‌ای انجام شود.

• استاندارد EN 1364-3 بخش 3: دیوار پرده‌ای - پیکربندی کامل (مونتاژ کامل) روشی را برای تعیین مقاومت در برابر آتش یک دیوار پرده‌ای با پیکربندی کامل توصیف می‌کند. این استاندارد همراه با استاندارد EN 1363-1 استفاده می‌شود.

این روش آزمایش برای دیوار برشی نوع B قابل استفاده است. این آزمایش برای آزمایش دیوار برشی نوع A مناسب نیست.

مقاومت دیوار پرده‌ای در برابر آتش را می‌توان تحت شرایط مواجهه داخلی یا خارجی تعیین کرد. در حالت دوم، منحنی مواجهه خارجی با آتش که در استاندارد EN 13632 ارائه شده است، می‌تواند با توجه به مقررات ملی مختلف مورد استفاده قرار گیرد.

آزمایش‌ها روی اجزای منفرد دیوار پرده‌ای (مثلاً درزگیر پیرامونی، پنل پرکننده یا بست سیستم قاب‌بندی مورد استفاده برای اتصال دیوار پرده‌ای به عنصر کف) یا روی سیستم‌هایی که الزامات مقاومت در برابر آتش فقط برای ناحیه اسپندرل اعمال می‌شود، می‌تواند با استفاده از استاندارد EN 1364-4 انجام شود. استاندارد EN 1364-4-3 در مورد درزگیرهای حفره‌ای خطی عمودی اعمال می‌شود. این استاندارد شامل نماهای دوجداره، سیستم‌های روکش بالایی یا سیستم‌های نمای تهویه‌دار روی دیوارهای خارجی نمی‌شود. این استاندارد به رفتار دیوارهای پرده‌ای در برابر آتش نمی‌پردازد.

این استاندارد برای مطالعه همراه با استانداردهای EN 1363-1 و EN 1363-2 در نظر گرفته شده است.

شرایط گرمایش و فشار و اتمسفر کوره باید با موارد ذکر شده در EN 1363-1 یا EN 1363-2، در صورت لزوم، در مورد منحنی آتش خارجی مطابقت داشته باشد.

نمونه آزمایش باید از ارتفاع کافی برخوردار باشد تا امکان انجام موارد زیر را فراهم کند:

• طبق روال، یک ناحیه اسپندرل در جلوی پایه نگهدارنده بالایی تعبیه کنید. در صورت لزوم، اسپندرل را می‌توان تا ارتفاعی برش داد که حداقل ۵۰۰ میلی‌متر از بالای پایه نگهدارنده بالایی فراتر رود.
• نمونه آزمایشی باید ۱۵۰ میلی‌متر پایین‌تر از سطح بالایی پایه نگهدارنده پایینی امتداد یابد و لبه پایینی آن بدون تکیه‌گاه باشد.

اگر قرار است یک شکاف خطی عمودی ارزیابی شود، نمونه آزمایشی باید از عرض کافی برخوردار باشد تا حداقل 500 میلی‌متر از بیرون دیوار شبیه‌سازی شده فراتر رود.

• استاندارد "EN 1364-4 بخش 4: دیوار پرده‌ای - پیکربندی قطعات" روشی را برای تعیین مقاومت در برابر آتش قطعات دیوار پرده‌ای و درزگیر محیطی شرح می‌دهد. این روش مقاومت در برابر آتش داخلی و خارجی موارد زیر را بررسی می‌کند:
  • پنل اسپندرل، یعنی دوخت پایین، دوخت بالا یا ترکیبی از این‌ها
  • مهر و موم محیطی
  • تثبیت سیستم قاب (لنگر) مورد استفاده برای اتصال دیوار پرده به عنصر کف
  • ترکیب‌هایی از این

نتایج حاصل از آزمایش‌ها مطابق با این استاندارد، مبنای طبقه‌بندی دیوار پرده‌ای نوع A را تشکیل می‌دهد. نتایج مربوط به دیوار پرده‌ای نوع B می‌تواند برای تعیین مقاومت در برابر آتش بخش‌های دیوار پرده‌ای مورد استفاده قرار گیرد تا دامنه کاربردها را در صورت آزمایش قبلی مطابق با استاندارد EN 1364-3 گسترش دهد.

این استاندارد شامل نماهای دو پوسته، سیستم‌های روکش یا سیستم‌های نمای تهویه‌دار روی دیوارهای خارجی نمی‌شود. این استاندارد به رفتار واکنش دیوارهای پرده‌ای در برابر آتش نمی‌پردازد.

این استاندارد برای مطالعه همراه با استانداردهای EN 1363-1، EN 1363-2 و EN 1364-3 برای دیوار پرده‌ای نوع B در نظر گرفته شده است. پیوست الف، راهنمایی‌های آموزنده‌ای در مورد اصول و روش آزمایش برای آزمایش قطعات دیوار پرده‌ای ارائه می‌دهد.

شرایط فشار و اتمسفر کوره باید مطابق با موارد ذکر شده در استاندارد EN 1363-1 باشد، مشروط بر اینکه فشار اسمی 20 پاسکال در موقعیت‌های نشان داده شده در شکل‌ها اعمال شود. شرایط گرمایش باید مطابق با موارد ذکر شده در استاندارد EN 1363-1 یا EN 1363-2 برای پیکربندی آزمایش انتخاب شده مطابق جدول باشد.

حجم نمونه آزمایش باید:

• ارتفاع ناحیه اسپندرل طبق عمل (معمولاً حدود ۱ متر)
• اگر عرض دیوار پرده‌ای در عمل کمتر از ۳ متر باشد، نمونه باید دقیقاً به اندازه‌ی عملی باشد.
• در عمل، اگر عرض دیوار پرده‌ای بیش از ۳ متر باشد، عرض نمونه نباید کمتر از ۳ متر باشد.

