روش‌های آزمایش سنگ طبیعی EN 12370 - تعیین مقاومت در برابر تبلور نمک

روش‌های آزمایش سنگ طبیعی EN 12370 - تعیین مقاومت در برابر تبلور نمک

یک استاندارد اروپایی با عنوان «EN 12370 روش‌های آزمون برای سنگ طبیعی - تعیین مقاومت در برابر تبلور نمک»، روشی را برای ارزیابی مقاومت نسبی سنگ‌های طبیعی با تخلخل باز بیش از 1936 درصد، که طبق استاندارد «EN 5 روش‌های آزمون برای سنگ طبیعی - تعیین چگالی واقعی و چگالی ظاهری و تخلخل کل و باز» اندازه‌گیری شده است، در برابر آسیب ناشی از تبلور نمک‌ها شرح می‌دهد. این آزمایش برای سنگ‌های با تخلخل کم ضروری نیست.

روش‌های آزمایش سنگ طبیعی EN 12370 - تعیین مقاومت در برابر تبلور نمک

هنگام انجام آزمایش، اصولاً پس از خشک شدن تا رسیدن به جرم ثابت، نمونه در محلول سولفات سدیم غوطه‌ور شده، خشک شده و اجازه داده می‌شود تا در دمای اتاق خنک شود. این چرخه ۱۵ بار انجام می‌شود و درصد تغییر جرم اندازه‌گیری می‌شود.

تجهیزات اصلی مورد استفاده در این آزمایش ها عبارتند از:

  • یک فر دارای تهویه که می‌تواند دمای ۱۰۵ درجه فارنهایت (به علاوه/منهای ۵ درجه) را حفظ کند.
  • دستگاه توزین که می‌تواند نمونه‌ها را تا دقت مثبت/منفی 0,001 گرم وزن کند.
  • یک اتاق یا حمام آب که بتواند دمای نمونه‌ها و محلول را در ۲۰ درجه سانتیگراد به علاوه/منهای ۰.۵ درجه سانتیگراد حفظ کند.
  • محلول ۱۴ درصد سدیم سولفات دکاهیدرات (یعنی ۱۴ گرم سدیم سولفات برای هر ۸۶ گرم آب دیونیزه). چگالی این محلول در دمای 14 درجه، 86 کیلوگرم بر متر مکعب است.

نمونه‌برداری مسئولیتی بر عهده آزمایشگاه آزمایش نیست، مگر اینکه به‌طور خاص درخواست شده باشد. حداقل شش نمونه آزمایشی که نماینده بدنه سنگ مورد آزمایش باشند، باید انتخاب شوند.

نمونه‌های آزمایش باید به شکل مکعب‌هایی با اضلاع ۴۰ میلی‌متر بعلاوه/منهای ۱ میلی‌متر تهیه شوند. نمونه‌ها باید با اره الماس مرطوب بریده شوند و تمام ناهمواری‌های سطحی با سنگ‌زنی برداشته شوند. تمام مواد سست باید با استفاده از آب آشامیدنی از سطح نمونه شسته شوند. سپس نمونه‌ها باید در فر با دمای 40 درجه سانتیگراد (به اضافه/منهای 1 درجه) خشک شوند تا به جرم ثابتی برسند.

فرض بر این است که این امر زمانی محقق می‌شود که اختلاف بین دو توزین انجام شده در فاصله زمانی ۲۴ ساعت به اضافه/منهای ۲ ساعت، بیشتر از ۰.۱ درصد نباشد. سپس اجازه داده می‌شود تا دمای اتاق خنک شود و جرم نمونه خشک شده با دقت ± 24 گرم وزن می‌شود. سپس هر نمونه با یک برچسب بادوام که با سیم به مکعب متصل شده است، برچسب‌گذاری می‌شود. سپس جرم نمونه خشک شده برچسب گذاری شده قبل از اولین چرخه، دوباره تا مثبت/منفی 2 گرم وزن می‌شود.

