EN 13501-7 بخش 7: طبقه‌بندی با استفاده از داده‌های مربوط به مواجهه با آتش خارجی روی سقف‌ها.

استاندارد اروپایی «EN 13501-7 طبقه‌بندی آتش محصولات ساختمانی و عناصر ساختمانی - بخش 7: طبقه‌بندی با استفاده از داده‌های مربوط به قرار گرفتن در معرض آتش خارجی روی سقف‌ها» طبقه‌بندی عملکرد واکنش آتش پوشش‌های سقف را هنگام قرار گرفتن در معرض آتش از خارج از ساختمان (قرار گرفتن در معرض آتش خارجی) تعریف می‌کند. این استاندارد بخشی از مجموعه گسترده‌تر EN 13501 است، اما به طور خاص به سقف‌ها و پوشش‌های سقف، با تمرکز بر سیستم‌های تهویه، می‌پردازد.

هدف اصلی استاندارد EN 13501-7 به شرح زیر است:

• ارائه یک روش هماهنگ در سراسر اروپا برای ارزیابی و برچسب گذاری مقاومت در برابر آتش سیستم های تهویه.
• برای اطمینان از اینکه کانال‌های تهویه و اجزای تخلیه دود از گسترش آتش و دود در ساختمان‌ها جلوگیری می‌کنند.
• برای پشتیبانی از رعایت مقررات ایمنی در برابر آتش‌سوزی ساختمان و الزامات اساسی تحت آیین‌نامه محصولات ساختمانی (CPR).
• برای امکان مقایسه و صدور گواهینامه بین تولیدکنندگان مختلف.

استاندارد EN 13501-7 برای ایمنی ساختمان و آتش نشانی بسیار مهم است زیرا:

• این به جلوگیری از گسترش آتش و دود کمک می‌کند. سیستم‌های تهویه می‌توانند به گذرگاه‌هایی برای دود و شعله تبدیل شوند. طبقه‌بندی مناسب تضمین می‌کند که کانال‌ها در طول آتش‌سوزی به کار خود ادامه دهند.
• این استاندارد از رعایت مقررات قانونی پشتیبانی می‌کند. بسیاری از کشورهای اروپایی، اجزای تهویه مورد استفاده در ساختمان‌های تجاری، صنعتی و مسکونی را ملزم به تأیید مطابق با استاندارد EN 13501-7 می‌کنند.
• این امر ثبات عملکرد را تضمین می‌کند. محصولات را می‌توان از طریق آزمایش‌ها و طبقه‌بندی‌های استاندارد به طور منصفانه مقایسه کرد.
• این امر ایمنی جانی و حفاظت از اموال را افزایش می‌دهد. سیستم‌های با کارایی بالا، تخلیه را بهبود بخشیده و خسارت را در هنگام آتش‌سوزی کاهش می‌دهند.

مکان‌هایی که این استاندارد در آنها به صورت چاپی اعمال می‌شود به شرح زیر است:

• بیمارستان ها
• ساختمان‌های بلند مرتبه
• مراکز خرید و مناطق حمل و نقل عمومی
• فرودگاه‌ها و مراکز حمل و نقل
• تونل‌ها و سیستم‌های مترو
• تأسیسات تولید و ذخیره‌سازی
• ساختمان‌های اداری و برج‌های مسکونی

استانداردهای استاندارد واکنش به آتش (EN 13501-1) محصولات را در مقیاس کوچک (آزمایش عنصر تک سوز، عدم اشتعال و غیره) آزمایش می‌کنند که برای دیوارها و سقف‌ها به خوبی کار می‌کند. با این حال، سقف‌ها می‌توانند در اثر پرتاب آوار، تابش گرما و قطرات شعله از آتش خارجی (مثلاً خاکستر ناشی از سوختن ساختمان مجاور یا آتش‌سوزی جنگل) سوراخ شوند. بنابراین، آزمایش‌های ویژه و در مقیاس بزرگ توسعه داده شده‌اند که حمله واقعی آتش خارجی به سقف‌ها را بهتر شبیه‌سازی می‌کنند. استاندارد EN 13501-7 همیشه همراه با یک یا چند روش آزمایش زیر استفاده می‌شود.

استاندارد «روش‌های آزمایش CEN/TS 1187 برای قرار گرفتن سقف‌ها در معرض آتش خارجی» چهار روش آزمایش ممکن را شرح می‌دهد:

• t1: آزمایش با مشعل‌های روشن (آلمان / کشورهای اسکاندیناوی)
• t2: شعله‌های سوزان + باد (کشورهای اسکاندیناوی)
• t3: شعله‌های آتش + باد + گرمای تابشی اضافی (فرانسه)
• t4: آزمایش دو مرحله‌ای با شعله‌های سوزان + باد و گرمای تابشی اضافی (بریتانیا)

این آزمایش‌ها، گسترش آتش به سطح بیرونی سقف، گسترش آن در داخل سقف (آزمایش‌های ۱، ۲ و ۳)، نفوذ آتش (آزمایش‌های ۱، ۳ و ۴) و تشکیل قطرات شعله‌ور یا آوارهایی که از زیر سقف یا از سطوح در معرض آتش می‌ریزند (آزمایش‌های ۱، ۳ و ۴) را ارزیابی می‌کنند.

