روش‌های آزمایش EN 1015 برای ملات بنایی

استاندارد اروپایی «EN 1015 روش‌های آزمایش ملات بنایی» شامل زیربخش‌هایی است که تحت همین عنوان تدوین شده‌اند. یعنی،

• استاندارد «EN 1015-1 بخش 1: تعیین توزیع اندازه ذرات (با الک کردن)» دو روش آزمایش برای تعیین توزیع اندازه ذرات ملات‌های خشک و ملات‌های تر عمل‌آوری نشده را شرح می‌دهد. روش غربالگری تر برای ملات‌های حاوی سنگدانه‌های با وزن معمولی و روش غربالگری خشک برای ملات‌های حاوی سنگدانه‌های سبک وزن به کار می‌رود. این استاندارد اروپایی توزیع اندازه ذرات سنگدانه‌های منفرد را پوشش نمی‌دهد، که باید مطابق با روش آزمایش شرح داده شده در استاندارد «EN 933 آزمایش‌های خواص هندسی سنگدانه‌ها» تعیین شود. همچنین مخلوط‌های حاوی الیافی که نمی‌توان قبل از الک کردن آنها را جدا کرد، شامل این استاندارد نمی‌شوند.
• استاندارد «EN 1015-2 بخش 2: نمونه‌برداری حجمی از ملات‌ها و تهیه ملات‌های آزمایشی» روش‌های نمونه‌برداری حجمی از ملات تازه و تهیه نمونه‌های آزمایشی حجمی از آن را شرح می‌دهد. این استاندارد همچنین روش تولید ملات‌های آزمایشی از مواد اولیه خشک و آب را مشخص می‌کند.
• استاندارد «EN 1015-3 بخش 3: تعیین روانی ملات تازه (با استفاده از جدول روانی)» روشی را برای تعیین روانی ملات‌های تازه مخلوط شده، از جمله ملات‌های حاوی چسب‌های معدنی و سنگدانه‌های معمولی و سبک، با استفاده از مقدار روانی شرح می‌دهد.
• استاندارد «EN 1015-4 بخش 4: تعیین روانی ملات تازه (با نفوذ پیستون)» روشی را برای تعیین روانی ملات‌های تازه مخلوط شده، از جمله ملات‌های حاوی چسب‌های معدنی و سنگدانه‌های متراکم و سبک، با استفاده از مقدار نفوذ پیستون شرح می‌دهد.
• استاندارد «EN 1015-6 بخش 6: تعیین چگالی ظاهری ملات تازه» روشی را برای تعیین چگالی ظاهری ملات‌های تازه، شامل ملات‌های حاوی چسب‌های معدنی و سنگدانه‌های متراکم و سبک، شرح می‌دهد.
• استاندارد «EN 1015-7 بخش 7: تعیین میزان هوای ملات تازه» دو روش برای تعیین میزان هوای ملات‌های تازه، شامل ملات‌های حاوی چسب‌های معدنی و سنگدانه‌های متراکم و سبک وزن، شرح می‌دهد: روش A، روش فشار و روش B، روش الکل. برای میزان هوای کمتر از 20 درصد، روش الف معتبر است. برای میزان هوای ۲۰ درصد یا بیشتر، روش ب معتبر است.
• استاندارد «EN 1015-8 بخش 8: تعیین ظرفیت نگهداری آب ملات تازه» روشی را برای تعیین ظرفیت نگهداری آب ملات‌های تازه مخلوط شده حاوی چسب‌های معدنی و سنگدانه‌های معمولی و سبک وزن هنگام جذب آب شرح می‌دهد. این استاندارد در مورد ملات‌های دیوار، ملات‌های گچ و ملات‌های اندودکاری کاربرد دارد.
• استاندارد «EN 1015-9 بخش 9: تعیین عمر مفید و دوره اصلاح ملات تازه» روش‌هایی را برای تعیین عمر مفید و دوره اصلاح ملات‌های تازه مخلوط شده شرح می‌دهد. روش الف روشی برای تعیین عمر مفید ملات‌های بنایی یا گچ‌کاری عمومی، شامل ملات‌های حاوی چسب‌های معدنی و سنگدانه‌های متراکم و سبک است. روش‌های ب و ج، روش‌هایی برای تعیین عمر مفید و دوره اصلاح برای ملات‌های لایه نازک هستند.
• استاندارد «EN 1015-10 بخش 10: تعیین چگالی ظاهری خشک ملات سخت شده» روشی را برای تعیین چگالی ظاهری خشک ملات‌های سخت شده شرح می‌دهد. این استاندارد برای ملات‌های سبک، عمومی و لایه نازک با استفاده از نمونه‌های با شکل منظم قابل استفاده است.
