سری استانداردهای EN 13381، یک استاندارد اروپایی، روش‌های آزمایشی مختلفی را برای تعیین سهم عناصر ساختاری در مقاومت در برابر آتش تعریف می‌کند.
این مجموعه استانداردها شامل بخش های زیر با عنوان اصلی "روش های آزمایش برای تعیین سهم عناصر سازه ای در مقاومت در برابر آتش" است:
استاندارد EN 13381-1 یک روش آزمایشی را برای تعیین توانایی یک غشای محافظ افقی، زمانی که به عنوان یک مانع مقاوم در برابر آتش استفاده می‌شود، برای کمک به مقاومت در برابر آتش اعضای سازه‌ای افقی همانطور که در استاندارد تعریف شده است، تعریف می‌کند. تست غشای محافظ افقی نصب شده در زیر یک کف غیر استاندارد طبق استاندارد EN 1365-2 انجام می شود. این استاندارد همچنین شامل ارزیابی می‌شود که اطلاعاتی را برای تجزیه و تحلیل داده‌های آزمایش ارائه می‌کند و راهنمایی برای تفسیر نتایج آزمایش آتش‌سوزی بر حسب معیارهای ظرفیت تحمل بار اعضای ساختاری افقی محافظت‌شده ارائه می‌دهد.
استاندارد EN 13381-2 یک روش آزمایشی را برای تعیین توانایی یک غشای محافظ عمودی، زمانی که به عنوان یک مانع مقاوم در برابر آتش استفاده می شود، برای کمک به مقاومت در برابر آتش اعضای سازه عمودی باربر ساخته شده از فولاد، بتن، کامپوزیت های فولادی/بتنی تعریف می کند. یا چوب این روش تست برای هر نوع غشای محافظ عمودی مرتبط با یک غشای پشتیبان جداگانه قابل اجرا است. غشای محافظ عمودی را می توان از عضو سازه جدا کرد یا به آن متصل کرد و خود نگهدارنده است. این روش تست برای غشاهای محافظ عمودی با شکاف بین غشای محافظ عمودی و عضو ساختاری قابل اجرا است، در غیر این صورت روش‌های آزمایش جایگزین اعمال می‌شود.
استاندارد EN 13381-3 یک روش آزمایشی را برای تعیین سهم سیستم های حفاظت در برابر آتش در مقاومت عناصر بتنی سازه ای مانند کف، سقف و دیوار در برابر آتش تعریف می کند. این روش تست تیرها و ستون های یکپارچه را نیز پوشش می دهد. بتن می تواند سبک، وزن معمولی یا بتن سنگین باشد و می تواند از همه رده های مقاومتی باشد. این روش تست برای تمام مواد حفاظت در برابر حریق که برای حفاظت از عناصر بتنی استفاده می‌شوند، کاربرد دارد و شامل مواد پاشیده شده، پوشش‌های واکنش‌دهنده، سیستم‌های حفاظتی پوشش و مواد چندلایه یا کامپوزیت حفاظت در برابر آتش با یا بدون شکاف بین مواد حفاظتی در برابر حریق و مواد می‌باشد.
استاندارد EN 13381-4 یک روش آزمایشی را برای تعیین سهم سیستم‌های حفاظت آتش غیرفعال اعمال شده در مقاومت در برابر آتش عناصر فولادی سازه‌ای که به عنوان تیرها یا ستون‌ها استفاده می‌شوند، توصیف می‌کند. این روش را نمی توان به طور مستقیم برای اعضای تنش سازه بدون بررسی بیشتر اعمال کرد. این استاندارد سیستم های حفاظت در برابر آتش را پوشش می دهد که فقط حاوی مواد غیرفعال هستند و نه مواد حفاظتی راکتیو حریق که در این استاندارد تعریف شده است. این ارزیابی برای پوشش طیفی از مقاطع فولادی طراحی شده است که با ضخامت مواد حفاظتی در برابر آتش، عوامل مقطع، طیفی از دمای طراحی و طیف وسیعی از دوره‌های طبقه‌بندی حفاظت در برابر حریق مشخص می‌شوند.
استاندارد EN 13381-5 یک روش آزمایشی را برای تعیین سهم سیستم های حفاظت در برابر آتش در مقاومت در برابر آتش عناصر یا صفحات کامپوزیتی بتن سازه / ورق فولادی پروفیلی تعریف می کند. این روش آزمایشی به گونه ای طراحی شده است که امکان اعمال مستقیم نتایج را برای پوشش ضخامت های مختلف مواد حفاظتی در برابر آتش اعمال می کند. این روش تست برای تمام مواد حفاظت در برابر حریق که برای حفاظت از عناصر کامپوزیت بتن/فولاد یا کف استفاده می‌شوند، و پوشش‌های با یا بدون شکاف بین مواد حفاظتی در برابر حریق و عناصر یا دال مرکب بتن/فولاد، سیستم‌های حفاظتی پوشش و چند لایه یا چندلایه کاربرد دارد. حفاظت در برابر آتش کامپوزیت حاوی مواد.
