GOST 12.1.044-89 سیستم استانداردهای ایمنی شغلی - خطر آتش سوزی و انفجار مواد و مواد - نامگذاری شاخص ها و روش های تعیین آنها

GOST 12.1.044-89 سیستم استانداردهای ایمنی شغلی - خطر آتش سوزی و انفجار مواد و مواد - نامگذاری شاخص ها و روش های تعیین آنها

استاندارد «GOST 12.1.044-89 سیستم استانداردهای ایمنی شغلی - خطر آتش‌سوزی و انفجار مواد و مصالح - نامگذاری شاخص‌ها و روش‌های تعیین آنها»، که توسط شورای استانداردسازی، مترولوژی و صدور گواهینامه اوراسیا، یک سازمان استاندارد منطقه‌ای که تحت نظارت کشورهای مستقل مشترک‌المنافع فعالیت می‌کند، منتشر شده است، الزامات مربوط به مواد اولیه، ترکیبات شیمیایی و مخلوط‌های آنها را در اشکال و ترکیبات مختلف، از جمله مواد پلیمری و کامپوزیتی، که در شاخه‌های مختلف اقتصاد ملی استفاده می‌شوند، شرح می‌دهد. با این حال، این استاندارد در مورد مواد و مصالح منفجره و رادیواکتیو صدق نمی‌کند.

GOST 12.1.044-89 سیستم استانداردهای ایمنی شغلی - خطر آتش سوزی و انفجار مواد و مواد - نامگذاری شاخص ها و روش های تعیین آنها

این استاندارد شامل محدوده شاخص خطر آتش سوزی و انفجار مواد و مواد و روش های تعیین آنها می باشد.

روش های تعیین شاخص های خطر آتش سوزی و انفجار مواد و مواد در پیوست های استاندارد به شرح زیر آمده است:

  • پروتکل تعیین شاخص های خطر آتش سوزی و انفجار برای مواد و مواد (پیوست 1 پیشنهادی)
  • تکنیک های محاسبه نقطه اشتعال مایعات (پیوست 2 توصیه می شود)
  • تکنیک های محاسبه نقطه اشتعال مایعات (پیوست 3 توصیه می شود)
  • تکنیک های محاسبه محدودیت غلظت انتشار شعله در مخلوط گاز یا بخار و هوا (ضمیمه 4 هنجاری)
  • طراحی سمپاش مواد پراکنده برای تعیین شاخص های انفجار برای مخلوط گرد و غبار و هوا (پیوست 5 توصیه می شود)
  • تکنیک‌هایی برای محاسبه محدودیت‌های دمایی گسترش شعله (پیوست 6 توصیه می‌شود)
  • تکنیک‌هایی برای تعیین تجربی سرعت عادی انتشار شعله در گاز یا مخلوط‌های بخار و هوا (پیوست 7 توصیه می‌شود)
  • تکنیک برای تعیین تجربی حداکثر فشار انفجار و حداکثر فشار انفجار نرخ افزایش مخلوط گاز یا بخار و هوا (پیوست 8 توصیه می شود)
  • شرح نمونه استاندارد برای تکنیک تعیین ضریب خروجی دود (ضمیمه 9 هنجاری)
  • شرح ماکت نمونه استاندارد برای تکنیک تعیین شاخص گسترش شعله (ضمیمه 10 هنجاری)
  • تکنیک محاسبه حداکثر فشار انفجار گازها یا مخلوط بخار و هوا (پیوست 11 پیشنهادی)
  • تکنیک های محاسبه نرخ افزایش فشار انفجار گاز یا بخار و مخلوط هوا (پیوست 12 توصیه می شود)
  • تکنیک برای تعیین تجربی شرایط خود اشتعال حرارتی جامدات و مواد (پیوست 13 پیشنهادی)
  • تکنیک برای تعیین تجربی حداقل انرژی اشتعال برای مخلوط گرد و غبار و هوا (پیوست 14 توصیه می شود)
  • تکنیک تعیین حداقل انرژی احتراق حداکثر نرخ افزایش فشار انفجار مخلوط گرد و غبار و هوا (پیوست 15 توصیه می شود)

