آزمایش‌های ضربه EN ISO 9016 روی جوش‌ها - موقعیت نمونه آزمایش، جهت شیار و بازرسی

آزمایش‌های ضربه EN ISO 9016 روی جوش‌ها - موقعیت نمونه آزمایش، جهت شیار و بازرسی

استاندارد EN ISO 9016، «آزمایش مخرب جوش‌ها در مواد فلزی - آزمایش‌های ضربه - موقعیت نمونه آزمایش، جهت‌گیری بریدگی و بازرسی»، که بر اساس یک استاندارد اروپایی تدوین شده و متعاقباً توسط سازمان بین‌المللی استانداردسازی (ISO) منتشر شده است، روشی را برای تعریف موقعیت نمونه آزمایش و جهت‌گیری بریدگی برای آزمایش و گزارش آزمایش‌های ضربه روی اتصالات لب به لب جوش داده شده شرح می‌دهد. این استاندارد در مورد آزمایش‌های ضربه روی مواد فلزی روی تمام محصولات ساخته شده با هر فرآیند جوشکاری ذوبی و فشاری اعمال می‌شود.

آزمایش‌های ضربه EN ISO 9016 روی جوش‌ها - موقعیت نمونه آزمایش، جهت شیار و بازرسی

این استاندارد به عنوان مکملی برای مجموعه استانداردهای «مواد فلزی ISO 148 - آزمایش ضربه پاندول شارپی» استفاده می‌شود و شامل نامگذاری نمونه‌های آزمایش و الزامات گزارش‌دهی اضافی است.

آزمایش ضربه باید با استاندارد ISO 148-1 مطابقت داشته باشد. دمای آزمایش، محل، نوع و اندازه نمونه آزمایش و جهت فرورفتگی باید با استاندارد کاربردی مربوطه مطابقت داشته باشد. علاوه بر الزامات ISO 148-1، محل فرورفتگی را می‌توان با روش ماکروابریژن تعیین کرد.

استاندارد EN ISO 9016 بخشی از کنترل کیفیت و صلاحیت رویه‌ها و پرسنل جوشکاری است. این استاندارد محل، جهت‌گیری و آماده‌سازی نمونه‌های آزمایش ضربه چارپی V-notch مورد استفاده در آزمایش مخرب اتصالات جوش داده شده در مواد فلزی را مشخص می‌کند.

این استاندارد برای اتصالات جوش داده شده در مواد فلزی (مانند فولاد، آلومینیوم) قابل استفاده است. این استاندارد موارد زیر را تعریف می‌کند:

  • گرفتن نمونه‌های آزمایش ضربه از اتصالات جوش داده شده (مثلاً جوش‌های ذوبی).
  • شیارها را نسبت به جوش و ماده پایه، جهت‌دهی و موقعیت‌دهی کنید.
  • انجام آزمایش و ارزیابی چقرمگی ناحیه جوش داده شده و ناحیه متاثر از حرارت.

این استاندارد در درجه اول برای تعیین مقاومت در برابر شکست ترد در دماهای مشخص استفاده می‌شود که در کاربردهای سازه‌ای و تحت فشار اهمیت دارد. این استاندارد به طور گسترده در تایید صلاحیت رویه جوشکاری و آزمایش تایید صلاحیت جوشکار استفاده می‌شود. همچنین برای ارزیابی عملکرد مواد در کاربردهای ایمنی حیاتی (مانند خطوط لوله، مخازن تحت فشار، فولاد سازه‌ای) نیز کاربرد دارد.

برای شرکت‌هایی که در زمینه بازرسی جوش، تولید تجهیزات فشار یا کاربردهای سازه‌ای فعالیت دارند، استاندارد EN ISO 9016 مرجعی ضروری برای اطمینان از برآورده شدن الزامات چقرمگی اتصالات جوش داده شده است.

آزمایش مخرب جوش در مواد فلزی به گروهی از روش‌های استاندارد اشاره دارد که برای ارزیابی خواص مکانیکی و یکپارچگی اتصالات جوش داده شده با شکستن فیزیکی یا اصلاح نمونه استفاده می‌شوند. این آزمایش‌ها برای تأیید کیفیت جوش، کفایت رویه و انطباق با استانداردها بسیار مهم هستند.

