ISO 8339 ساخت و ساز ساختمان - درزگیرها - تعیین خواص کششی (افزایش طول تا پارگی)

ISO 8339 ساخت و ساز ساختمان - درزگیرها - تعیین خواص کششی (افزایش طول تا پارگی)

استاندارد «ISO 8339 ساخت و ساز ساختمان - درزگیرها - تعیین خواص کششی (ازدیاد طول تا شکست)» که توسط سازمان بین‌المللی استانداردسازی (ISO) تدوین شده است، روش آزمایشی را برای تعیین خواص کششی درزگیرهای مورد استفاده در اتصالات در ساخت و ساز ساختمان شرح می‌دهد.

ISO 8339 ساخت و ساز ساختمان - درزگیرها - تعیین خواص کششی (افزایش طول تا پارگی)

برای اهداف این استاندارد، اصطلاحات و تعاریف ارائه شده در «ISO 6927 درزگیرها برای ساخت و ساز و مهندسی عمران - واژه نامه» اعمال می‌شود.

هنگام شروع آزمایش‌ها، در اصل نمونه‌های آزمایش طوری آماده می‌شوند که درزگیر مورد آزمایش به دو سطح تماس موازی بچسبد. نمونه‌های آزمایش تا مرز شکست کشیده می‌شوند و خواص کششی روی نمودار نیرو/افزایش طول ثبت می‌شود. نتایج آزمایش برای محاسبه مدول برشی و ازدیاد طول تا نقطه شکست استفاده می‌شود.

تجهیزات اصلی مورد استفاده در این آزمایش ها عبارتند از:

  • مواد زیرلایه مورد استفاده در آماده‌سازی نمونه‌های آزمایشی، همانطور که در استاندارد ISO 13640 تعریف شده است. مواد زیرلایه از ملات یا آلومینیوم یا شیشه آنودایز شده انتخاب می‌شوند. سایر مواد زیرلایه ممکن است طبق توافق طرفین درگیر استفاده شوند. برای هر نمونه آزمایشی، دو قطعه زیرلایه از جنس یکسان با سطح مقطع عرضی با ابعاد نشان داده شده در شکل‌های ارائه شده در استاندارد مورد نیاز است. می‌توان از بسترهای آزمایشی با ابعاد دیگر استفاده کرد، اما در این حالت، ابعاد مهره آب‌بندی و ناحیه چسبندگی باید مشابه ابعاد نشان داده شده در شکل‌ها باشد.
  • فاصله‌دهنده‌های برش‌دار (۱۲ میلی‌متر × ۱۲ میلی‌متر) با سطح نچسب. برای تهیه نمونه‌های آزمایشی، باید به ارقام مندرج در استاندارد مراجعه شود.
  • زیرلایه ضدچسب (برای تهیه نمونه‌های آزمایشی، مثلاً فیلم پلی‌اتیلن، ترجیحاً طبق توصیه سازنده درزگیر).
  • دستگاه تست کشش با دستگاه ثبت اطلاعات این دستگاه می‌تواند نمونه‌های آزمایش را با سرعت ۵.۵ میلی‌متر در دقیقه به اضافه/منهای ۰.۷ میلی‌متر در دقیقه افزایش طول دهد.
  • محفظه یخچال‌دار. این محفظه می‌تواند نمونه‌های آزمایشی را در دمای منفی ۲۰ درجه سانتیگراد (به علاوه/منفی ۲ درجه سانتیگراد) برای مدت طولانی نگه دارد.
  • فر از نوع همرفتی با تهویه. این فر را می‌توان برای تهویه طبق روش ب، در دمای ۷۰ درجه به علاوه/منهای ۲ درجه نگه داشت.
  • کانتینر این ظرف برای غوطه‌ور کردن نمونه‌های آزمایش در آب مقطر جهت آماده‌سازی طبق روش ب استفاده می‌شود.

هنگام تهیه نمونه‌های آزمایشی، دمای درزگیر و سطوح مورد آزمایش باید به ۲۳ درجه سانتیگراد (به اضافه/منهای ۲ درجه) رسانده شود. برای هر نوع زیرلایه و هر دمای آزمایش، باید سه نمونه آزمایش تهیه شود. برای هر نمونه، دو زیرلایه و دو فاصله دهنده باید چسبانده شوند و روی زیرلایه غیرچسبنده قرار گیرند. برای مثال، در مورد استفاده از پرایمر و روش اختلاط برای درزگیرهای چند جزئی، باید دستورالعمل‌های سازنده درزگیر رعایت شود. فضای ایجاد شده توسط زیرلایه‌ها و فاصله‌دهنده‌ها باید با درزگیر پر شود.

