استاندارد EN ISO 9017، «آزمایش مخرب جوش در مواد فلزی - آزمایش شکست»، که بر اساس یک استاندارد اروپایی تدوین شده و متعاقباً توسط سازمان بین‌المللی استانداردسازی (ISO) منتشر شده است، ابعاد نمونه‌های آزمایشی و رویه‌های انجام آزمایش‌های شکست را برای به دست آوردن اطلاعات در مورد انواع، اندازه‌ها و توزیع عیوب داخلی مانند تخلخل، ترک‌ها، عدم ذوب، عدم نفوذ و آخال‌های جامد روی سطح شکست شرح می‌دهد. این استاندارد در مورد مواد فلزی در تمام اشکال محصول با اتصالات ساخته شده توسط هر فرآیند جوشکاری ذوبی با ضخامت 2 میلی‌متر یا بیشتر اعمال می‌شود.
برای اهداف این استاندارد، اصطلاحات و تعاریف زیر اعمال می شود:
اتصال در امتداد فلز جوش شکسته می‌شود تا سطح شکست بررسی شود. شکست می‌تواند در اثر خمش یا کشش، بارگذاری استاتیک یا دینامیکی ایجاد شود. علاوه بر این، ابعاد و دمای شیار را می‌توان برای ایجاد شکست تغییر داد. آزمایش باید در دمای محیط (۲۳ درجه سانتیگراد به علاوه/منهای ۵ درجه سانتیگراد) انجام شود، مگر اینکه خلاف آن ذکر شده باشد.
مگر اینکه در استاندارد کاربرد یا با توافق بین طرفین متعاهد طور دیگری مشخص شده باشد، ابعاد قطعه آزمایشی باید با ارقام ارائه شده در استاندارد مطابقت داشته باشد. قطعه آزمایشی باید نمونه آزمایشی کافی برای طول و مساحت کل بازرسی مورد نیاز را فراهم کند.
طول، مساحت و تعداد نمونه‌های آزمایشی بازرسی توسط استاندارد کاربردی یا با توافق بین طرفین قرارداد مشخص می‌شود. اتصالات جوش داده شده در صفحات به صورت عرضی نسبت به اتصال جوش داده شده روی نمونه‌های آزمایشی با طول جوش تقریباً برابر برش داده می‌شوند. برای جوش‌های لب به لب، محور جوش در مرکز نمونه آزمایشی قرار دارد. برای اتصالات جوش داده شده در لوله‌ها، مگر اینکه در استاندارد کاربردی یا با توافق بین طرفین قرارداد طور دیگری مشخص شده باشد، قطعه آزمایشی باید حداقل دو نمونه آزمایشی ارائه دهد. هنگام انجام آزمایش‌های خمش به بیرون، تعداد مساوی از نمونه‌ها در کشش ریشه و کشش سطحی آزمایش می‌شوند. اگر قطر لوله برای تولید تعداد مورد نیاز نمونه‌های آزمایشی خیلی کوچک باشد، باید قطعات آزمایشی اضافی جوش داده شوند.
هر قطعه آزمایشی باید علامت گذاری شود تا محل دقیق آن در محصول تولید شده یا اتصالی که از آن جدا شده است، مشخص شود. هر نمونه آزمایشی باید هنگام جدا شدن از قطعه آزمایشی علامت گذاری شود.
روش حذف باید از بروز اثرات حرارتی یا مکانیکی مضر جلوگیری کند. به طور کلی، یک بخش ۲۵ میلی‌متری باید از هر انتهای جوش‌های آزمایشی حذف شود، مگر اینکه اطلاعات مربوط به انتهای جوش‌ها مورد نیاز باشد (مثلاً عیوب شروع/توقف).
نمونه‌های آزمایشی باید با برش حرارتی یا روش‌های مکانیکی بریده شوند. سایر مواد فلزی فقط می‌توانند به صورت مکانیکی بریده شوند.
شکستگی جوش در صفحات یا لوله‌ها ممکن است توسط یک یا چند مورد از موارد زیر پشتیبانی شود:
بسته به شکل‌پذیری فلز جوش، می‌توان از شیارهای مربعی، گرد یا تیز استفاده کرد. برای موادی با شکل‌پذیری بالا (مانند آلومینیوم و مس)، شیارهای تیز توصیه می‌شوند. عمق شیار باید به اندازه‌ای باشد که باعث شکستگی در جوش شود.
استاندارد EN ISO 9017 ضروری است زیرا یک روش استاندارد برای آزمایش مخرب جوش‌ها، به ویژه آزمایش شکست و پارگی ارائه می‌دهد. دلایل اصلی اهمیت آن عبارتند از:
این به تأیید اینکه آیا جوش‌ها استانداردهای مکانیکی و ساختاری مورد نیاز را برآورده می‌کنند یا خیر، کمک می‌کند.
به طور خلاصه، استاندارد EN ISO 9017 برای اطمینان از کنترل کیفیت مداوم، عینی و شناخته شده بین المللی برای جوش های گوشه ای از طریق آزمایش مخرب ضروری است.
سازمان ما که سال‌هاست از طریق طیف گسترده‌ای از فعالیت‌های آزمایش، اندازه‌گیری، تجزیه و تحلیل و ارزیابی، از کسب‌وکارها در تمام بخش‌ها پشتیبانی می‌کند، دارای تیمی قوی از کارکنان است که از نزدیک پیشرفت‌های جهانی در علم و فناوری را دنبال می‌کنند و دائماً در حال بهبود خود هستند. در این زمینه، ما همچنین خدمات آزمایش را مطابق با استاندارد EN ISO 9017 "آزمایش مخرب روی جوش‌ها در مواد فلزی - آزمایش شکست" ارائه می‌دهیم.
برای دریافت قرار ملاقات، برای دریافت اطلاعات دقیق تر و یا درخواست ارزیابی، می توانید از ما بخواهید فرم ما را پر کند و به شما برسد.