آزمایش‌های ۲ و ۳ برای سقف‌های نامنظم هندسی یا دستگاه‌های نصب‌شده روی سقف مانند دریچه‌ها و نورگیرها قابل اجرا نیستند.

چهار آزمایش ذکر شده در بالا نیازی به ترتیب خاصی ندارند. هر آزمایش به خودی خود معتبر است و قابل تعویض یا جایگزینی با آزمایش دیگر نیست.

بیشتر کشورها چندین مورد از این روش‌ها را اتخاذ می‌کنند، اما ترجیحات تاریخی آنها متفاوت بوده است. به عنوان مثال، آلمان از روش t1 استفاده می‌کند، در حالی که بریتانیا در ابتدا از روش t4 و بعداً از استاندارد BS 476-3 استفاده کرد.

طبق استاندارد EN 13501-7، طبقه‌بندی عملکرد آتش‌سوزی خارجی سقف‌ها و مصالح سقف به شرح زیر است:

• BRoof(t1)، BRoof(t2)، BRoof(t3)، BRoof(t4): بهترین عملکرد – به پوشش سقف نفوذ نمی‌کند، قطرات یا ذرات شعله ندارد، گسترش جانبی شعله محدود است. تقریباً در تمام اروپا بدون محدودیت پذیرفته شده است.
• سقف شیروانی (t1-t4): عملکرد متوسط. محدودیت‌های محدود در برخی کشورها.
• DRoof(t1–t4): عملکرد پایین‌تر. محدودیت‌های بیشتر.
• ERoof(t1–t4): عملکرد ضعیف. محدودیت‌های قابل توجه.
• سقف (t1-t4): هیچ یک از معیارهای فوق را برآورده نمی‌کند (عملکرد اعلام نشده است). عموماً برای اکثر ساختمان‌ها غیرقابل قبول است.

همیشه باید «t1»، «t2»، «t3» یا «t4» مشخص شوند زیرا یک محصول می‌تواند بسته به روش آزمون مورد استفاده، طبقه‌بندی‌های مختلفی دریافت کند. نمونه‌هایی از طبقه‌بندی‌هایی که اغلب در عمل با آنها مواجه می‌شویم به شرح زیر است:

• کاشی‌های سفالی/بتنی روی زیرکوب‌ها: معمولاً BRoof(t1) و BRoof(t4).
• شینگل قیری با زیرسازی مناسب: معمولاً BRoof(t3) یا BRoof(t4).
• ورق فلزی (فولاد، آلومینیوم): معمولاً سقف (t1 تا t4)
• برخی از پنجره‌های سقفی پلاستیکی یا پنل‌های فتوولتائیک که در سقف ادغام شده‌اند: فقط سقف کرو (CROof) یا با قیمت پایین‌تر ممکن است امکان‌پذیر باشد.

از سال ۲۰۱۳، عملکرد مصالح سقف در برابر آتش خارجی، طبق مقررات محصولات ساختمانی اتحادیه اروپا در اکثر کشورهای عضو، یک ویژگی اجباری بوده است (ویژگی هماهنگ‌شده «عملکرد در برابر آتش خارجی»). بنابراین، تولیدکنندگان باید هنگام عرضه محصول به بازار، اعلامیه عملکرد را صادر کرده و علامت CE، از جمله طبقه‌بندی EN 13501-7 را اعمال کنند.

برخی کشورها همچنین قوانین فاصله تا مرز را اعمال می‌کنند: هرچه عملکرد پایین‌تر باشد، فاصله مورد نیاز از مرز یا ساختمان‌های همسایه بیشتر است.

در پایان، استاندارد EN 13501-7 سیستم طبقه‌بندی اروپایی قابل اجرا برای عملکرد آتش‌سوزی خارجی سقف‌ها و مصالح سقف است. این طبقه‌بندی بر اساس آزمایش‌های جامع در استاندارد CEN/TS 1187 است. از آنجایی که روش آزمایش پذیرفته شده و حداقل کلاس ممکن است متفاوت باشد، بررسی مقررات ملی ساختمان کشور مورد استفاده ضروری است.

سال‌هاست که سازمان ما با کارکنان متخصص و باتجربه خود، نیازهای مشتریان خود را درک کرده، خدمات آزمایش پیشرفته مورد نیاز آنها را ارائه می‌دهد و در ایجاد، پیاده‌سازی و بهبود سیستم‌های مدیریتی یاری می‌رساند. در این چارچوب، ما همچنین خدمات آزمایش را مطابق با استاندارد "EN 13501-7 طبقه‌بندی آتش محصولات ساختمانی و عناصر ساختمانی - بخش 7: طبقه‌بندی با استفاده از داده‌های مربوط به قرار گرفتن در معرض آتش خارجی روی سقف‌ها" به مشاغل ارائه می‌دهیم.