استاندارد اروپایی "EN 15824 مشخصات گچ‌های خارجی و داخلی بر پایه چسب‌های آلی" برای گچ‌های کارخانه‌ای و گچ‌های بر پایه چسب‌های آلی که به عنوان پوشش‌های خارجی یا داخلی روی دیوارها، ستون‌ها، پارتیشن‌ها و سقف‌ها استفاده می‌شوند، اعمال می‌شود. محصولات به صورت خمیری، آماده مصرف یا پودری تولید می‌شوند. این استاندارد همچنین در مورد گچ‌ها و گچ‌های حاوی چسب‌های معدنی مانند سیلیکات‌ها، سیلان‌ها، سیلوکسان‌ها و سیلیکون‌ها اعمال می‌شود. گچ‌ها و گچ‌ها، با یا بدون بافت، می‌توانند سطح نهایی یک سازه را تشکیل دهند یا یک بستر به اندازه کافی صاف برای عملیات تزئینی بعدی فراهم کنند.
این استاندارد شامل تعاریف و الزامات نهایی عملکرد است. این استاندارد شامل دسته بندی های مشخصه مربوط به تعیین گچ و گچبری است. این استاندارد امکان ارزیابی و تأیید سازگاری محصول در عملکرد با این استاندارد را فراهم می کند. این همچنین شامل الزام علامت گذاری برای محصولات تحت پوشش این استاندارد است.
این استاندارد اروپایی برای مواد پوششی و سیستم‌های پوششی مطابق با EN 1062-1 و EN 13300 کاربرد ندارد. این استاندارد توصیه‌هایی برای طراحی و کاربرد گچ و اندود ارائه نمی‌دهد. با این حال، می‌توان از آن برای توصیف گچ و اندود در کنار مقررات و مشخصات ملی برای اجرای کارها استفاده کرد.
خواص گچ‌های بیرونی و داخلی مبتنی بر چسب‌های آلی، در درجه اول با نوع یا انواع چسب‌های مورد استفاده و نسبت‌های مربوط به آنها تعیین می‌شود. گچ‌های آلی و گچ‌های داخلی را می‌توان بر اساس موارد زیر تعریف کرد:
گچ‌ها و گچ‌های داخلی تا زمانی که پس از اجرا به درستی خشک و سفت نشوند، به خواص نهایی خود نمی‌رسند. عملکرد گچ‌ها و گچ‌های داخلی به نوع مواد اولیه مورد استفاده، ضخامت پوشش‌ها و نوع کاربرد بستگی دارد. سازنده خواص مناسب برای استفاده نهایی و ظاهر را مشخص می‌کند و باید اطلاعاتی در مورد کاربرد گچ‌ها یا گچ‌های داخلی و شرایط استفاده مرتبط با آنها ارائه دهد.
به طور کلی، الزامات مربوط به خواص گچ و گچ خشک و سخت شده باید با استفاده از روش‌ها و رویه‌های آزمایش مشخص شده در این استاندارد تعریف شود. برای این آزمایش‌ها، گچ و گچ به شکل خمیر باید مطابق با استاندارد EN ISO 15528 و گچ و گچ به شکل پودر باید مطابق با استاندارد EN 1015-2 نمونه‌برداری شوند. خواص گچ و گچ در شرایط آزمایشگاهی تعیین شده و همیشه نمی‌توان آنها را مستقیماً با خواص به دست آمده در محل مقایسه کرد. در تمام آزمایش‌ها، باید از ضخامت لایه توصیه شده در دستورالعمل‌های سازنده استفاده شود.
نفوذپذیری بخار آب برای گچ‌های خارجی باید با اندازه‌گیری میزان نفوذپذیری بخار آب مطابق با مقادیر مشخص شده در جدول مندرج در استاندارد تعیین شود.
برای گچ‌های خارجی، نفوذپذیری آب مایع باید با اندازه‌گیری نفوذپذیری آب مایع مطابق با استاندارد EN 1062-3 تعیین و بر اساس مقادیر مشخص شده در جدول طبقه‌بندی شود.
چسبندگی سیستم باید مطابق با استاندارد EN 1542 پس از 28 روز خشک شدن، عمل آوری و آماده سازی در دمای 23 درجه سانتیگراد به اضافه یا منهای 2 درجه سانتیگراد و رطوبت نسبی 50 درصد به اضافه یا منهای 10 درصد اعلام و تعیین شود. تمام مقادیر اندازه گیری شده نباید کمتر از 0,3 مگاپاسکال باشند.
