EN ISO 11925-2 واکنش به آزمایش‌های آتش - اشتعال‌پذیری محصولات در تماس مستقیم با شعله - قسمت 2: آزمایش منبع شعله منفرد

استاندارد "EN ISO 11925-2 آزمون‌های واکنش به آتش - احتراق محصولات در تماس مستقیم با شعله - بخش 2: آزمون منبع تک شعله" که اساس آن در یک استاندارد اروپایی است و متعاقباً توسط سازمان بین‌المللی استانداردسازی (ISO) منتشر شده است، روشی را برای تعیین قابلیت اشتعال محصولات با برخورد مستقیم شعله کوچک تحت تابش صفر با استفاده از نمونه‌های عمودی توصیف می‌کند.

ضمائم این استاندارد به شرح زیر است:

• پیوست الف: اطلاعات مربوط به حساسیت این روش آزمون
• پیوست ب: اطلاعات مربوط به آزمایش محصولات غیر مسطح برای استفاده نهایی
• پیوست ج: اطلاعات مربوط به آزمایش محصولات نهایی سوراخ‌دار

برای اهداف این استاندارد، تعاریف زیر علاوه بر اصطلاحات و تعاریف ارائه شده در استاندارد «ایزو 13943 ایمنی در برابر آتش - واژه‌نامه» اعمال می‌شود:

• محصول: ماده، عنصر یا جزئی که اطلاعات مربوط به آن مورد نیاز است.
• محصول اساساً مسطح: محصولی که یکی از ویژگی‌های زیر را دارد:
  • یک سطح باز مسطح.
  • سطح مسطح و نمایانی که ناهمواری‌های سطحی آن به طور یکنواخت در سطح نمایان توزیع شده است. مشروط بر اینکه:
    • حداقل ۵۰ درصد از سطح یک مربع نمونه به ابعاد ۲۵۰ میلی‌متر در ۲۵۰ میلی‌متر، در عمق ۶ میلی‌متری از صفحه‌ای که از بالاترین نقاط روی سطح باز گرفته شده است، قرار دارد، یا
    • برای سطحی که دارای ترک، شکاف یا سوراخ است، عرض آنها نباید از 6,5 میلی‌متر یا عمق آنها از 10 میلی‌متر بیشتر باشد و کل مساحت چنین ترک‌ها، شکاف‌ها یا سوراخ‌هایی در سطح نباید از 30 درصد مساحت مربع 250 میلی‌متر در 250 میلی‌متر سطح باز تجاوز کند.
• قطرات یا ذرات شعله‌ور: ماده‌ای که در طول آزمایش آتش از نمونه جدا می‌شود و کاغذ صافی زیر نمونه را مشتعل می‌کند.
• محصولات چندلایه: محصولی که از دو یا چند لایه از مواد مختلف تشکیل شده است (ممکن است قابل توجه یا ناچیز باشد).
• شعله پایدار: شعله‌ای که بیش از ۳ ثانیه ادامه یابد.
• اشتعال: وجود شعله‌های پایدار را نشان می‌دهد.

نمونه آزمایشی باید از یک نمونه نماینده از محصول مورد آزمایش با استفاده از قالب‌های مشخص شده در این استاندارد بریده شود. نمونه‌های آزمایشی باید دارای ابعاد 250 میلی‌متر به اضافه یا منهای 2 میلی‌متر در طول و 90 میلی‌متر به اضافه یا منهای 2 میلی‌متر در عرض باشند. نمونه‌هایی که معمولاً 60 میلی‌متر ضخامت یا کمتر دارند، باید با استفاده از ضخامت کامل خود آزمایش شوند. نمونه‌هایی که معمولاً ضخامت آنها بیش از 60 میلی‌متر است، باید با بریدن سطح غیر در معرض، به 60 میلی‌متر برش داده شوند. در صورت لزوم، این کاهش در اندازه نمونه، سطح برش داده شده نباید در معرض شعله قرار گیرد. برای محصولاتی که معمولاً با اندازه‌ای کوچکتر از نمونه آزمایشی تولید می‌شوند، باید یک نمونه آزمایشی با اندازه مناسب به طور خاص برای آزمایش تولید شود.

وقتی محصول اساساً یک محصول مسطح نیست، نمونه‌ها ممکن است برای کاربرد نهایی مورد نظرشان (مثلاً عایق لوله) آزمایش شوند. محصول باید به طور کامل یا در نمونه‌هایی به طول ۲۵۰ میلی‌متر عرضه شود.

برای هر شرایط مواجهه، حداقل شش نمونه نماینده از محصول باید آزمایش شود. سه نمونه باید به صورت طولی و سه نمونه باید به صورت عرضی برش داده شوند. اگر محصولی که آزمایش می‌شود در تمام ضخامت خود نامتقارن باشد و هر دو سطح آن ممکن است در معرض منبع احتراق قرار گیرند، باید دو نمونه روی هر سطح آزمایش شود تا نقطه برخورد بحرانی تعیین شود. برای تعیین نقطه برخورد بحرانی باید یک سری کامل آزمایش انجام شود.