آزمایش‌های مخربی که معمولاً روی جوش‌ها انجام می‌شوند عبارتند از:

  • آزمایش کشش: استحکام کششی نهایی یک اتصال جوش داده شده را ارزیابی می‌کند. این آزمایش میزان باری را که اتصال می‌تواند قبل از شکستن تحمل کند، اندازه‌گیری می‌کند.
  • آزمایش خمش: شکل‌پذیری و استحکام جوش را بررسی می‌کند. نمونه با زاویه خاصی خم می‌شود تا عیوب سطحی و داخلی مانند ترک یا عدم ذوب کامل تشخیص داده شود.
  • آزمایش ضربه (شکاف V شکل چارپی): چقرمگی را به ویژه در دماهای پایین ارزیابی می‌کند. استاندارد EN ISO 9016 محل و جهت نمونه‌ها را در اتصالات جوش داده شده مشخص می‌کند.
  • بازرسی ماکرو و میکرو: بخش‌هایی از جوش‌ها صیقل داده شده و ساییده می‌شوند. این کار برای بررسی پروفیل جوش، نفوذ، ذوب و تشخیص ترک‌ها، تخلخل یا آخال‌ها استفاده می‌شود.
  • آزمایش سختی: سختی را در امتداد جوش، فلز پایه و منطقه تحت تأثیر حرارت اندازه‌گیری می‌کند. این آزمایش تأیید می‌کند که ماده خیلی شکننده یا نرم نیست.
  • آزمایش شکست: شامل شکستن جوش برای بررسی سطح شکست است. این آزمایش ممکن است عیوب داخلی مانند آخال‌های سرباره یا عدم ذوب را آشکار کند.
  • آزمایش شکستگی بریدگی: جوش بریدگی دارد و سپس شکسته می‌شود تا عیوب داخلی آشکار شود. روشی ساده برای تشخیص تخلخل یا عدم ذوب.

هدف از این آزمایش‌ها، تعیین صلاحیت رویه‌های جوشکاری، تأیید انتخاب و طراحی مواد و اطمینان از رعایت استانداردها است.

در آزمایش ضربه شکاف V شکل شارپی تحت استاندارد EN ISO 9016، جهت شکاف به جهت شکاف روی نمونه آزمایش ضربه نسبت به جوش و جهت نیروی اعمال شده اشاره دارد. این موضوع بسیار مهم است زیرا چقرمگی می‌تواند بسته به نحوه قرارگیری شکاف، بین فلز جوش، منطقه تحت تأثیر حرارت و فلز پایه به طور قابل توجهی متفاوت باشد.

محل بریدگی می‌تواند در فلز جوش، خط ذوب، منطقه تحت تأثیر حرارت یا فلز پایه باشد. جهت بریدگی، جهتی است که بریدگی نسبت به محور جوش و جهت بارگذاری به خود می‌گیرد. جهت‌های بریدگی می‌توانند:

  • جهت عرضی (رایج‌ترین):
    • محور نمونه عمود بر منبع است.
    • بریدگی می‌تواند در فلز جوش، در خط ذوب، در ناحیه تحت تأثیر حرارت یا در امتداد مسیر شکست جوش قرار داشته باشد.
  • جهت طولی (کمتر رایج است اما گاهی اوقات برای ملاحظات خاص)
    • محور نمونه موازی با منبع است.
    • شکستگی در امتداد جوش یا ناحیه متاثر از حرارت گسترش می‌یابد.

جوش‌ها ناهمگن هستند و خواص آنها بین فلز جوش، ناحیه تحت تأثیر حرارت و فلز پایه متفاوت است. جهت‌گیری مناسب، مقادیر چقرمگی نماینده را ارائه می‌دهد. بنابراین، جهت‌گیری بریدگی مهم است.

سازمان ما که سال‌هاست از طریق طیف گسترده‌ای از فعالیت‌های آزمایش، اندازه‌گیری، تجزیه و تحلیل و ارزیابی، از کسب‌وکارها در تمام بخش‌ها پشتیبانی می‌کند، به داشتن تیمی قوی از کارکنان افتخار می‌کند که از نزدیک پیشرفت‌های جهانی در علم و فناوری را دنبال می‌کنند و دائماً در حال بهبود خود هستند. در این زمینه، ما همچنین خدمات آزمایش را مطابق با استاندارد EN ISO 9016 ارائه می‌دهیم: "آزمایش مخرب روی جوش‌ها در مواد فلزی - آزمایش‌های ضربه - محل نمونه آزمایش، جهت‌گیری شکاف و بازرسی".

واتساپ