یک گچ خارجی که طبق این استاندارد ارزیابی می‌شود، باید بر اساس نفوذپذیری آن در برابر آب مایع، مطابق با استاندارد EN 13687-3، از نظر مقاومت در برابر شرایط انجماد-ذوب آزمایش شود و چسبندگی آن باید پس از چرخه‌های انجماد-ذوب اعلام شود. تمام مقادیر اندازه‌گیری شده پس از چرخه‌های انجماد-ذوب نباید کمتر از 0,3 مگاپاسکال باشند.
برای گچ‌ها و ژیپس‌هایی که برای استفاده در عناصری که مشمول الزامات حرارتی هستند، در نظر گرفته شده‌اند، سازنده باید میانگین رسانایی حرارتی گچ‌ها و ژیپس را طبق جدول ارائه شده در استاندارد EN 1745 تعیین کند. به ویژه برای گچ‌های سبک و ژیپس، مقادیر اندازه‌گیری شده مطابق با استاندارد EN 1745 می‌توانند به عنوان جایگزین اعلام شوند. سازنده باید مبنای اعلام را بیان کند.
هنگامی که گچ و پلاسترها طبق استاندارد EN 1745 آزمایش می‌شوند، رسانایی حرارتی نباید بیشتر از مقدار اعلام شده باشد.
طبق استاندارد EN 13820، گچ‌ها و گچ‌بری‌هایی که حاوی حداقل ۱.۰ درصد ماده آلی به صورت همگن بر حسب جرم یا حجم هستند، بدون نیاز به آزمایش، در کلاس A1 مقاومت در برابر آتش طبقه‌بندی می‌شوند. طبق استاندارد EN 13820، گچ‌ها و گچ‌بری‌هایی که حاوی حداقل ۱.۰ درصد ماده آلی به صورت همگن بر حسب جرم هستند، باید با استفاده از روش‌های آزمایش مناسب برای کلاس مقاومت در برابر آتش مربوطه آزمایش شوند تا طبق استاندارد EN 13501-1 طبقه‌بندی شوند.
مقررات ملی در مورد مواد خطرناک ممکن است هنگام عرضه محصولات ساختمانی تحت پوشش این استاندارد به بازار، نیاز به تأیید و اعلام میزان انتشار و گاهی اوقات همچنین میزان محتوا داشته باشند. در صورت عدم وجود روش‌های آزمون هماهنگ اروپایی، تأیید و اعلام میزان انتشار/محتویات باید با در نظر گرفتن مقررات ملی در محل استفاده انجام شود.
به طور خلاصه، استاندارد EN 15824 در مورد گچ‌ها و اندودهای ساخته شده که برای اهداف زیبایی‌شناسی و حفاظتی طراحی شده‌اند، اعمال می‌شود. این محصولات برای پوشش سطوح در ساختمان‌ها استفاده می‌شوند و دوام، مقاومت در برابر آب و هوا (برای کاربردهای خارجی) و پوشش‌های تزئینی را فراهم می‌کنند. این استاندارد توصیه‌هایی برای طراحی و کاربرد گچ‌ها و اندودها ارائه نمی‌دهد، اما می‌تواند در کنار مقررات و مشخصات ملی برای کارهای ساختمانی مورد استفاده قرار گیرد.
این استاندارد معیارهای عملکرد و روش‌های آزمون را برای اطمینان از قابلیت اطمینان و ثبات محصول تعریف می‌کند. الزامات اساسی عبارتند از:
استاندارد EN 15824 چارچوبی برای ارزیابی و تأیید عملکرد گچ‌ها و اندودها تعیین می‌کند. الزامات کلیدی ذکر شده در این استاندارد عبارتند از:
این خواص برای اطمینان از عملکرد قابل اعتماد گچ و سیمان در شرایط محیطی مختلف بسیار مهم هستند.
سازمان ما که سال‌هاست در خدمت‌رسانی است و با دقت پیشرفت‌های جهانی در علم و فناوری را دنبال می‌کند، با بهره‌گیری از تیمی ماهر و زیرساخت‌های گسترده، آزمایش، اندازه‌گیری و تجزیه و تحلیل را در طیف وسیعی از زمینه‌ها برای کسب‌وکارها در تمام بخش‌ها انجام می‌دهد. در این زمینه، ما همچنین خدمات آزمایش را مطابق با استاندارد EN 15824 ارائه می‌دهیم: «مشخصات فنی برای گچ‌های بیرونی و داخلی مبتنی بر چسب‌های آلی».
برای دریافت قرار ملاقات، برای دریافت اطلاعات دقیق تر و یا درخواست ارزیابی، می توانید از ما بخواهید فرم ما را پر کند و به شما برسد.