اگر محصولی دارای سطوح با اختلاف قابل توجه باشد، اما هر یک از این سطوح متمایز اساساً با مشخصات سطح محصولات تخت مطابقت داشته باشند، باید در هر نقطه برخورد شعله دو آزمایش انجام شود. نقطه برخورد بحرانی باید تعیین شود. برای نقطه برخورد بحرانی باید یک سری کامل آزمایش انجام شود. اگر محصولی با لبه‌های بسته مونتاژ شده باشد اما بتوان از آن با لبه‌های بدون محافظ نیز استفاده کرد، آزمایش‌ها باید روی هر دو نمونه بسته و باز انجام شود.

هنگام استفاده از زیرلایه، نمونه‌ها باید مطابق با ISO 14697 یا EN 13238 انتخاب شوند. هنگام آماده‌سازی نمونه‌های آزمایشی باید دقت شود که لبه‌های پایینی مواد اعمال‌شده روی زیرلایه‌ها نمایان باشند، زیرا در عمل ممکن است زیرلایه از پایین ماده مورد آزمایش فراتر رود و خود نمایان نشود. پیکربندی نمونه آزمایشی باید منعکس‌کننده ملاحظات عملی مانند نوع زیرلایه و اتصال به زیرلایه باشد.

نمونه‌های آزمایش و کاغذهای صافی باید مطابق با استاندارد EN 13238 آماده‌سازی شوند.

استاندارد EN ISO 11925-2 از اهمیت بالایی برخوردار است زیرا روشی را برای ارزیابی قابلیت اشتعال محصولات ساختمانی در معرض شعله کوچک مشخص می‌کند که برای ارزیابی ایمنی در برابر آتش بسیار مهم است. این استاندارد به دلایل زیر مهم تلقی می‌شود:

• ارزیابی ایمنی در برابر آتش: با آزمایش میزان سهولت اشتعال مواد در هنگام قرار گرفتن در معرض شعله مستقیم، به طبقه‌بندی رفتار آتش کمک می‌کند. این امر برای اطمینان از ایمنی ساختمان‌ها و ساکنان با شناسایی موادی که می‌توانند در گسترش آتش نقش داشته باشند، مهم است.
• انطباق با مقررات: بسیاری از کشورها و مناطق، به ویژه در اروپا، از استاندارد EN ISO 11925-2 به عنوان بخشی از مقررات ساختمانی خود استفاده می‌کنند. انطباق با این استاندارد، با اطمینان از مطابقت مصالح با استانداردهای ایمنی در برابر آتش، خطرات ساخت و ساز را کاهش می‌دهد.
• آزمایش استاندارد: این استاندارد روشی ثابت و تکرارپذیر برای اندازه‌گیری اشتعال‌پذیری ارائه می‌دهد و امکان مقایسه قابل اعتماد مواد در بین تولیدکنندگان و بازارها را فراهم می‌کند. این امر از تجارت عادلانه و تضمین کیفیت پشتیبانی می‌کند.
• توسعه مواد: تولیدکنندگان از این استاندارد برای توسعه و بهبود مواد مقاوم در برابر آتش استفاده می‌کنند و اطمینان حاصل می‌کنند که محصولات قبل از عرضه به بازار، الزامات ایمنی را برآورده می‌کنند.
• کاهش ریسک: این استاندارد با شناسایی موادی که مستعد اشتعال سریع هستند، خطرات آتش‌سوزی در ساختمان‌ها را به حداقل می‌رساند و به معماران، مهندسان و قانون‌گذاران در انتخاب مواد ایمن‌تر کمک می‌کند.

در نتیجه، استاندارد EN ISO 11925-2 ابزاری مهم برای تضمین ایمنی در برابر آتش و انتخاب آگاهانه مواد در ساخت و ساز و در نهایت تضمین ایمنی جان و مال است.

سازمان ما که سال‌هاست از طریق طیف گسترده‌ای از فعالیت‌های آزمایش، اندازه‌گیری، تجزیه و تحلیل و ارزیابی، از کسب‌وکارها در تمام بخش‌ها پشتیبانی می‌کند، دارای یک تیم قوی از کارکنان است که از نزدیک پیشرفت‌های جهانی در علم و فناوری را دنبال می‌کنند و دائماً در حال بهبود خود هستند. در این زمینه، ما همچنین خدمات آزمایش مطابق با استاندارد EN ISO 11925-2 «آزمایش‌های واکنش به آتش - اشتعال‌پذیری محصولات در تماس مستقیم با شعله - بخش 2: آزمایش منبع شعله منفرد» ارائه می‌دهیم.