این روش آزمایش نیاز به استفاده از محلول ۱۴ درصد سولفات سدیم دکاهیدرات دارد. قبل از استفاده، غلظت محلول باید بررسی شود. محلول فقط باید برای یک چرخه آزمایش استفاده شود. هر یک از نمونه‌های خشک‌شده در یک ظرف ۲۵۰ میلی‌لیتری قرار داده شده و با محلول سولفات سدیم تا عمق ۸ میلی‌متر به اضافه/منهای ۲ میلی‌متر از بالای نمونه پوشانده شده و ظرف برای کاهش تبخیر بسته می‌شود. روش دیگر این است که نمونه‌ها در یک ظرف قرار داده شوند، مشروط بر اینکه حداقل 14 میلی‌متر بین نمونه‌ها و حداقل 250 میلی‌متر بین نمونه‌ها و لبه‌های ظرف فاصله وجود داشته باشد. سپس نمونه‌ها به مدت ۲ ساعت در دمای ۲۰ درجه سانتیگراد (به علاوه/منهای ۰.۵ درجه) نگهداری می‌شوند. تغییر دمای نگهداری می‌تواند به طور قابل توجهی بر نتایج تأثیر بگذارد.

پس از غوطه‌وری، نمونه‌ها از محلول خارج شده و در آون خشک می‌شوند. آون باید طوری تنظیم شود که در مراحل اولیه خشک کردن، رطوبت نسبی بالایی (۹۰ درصد) ایجاد کند و دمای نمونه‌ها را حداکثر در ۱۵ ساعت با پیشرفت خطی تغییر دما، به ۱۰۵ درجه فارنهایت (به علاوه/منهای ۵ درجه) برساند. در ابتدا می‌توان با قرار دادن یک سینی آب در فر سرد و روشن کردن بخاری به مدت 90 دقیقه (به اضافه/منهای 15 دقیقه) قبل از قرار دادن نمونه‌ها، رطوبت نسبی بالایی را به دست آورد. حجم آب ریخته شده در سینی بر حسب میلی‌لیتر باید 105 میلی‌لیتر به اضافه/منهای 5 میلی‌لیتر برای هر لیتر از حجم فر باشد. برای مثال، در یک آون ۱۲۵ لیتری که قادر به نگهداری ۴۸ نمونه است، ۳۰۰ میلی‌لیتر به اضافه/منهای ۲۵ میلی‌لیتر کافی است.

نمونه‌ها حداقل به مدت ۱۶ ساعت در فر قرار داده می‌شوند و سپس به مدت ۲ ساعت با اختلاف ۰.۵ ساعت در دمای اتاق خنک می‌شوند و سپس دوباره در محلول سولفات سدیم تازه غوطه‌ور می‌شوند. چرخه فرآیند در مجموع ۱۵ بار انجام می‌شود، مگر اینکه نمونه‌ها قبل از این مرحله قطعه قطعه شده باشند. پس از پانزدهمین چرخه، نمونه‌ها از آون خارج شده و به مدت ۲۴ ساعت (به علاوه/منهای ۱ ساعت) در آب ۲۳ درجه به علاوه/منهای ۵ درجه نگهداری می‌شوند و در نهایت با آب جاری کاملاً شسته می‌شوند. نمونه‌ها پس از خشک شدن تا رسیدن به جرم ثابت، در صورت وجود ثبات کافی، وزن می‌شوند. اگر قرار است آزمایش در هر زمانی قطع شود، نمونه‌ها باید در فر با دمای ۱۰۵ درجه سانتیگراد (به اضافه/منهای ۵ درجه) قرار داده شوند.

نتایج به صورت اختلاف جرم نسبی (کاهش یا افزایش جرم) به صورت درصدی از جرم خشک اولیه یا اگر نمونه به دو یا چند قطعه تقسیم شده باشد که هیچ یک از آنها بیش از 75 درصد نمونه قبل از خشک شدن نهایی را تشکیل ندهد، به صورت تعداد چرخه‌های مورد نیاز برای ایجاد شکست بیان می‌شوند.

اگر شکست رخ دهد یا نمونه در طول آزمایش بشکند، این موضوع باید به همراه تعداد چرخه‌های آزمایش تکمیل شده ثبت شود. باید از وضعیت اولیه و نهایی، عکس گرفته شود.

سازمان ما دارای کارکنان قوی است که از نزدیک تحولات حوزه علم و فناوری در جهان را دنبال می‌کنند و دائماً خود را بهبود می‌بخشند. در میان مطالعات متعدد آزمایش، اندازه‌گیری، تجزیه و تحلیل و ارزیابی ارائه شده برای مشاغل در بخش‌های مختلف، خدمات آزمایشی مطابق با استاندارد «EN 12370 روش‌های آزمایش سنگ طبیعی - تعیین مقاومت در برابر تبلور نمک» نیز وجود دارد.

واتساپ