استاندارد EN 13381-6 روشی آزمایشی را برای تعیین سهم سیستم‌های حفاظت در برابر آتش در مقاومت ستون‌های فولادی توخالی با بتن سازه‌ای در برابر آتش شرح می‌دهد . بتن می‌تواند سبک، معمولی یا سنگین باشد و می‌تواند از هر رده مقاومتی مشخص شده در استاندارد EN 1994-1-2 باشد. این روش آزمایش برای همه سیستم‌های حفاظت در برابر آتش که برای محافظت از ستون‌های توخالی با بتن استفاده می‌شوند، قابل اجرا است و شامل حفاظت در برابر آتش با اسپری، پوشش‌های واکنشی، سیستم‌های حفاظت در برابر پوشش و مواد حفاظت در برابر آتش چند لایه یا مرکب می‌شود.
استاندارد EN 13381-7 یک روش آزمایشی را برای تعیین سهم کیت های حفاظت در برابر آتش در مقاومت در برابر آتش عناصر چوبی ساختاری تعریف می کند. چنین کیت های حفاظت در برابر آتش شامل پوشش ها، حفاظت در برابر آتش اسپری و پوشش های واکنشی است. این روش برای تمام کیت های حفاظت در برابر آتش که برای محافظت از عناصر چوبی استفاده می شود، قابل اجرا است. آنها را می توان به طور مستقیم، به طور کامل یا جزئی به عنصر چوبی ثابت کرد و ممکن است شامل یک شکاف هوا بین کیت حفاظت در برابر آتش و عنصر چوبی به عنوان بخشی جدایی ناپذیر از طراحی آن باشد.
استاندارد EN 13381-8 یک روش آزمایشی را برای تعیین سهم سیستم‌های حفاظت در برابر آتش راکتیو اعمال شده در مقاومت در برابر آتش عناصر فولادی سازه‌ای که به عنوان تیرها یا ستون‌ها استفاده می‌شوند، تعریف می‌کند. این روش تست فقط سیستم‌های حفاظت در برابر آتش حاوی مواد واکنش‌دهنده را پوشش می‌دهد، نه مواد حفاظت آتش غیرفعال تعریف شده در استاندارد.
استاندارد EN 13381-9 یک روش آزمایشی برای تعیین سهم سیستم های حفاظت در برابر آتش در مقاومت در برابر آتش عناصر تیر فولادی سازه ای در صفحه افقی ارائه می دهد که شامل دهانه هایی است که بر عملکرد سازه ای تیر تأثیر می گذارد. این استاندارد در مورد تیرهایی که در معرض آتش سه یا چهار طرف هستند اعمال می شود. علاوه بر این، این استاندارد برای مواد حفاظتی در برابر آتش که مطابق با استانداردهای EN 13381-4 و EN 13381-8 آزمایش و ارزیابی شده اند، اعمال می شود. به تنهایی استفاده نمی شود.
استاندارد EN 13381-10 یک روش آزمایشی را برای تعیین سهم سیستم های حفاظت در برابر آتش در عملکرد مقاومت در برابر آتش میله های فولادی دایره ای و مستطیلی که به عنوان اعضای کششی استفاده می شود، تعریف می کند. این استاندارد برای مواد ضد حریق که مطابق با استانداردهای EN 13381-4 و EN 13381-8 آزمایش و ارزیابی شده اند اعمال می شود. این استاندارد شامل فولاد یا سایر میلگردهای سرد شکلی که به عنوان تقویت کننده در ساخت و ساز بتن استفاده می شود، نمی شود.
در میان آزمایش‌ها، اندازه‌گیری‌ها، تحلیل‌ها و ارزیابی‌های متعددی که برای کسب‌وکارها در بخش‌های مختلف ارائه می‌کند، سازمان ما همچنین خدمات آزمایشی را برای تعیین سهم عناصر سازه در مقاومت در برابر آتش در محدوده استاندارد EN 13381 با کادر آموزش دیده و متخصص ارائه می‌کند. و تجهیزات تکنولوژیکی پیشرفته
برای دریافت قرار ملاقات، برای دریافت اطلاعات دقیق تر و یا درخواست ارزیابی، می توانید از ما بخواهید فرم ما را پر کند و به شما برسد.