• در استاندارد «EN 1015-11 قسمت 11: تعیین مقاومت خمشی و فشاری ملات سخت شده»، روش تعیین مقاومت خمشی و فشاری نمونه‌های ملات قالب‌گیری شده توضیح داده شده است. این استاندارد در مورد ملات‌های سیمان/آهک هوایی، ملات‌های آهک هوایی، ملات‌های چسباننده هیدرولیکی و ملات‌های دیرگیرکننده کاربرد دارد.
• استاندارد «EN 1015-12 بخش 12: تعیین مقاومت چسبندگی گچ‌های سخت شده و ملات‌های گچی به زیرلایه‌ها» روشی را برای تعیین مقاومت چسبندگی بین گچ‌ها و ملات‌ها و یک زیرلایه شرح می‌دهد.
• استاندارد «EN 1015-13 بخش ۱۳: تعیین پایداری ابعادی ملات‌های سخت‌شده» روشی را برای تعیین پایداری ابعادی (یعنی حرکات انقباضی و انبساطی) ملات‌های حاوی چسب‌های معدنی هیدرولیکی و سنگدانه‌های معمولی و سبک وزن در اثر تغییرات رطوبت شرح می‌دهد. این روش برای ملات‌های بنایی و گچی معمولی و دیرگیر معتبر است. آزمایش انقباض یا انبساط شامل اندازه‌گیری تغییر طول یک منشور ملات است که پس از خارج کردن از قالب در شرایط محیطی استاندارد، در هوا نگهداری می‌شود و نسبت به زمان اندازه‌گیری می‌شود.
• استاندارد «EN 1015-14 بخش 14: تعیین دوام ملات‌های بنایی سخت‌شده (سیمان شامل بیش از 50 درصد از کل جرم چسباننده)» یک روش آزمایش آزمایشگاهی را در شرایط سخت برای تعیین دوام ملات‌های بنایی حاوی چسباننده‌های معدنی و سنگدانه‌های معمولی و سبک وزن، که در آن‌ها سیمان بیش از 50 درصد از کل جرم چسباننده را تشکیل می‌دهد، شرح می‌دهد. این روش همچنین می‌تواند برای بسترهای ملات گرفته شده از سازه‌های موجود اعمال شود.
• استاندارد «EN 1015-17 بخش 17: تعیین میزان کلرید محلول در آب ملات‌های تازه» روشی را برای تعیین میزان کلرید محلول در آب در ملات‌های تازه شرح می‌دهد.
• استاندارد «EN 1015-18 بخش 18: تعیین ضریب جذب آب ملات سخت شده ناشی از خاصیت مویینگی» روشی را برای تعیین ضریب جذب آب ملات‌های سخت شده حاوی چسب‌های معدنی و سنگدانه‌های معمولی و سبک وزن ناشی از خاصیت مویینگی شرح می‌دهد.
• استاندارد «EN 1015-19 بخش 19: تعیین نفوذپذیری بخار آب گچ‌ها و ملات‌های سخت‌شده» روشی را برای تعیین نفوذپذیری بخار آب حالت پایدار گچ‌ها و ملات‌ها در قسمت بالایی و پایینی محدوده رطوبت‌سنجی طبق استاندارد EN 998-1 شرح می‌دهد. این روش آزمایش برای ملات‌هایی کاربرد دارد که از آنها بتوان نمونه‌های دیسکی شکل با ضخامت یکنواخت بین 10 میلی‌متر و 30 میلی‌متر تهیه کرد.
• استاندارد «EN 1015-21 بخش 21: تعیین سازگاری ملات‌های گچی تک لایه با زیرلایه‌ها» روشی آزمایشی را برای ارزیابی سازگاری ملات‌های گچی تک لایه با زمینه داده شده آنها شرح می‌دهد. این ارزیابی بر اساس تعیین مقاومت چسبندگی و نفوذپذیری آب گچ سخت شده اعمال شده بر روی زیرلایه‌های آزمایش شده پس از قرار گرفتن در معرض هوازدگی انجام می‌شود.

سازمان ما دارای کارکنان قوی است که از نزدیک تحولات حوزه علم و فناوری در جهان را دنبال می‌کنند و دائماً خود را بهبود می‌بخشند. در میان مطالعات متعدد آزمایش، اندازه‌گیری، تجزیه و تحلیل و ارزیابی ارائه شده برای مشاغل در بخش‌های مختلف، خدمات آزمایشی مطابق با استاندارد "روش‌های آزمایش EN 1015 برای ملات بنایی" نیز وجود دارد.