عملکرد دیوارهای پرده‌ای یا بخش‌هایی از دیوار پرده‌ای نوع A در شرایط مواجهه داخلی و خارجی باید از یک آزمایش واحد که در آن نمونه از هر دو طرف گرم می‌شود، تعیین شود. برای دیوار پرده‌ای نوع B، آزمایش‌های جداگانه‌ای برای مواجهه داخلی و خارجی باید انجام شود. بسته به الزامات ملی، مواجهه خارجی می‌تواند منحنی آتش خارجی مشخص شده در EN 1363-2 یا منحنی دما/زمان استاندارد مشخص شده در EN 1363-1 باشد.

• استاندارد "EN 1364-5 بخش 5: شبکه‌های انتقال هوا" روشی را برای تعیین مقاومت شبکه‌های انتقال هوا در برابر آتش شرح می‌دهد. این استاندارد برای شبکه‌های انتقال هوا که برای نصب در اجزای ساختمان (معمولاً دیوارها، کف‌ها یا سقف‌ها) طراحی شده‌اند، قابل اجرا است. جهت نصب شبکه انتقال هوا می‌تواند عمودی یا افقی باشد. مکانیسم بسته شدن شبکه انتقال هوا می‌تواند ناشی از انبساط مواد یا توسط هر وسیله بسته شدن مکانیکی یا الکتریکی باشد.

این روش آزمایش برای دریچه‌های انتقال هوای دارای رتبه‌بندی آتش یا مقاوم در برابر آتش و کنترل دود قابل استفاده است. یک پیکربندی آزمایش اضافی برای دریچه‌های انتقال هوای دارای رتبه‌بندی آتش یا مقاوم در برابر آتش و کنترل دود در کاربردهایی که برخورد شعله باز از شروع آتش‌سوزی خطری محسوب می‌شود، قابل استفاده است.

این روش آزمایش، رفتار یک دریچه انتقال هوا را هنگامی که در معرض منحنی استاندارد آتش شرح داده شده در EN 1363-1 و فشار استاندارد شرح داده شده در EN 1363-1 قرار می‌گیرد، ارزیابی می‌کند. هدف از این آزمایش ارائه اطلاعات کمی در مورد میزان نشت دود یا گازهای داغ یا انتقال یا تولید دود در شرایط آتش‌سوزی نیست. چنین حقایقی فقط باید در توصیف رفتار کلی نمونه‌های آزمایشی در طول آزمایش در نظر گرفته شوند.

شرایط گرمایش و اتمسفر کوره باید مطابق با استانداردهای EN 1363-1 یا EN 1363-2 (در صورت لزوم) باشد.

شرایط و تلرانس‌های فشار باید مطابق با استاندارد EN 1363-1 باشند. بسته به کاربرد، دریچه‌های انتقال هوا که روی سازه‌های نگهدارنده عمودی نصب شده‌اند، می‌توانند در ناحیه فشار مثبت یا منفی آزمایش شوند. اگر دریچه برای هر دو ناحیه طراحی شده باشد، هر دو سناریو باید آزمایش شوند.

نمونه آزمایشی شامل یک شبکه انتقال هوا به همراه یک سازه نگهدارنده است. در مواردی که چندین نمونه آزمایشی در یک سازه آزمایشی واحد گنجانده شده باشند، باید مورد ارزیابی جداگانه قرار گیرند.

نمونه آزمایشی معمولاً باید در اندازه کامل باشد. اگر قرار است دریچه‌های انتقال هوای مدولار آزمایش شوند، باید بزرگترین اندازه نصب آزمایش شود.

• استاندارد EN 1364-6 بخش 6: موانع حفره باز، روش‌هایی را برای تعیین مقاومت در برابر آتش موانع حفره باز شرح می‌دهد. این استاندارد باید همراه با استاندارد EN 1363-1 استفاده شود.

این استاندارد در مورد موانع حفره باز غیر باربر، عمودی یا افقی که برای بستن و ایجاد جداسازی آتش در صورت آتش‌سوزی طراحی شده‌اند، اعمال می‌شود. موانع حفره باز روی نماهایی که در اثر شکستن پنجره در معرض آتش قرار می‌گیرند و آتش در حال توسعه به نما می‌رسد، ممکن است طبق معیارهای شعله اختیاری آزمایش شوند.

این استاندارد در مورد موانع حفره‌ای که شامل آب‌بندهای نفوذی در محدوده استاندارد EN 1366-3 هستند، اعمال نمی‌شود. علاوه بر این، این استاندارد در مورد موانع حفره‌ای بسته در محدوده استاندارد EN 1366-4 نیز اعمال نمی‌شود.

شرایط گرمایش و اتمسفر کوره باید مطابق با الزامات مندرج در استاندارد EN 1363-1 باشد.

سازمان ما که سال‌هاست از طریق طیف گسترده‌ای از فعالیت‌های آزمایش، اندازه‌گیری، تجزیه و تحلیل و ارزیابی، از کسب‌وکارها در تمام بخش‌ها پشتیبانی می‌کند، دارای تیمی قوی از کارکنان است که از نزدیک پیشرفت‌های جهانی در علم و فناوری را دنبال می‌کنند و دائماً در حال بهبود خود هستند. در این زمینه، ما همچنین خدمات آزمایش مطابق با استاندارد EN 1364 برای آزمایش‌های مقاومت در برابر آتش برای عناصر غیرباربر ارائه می‌دهیم.