روش های آزمایشی شرح داده شده در استاندارد دولتی روسیه GOST 12.1.044-89 عبارتند از:

  • قابلیت اشتعال
  • نقطه اشتعال
  • نقطه اشتعال
  • نقطه اشتعال خودکار
  • محدودیت غلظت گسترش شعله
  • محدودیت های دمایی گسترش شعله
  • نقطه دود
  • شرایط احتراق خودکار حرارتی
  • حداقل انرژی اشتعال
  • شاخص اکسیژن
  • قابلیت انفجار و سوختن در هنگام تعامل با آب، هوا، اکسیژن و غیره.
  • سرعت انتشار عادی شعله
  • میزان سوختن
  • ضریب تکامل دود
  • شاخص گسترش شعله
  • شاخص سمیت محصولات احتراق مواد پلیمری
  • حداقل غلظت بازدارنده یک کندکننده
  • حداقل مواد منفجره
  • حداقل محتوای انفجاری اکسیژن
  • حداکثر فشار ترکیدگی
  • نرخ افزایش فشار انفجار

خطر آتش سوزی و انفجار مواد و مواد توسط شاخص هایی تعیین می شود که انتخاب آنها به وضعیت کل ماده (مواد) و شرایط استفاده بستگی دارد. طبقه بندی این شاخص ها ایجاد شده و الزامات نظارتی برای آنها معرفی شده است، بنابراین از روش هایی برای تعیین شاخص های مصالح ساختمانی استفاده می شود.

برای اهداف این استاندارد،

  • گروه اشتعال پذیری مشخصه طبقه بندی توانایی مواد و مواد برای سوختن است.
  • احتراق یک واکنش گرمازا است که در شرایط خود شتاب تدریجی رخ می دهد.

بر اساس قابلیت اشتعال، مواد و مواد به سه گروه تقسیم می شوند:

  • غیر قابل اشتعال: مواد و موادی که نمی توانند در هوا بسوزند. مواد غیر قابل اشتعال می توانند در آتش منفجر شوند (مانند اکسید کننده ها یا موادی که در تعامل با آب، هوا، اکسیژن یا یکدیگر، محصولات قابل اشتعال آزاد می کنند)
  • قابلیت اشتعال کم (سخت سوزاندن): مواد و موادی که می توانند در هوا در معرض منبع اشتعال بسوزند، اما پس از برداشتن خود به خود نمی توانند بسوزند.
  • قابل اشتعال: مواد و موادی که می توانند به طور خود به خود مشتعل شوند و همچنین در صورت قرار گرفتن در معرض منبع اشتعال و پس از جداسازی مستقل مشتعل شوند. مایعات قابل اشتعال که نقطه اشتعال آنها در بوته بسته از 61 درجه یا در بوته باز از 66 درجه تجاوز نمی کند، مخلوط های بلغمی که در یک بوته بسته جرقه نمی زنند به عنوان مایعات قابل اشتعال با نقطه اشتعال 0,100 طبقه بندی می شوند. دمای بیش از 28 درجه به ویژه خطرناک نامیده می شود.

در میان آزمایش‌ها، اندازه‌گیری‌ها، تحلیل‌ها و ارزیابی‌های متعددی که برای کسب‌وکارها در بخش‌های مختلف انجام شده است، سازمان ما با کارکنان آموزش‌دیده و متخصص و تجهیزات فن‌آوری پیشرفته، «سیستم استانداردهای ایمنی شغلی GOST 12.1.044-89 - آتش‌سوزی و انفجار» را ایجاد کرده است. خطر مواد و مواد - شاخص ها همچنین خدمات تست تعریف شده در استاندارد "نامگذاری و روش های تعیین" را ارائه می دهد.

واتساپ