در این میان، باید اقدامات احتیاطی زیر را رعایت کرد:

  • باید از تشکیل حباب‌های هوا جلوگیری شود.
  • درزگیر باید به سطوح داخلی زیرلایه‌ها فشرده شود.
  • سطح درزگیر باید همسطح با سطوح زیرلایه‌ها و فاصله‌دهنده‌ها بریده شود.

نمونه‌های آزمایش باید روی لبه یکی از تکیه‌گاه‌ها قرار داده شوند. بستر غیر چسبنده باید در اسرع وقت برداشته شود. نمونه‌ها باید در این موقعیت قرار داده شوند تا درزگیر به طور بهینه عمل‌آوری یا خشک شود. در طول مدت آماده‌سازی، فاصله‌دهنده‌ها باید در جای خود نگه داشته شوند.

نمونه‌های آزمایش مطابق با روش الف یا روش ب، طبق توافق طرفین درگیر، شرطی‌سازی می‌شوند.

هنگام اعمال روش A، نمونه‌های آزمایشی به مدت ۲۸ روز در دمای ۲۳+/-۲ درجه و رطوبت نسبی ۵۰+/-۵ درصد قرار می‌گیرند.

هنگام اعمال روش ب، نمونه‌های آزمایش مطابق با روش الف آماده‌سازی شده و سپس سه بار تحت چرخه نگهداری زیر قرار می‌گیرند:

  • ۷۰ درجه به علاوه/منهای ۲ درجه در فر به مدت سه روز
  • یک روز در آب مقطر با دمای ۲۳ درجه سانتیگراد (به علاوه/منهای ۲ درجه)
  • دو روز در فر با دمای ۷۰ درجه سانتیگراد (به علاوه/منهای ۲ درجه)
  • یک روز در آب مقطر با دمای ۲۳ درجه سانتیگراد (به علاوه/منهای ۲ درجه)

به طور جایگزین، این چرخه را می‌توان با مراحل سه، چهار، یک و دو انجام داد. پس از آماده‌سازی طبق روش ب، نمونه‌های آزمایش باید به مدت ۲۴ ساعت قبل از آزمایش در دمای ۲۳ درجه سانتیگراد (± ۲ درجه سانتیگراد) و رطوبت نسبی ۵۰ درصد (± ۵ درصد) نگهداری شوند. روش ب یک روش تهویه مطبوع معمولی با استفاده از اثرات گرما و آب است. برای ارائه اطلاعات در مورد دوام درزگیر مناسب نیست.

این آزمایش در دمای ۲۳ درجه سانتیگراد (مثبت/منفی ۲ درجه) و منفی ۲۰ درجه سانتیگراد (منفی/مثبت ۲ درجه) انجام می‌شود. سه نمونه آزمایشی در هر دما آزمایش می‌شوند.

  • هنگام انجام آزمایش در دمای ۲۳ درجه به اضافه/منهای ۲ درجه، جداکننده‌ها برای آماده‌سازی نمونه‌های آزمایش برداشته می‌شوند و نمونه آزمایش در دستگاه تست کشش قرار می‌گیرد، سپس با سرعت ۵.۵ میلی‌متر در دقیقه به اضافه/منهای ۰.۷ میلی‌متر در دقیقه در دمای ۲۳ درجه به اضافه/منهای ۲ درجه تا زمان پارگی کشیده می‌شود. نمودار نیرو/کشش ثبت می‌شود.
  • هنگام انجام آزمایش در دمای منفی ۲۰ درجه سانتیگراد (+/- ۲ درجه)، نمونه‌های آزمایش حداقل ۴ ساعت قبل از شروع آزمایش در دمای منفی ۲۰ درجه سانتیگراد (+/- ۲ درجه) نگهداری می‌شوند. برای آماده‌سازی نمونه‌های آزمایشی، فاصله‌دهنده‌ها برداشته می‌شوند و نمونه آزمایشی در دستگاه تست کشش قرار می‌گیرد، سپس با سرعت ۵.۵ میلی‌متر در دقیقه به علاوه/منهای ۰.۷ میلی‌متر در دقیقه در دمای منفی ۲۰ درجه به علاوه/منهای ۲ درجه تا زمان پارگی کشیده می‌شود. نمودار نیرو/کشش ثبت می‌شود.

سازمان ما دارای کارکنان قوی است که از نزدیک تحولات حوزه علم و فناوری در جهان را دنبال می‌کنند و دائماً خود را بهبود می‌بخشند. در میان مطالعات متعدد آزمایش، اندازه‌گیری، تحلیل و ارزیابی ارائه شده برای مشاغل در بخش‌های مختلف، خدمات آزمایشی مطابق با استاندارد «ISO 8339 ساخت و ساز ساختمان - درزگیرها - تعیین خواص کششی (ازدیاد طول تا پارگی)» نیز وجود دارد.

واتساپ