Pozajelitowe postacie dawkowania podaje się jako zastrzyk lub wlew, stąd określenie „wstrzyknięcie”. Typowe rodzaje wstrzyknięć to dożylne (do żyły), podskórne (pod skórę) i domięśniowe (domięśniowe). Infuzje są zwykle podawane dożylnie. Pozajelitowe postacie dawkowania obejmują sterylne roztwory, zawiesiny i emulsje.
Pozajelitowe są klasyfikowane według objętości; Pozajelitowe podanie małej objętości (SVP) ma objętość roztworu 100 ml lub mniej na opakowanie jednostkowe (zgodnie z definicją USP) i jest przeznaczone do przerywanego podawania dożylnego (zwykle definiowanego jako czas trwania wlewu nie dłuższy niż 6-8 godzin). SVP mogą być pakowane w ampułki, fiolki, ampułko-strzykawki, fiolki i plastikowe torby.
Alternatywnie, jednostka do podawania pozajelitowego o dużej objętości (LVP) ma objętość roztworu 250 ml lub większą na opakowanie jednostkowe i jest przeznaczona do długotrwałego podawania dożylnego. Powszechne zastosowania roztworów LVP bez dodatków obejmują: 1) korekcję zaburzeń równowagi elektrolitowej i płynowej; 2) żywienie; i 3) środki do podawania innych leków. Typowe systemy pakowania LVP obejmują szklane butelki i plastikowe torby z odpowietrznikiem lub bez.
Globalne organy regulacyjne postrzegają produkty pozajelitowe / zastrzyki jako wysokie ryzyko negatywnych konsekwencji ich opakowania. Na przykład, w Tabeli 1999 Wytycznych FDA 1 dotyczących zamykania pojemników, wysokie prawdopodobieństwo dawki opakowania wynikającej z wstrzyknięć i zawiesin do wstrzyknięć, interakcji i zarządzania. Istnieje nieco mniejsze ryzyko iniekcji w USP <1664> w oparciu o mniejsze prawdopodobieństwo zakłóceń.
Biorąc pod uwagę tę klasyfikację, tabela 2 wytycznych FDA stwierdza, że szeroko zakrojone testy, w tym test bioreaktywności USP i ewentualnie ocena ekstrakcyjna / toksykologiczna, są wymagane w celu ustalenia, czy opakowanie ma akceptowalnie mały negatywny wpływ na zdrowie pacjenta. Podobnie, wytyczne Europejskiej Agencji Leków (EMEA) dotyczące pakowania awaryjnego sugerują, że systemy opakowań pozajelitowych (i materiały budowlane) muszą być testowane w sposób rygorystyczny (obowiązkowa zgodność, badania ekstrakcji, badania interakcji (migracja wycieku) i informacje toksykologiczne). zapewnić ich bezpieczne użytkowanie. Wreszcie, w kilku obowiązkowych rozdziałach USP, w tym <660> (szkło), opisano rygorystyczne testy doboru i adekwatności materiałów opakowaniowych i systemów stosowanych do leków pozajelitowych i do wstrzyknięć.
Oprócz wysokiego ryzyka związanego z pozajelitowym i ich opakowaniem, produkty pozajelitowe i ich opakowanie mają pewne unikalne właściwości, które komplikują ocenę bezpieczeństwa chemicznego i biologicznego. Po pierwsze, opakowanie pozajelitowe jest zróżnicowane pod względem składu i składa się z dużej liczby materiałów budowlanych, w tym elastomerów, szkła, stali nierdzewnej, LDPE, HDPE, PP, PETG, COC, COP, PVC, folii wielowarstwowych itp. Wszechświat potencjalnie złożonych kompozycji, potencjalnych zanieczyszczeń obcych produktów leczniczych (substancji ulegających ekstrakcji i wycieków) jest duży i zróżnicowany chemicznie.
Ponadto systemy pakowania mogą być złożone, składające się nie tylko z pojemnika pierwotnego, ale także z elementów pomocniczych lub drugorzędnych, takich jak drukowanie, etykiety, owijki, urządzenia łączące i stabilizujące (np. Pochłaniacze tlenu), z których wszystkie są wyjmowalne i nieszczelne źródła. Ponadto preparaty pozajelitowe są złożone chemicznie i zróżnicowane, przez co posiadają zmienne i potencjalnie agresywne „siły przecieku”, co potencjalnie stanowi duże wyzwanie pod względem ich analitycznej charakterystyki. Ponadto warunki kontaktu między produktem pozajelitowym a jego opakowaniem mogą być stosunkowo trudne, co zwiększa możliwość wycieku. Na przykład zapakowane produkty pozajelitowe można poddawać sterylizacji o wysokiej energii (termicznej lub napromieniowanej) lub mieć stosunkowo długi okres trwałości.
Chociaż te warunki głęboko wpływają na złożoność testów chemicznych i biologicznych stosowanych w celu zapewnienia bezpieczeństwa opakowania pozajelitowego, najważniejszą cechą produktów pozajelitowych, która utrudnia ocenę bezpieczeństwa, są stosunkowo duże objętości dawek dziennych. Mówiąc najprościej, na zdrowie pacjentów stosujących produkty farmaceutyczne niekorzystnie wpływa dawka odcieku, na który są narażeni, i jest to największy negatywny efekt, który występuje przy najwyższej dawce najbardziej toksycznych substancji.
W tym przypadku dawka jest związana ze stężeniem odcieku w produkcie leczniczym, a toksyczność jest związana z tożsamością wycieku. Dlatego głównym zadaniem analitycznym w ocenie bezpieczeństwa chemicznego jest wykrywanie, identyfikacja i ilościowe oznaczanie wycieków do produktów farmaceutycznych lub ekstraktów (jako potencjalnych wycieków) w ekstraktach. Praktycznie zadanie to staje się niemożliwe, jeśli zostanie wykonane w zakresie identyfikacji i ilościowego określenia wszystkich wycieków (ekstraktów), które można wydobyć lub liczba wycieków staje się zbyt duża, co można wykryć za pomocą wyrafinowanych metod analitycznych stosowanych w badaniach nadających się do ekstrakcji i wymywania.
Aby rozwiązać ten problem, próg oceny analitycznej (EWG) został opracowany w oparciu o hipotezę, że istnieje dawka zanieczyszczenia, która tworzy próg bezpieczeństwa. Poniżej tego progu zanieczyszczenie będzie miało znikomy negatywny wpływ na bezpieczeństwo pacjentów, niezależnie od jego samoistnej toksyczności (tożsamości). Powyżej tego progu potencjalny wpływ zanieczyszczenia należy ustalić na podstawie jego tożsamości.
Aby była użyteczna analitycznie, dawka ta musi być podzielona przez objętość dawki dziennej na stężenie. Im większa dzienna objętość dawki, tym mniejsza EWG i niższe stężenie, przy którym należy zidentyfikować ekstrakcję i odciek. Na przykład próg zagrożeń bezpieczeństwa (SCT) zalecany przez PQRI dla produktów leczniczych podawanych pozajelitowo wynosi 1.5 µg / dzień. W przypadku SVP z dzienną objętością dawki 10 ml, otrzymane 0.1 µg / ml (0.1 ppb) EEC może być trudne do osiągnięcia w przypadku złożonych chemicznie leków pozajelitowych. Dla LVP z dzienną objętością dawki 150 litr, 1 ppb EEC może być trudne nawet w przypadku najprostszego leku do podawania pozajelitowego. Takie „wyzwanie EWG” sprawia, że usuwalny i nieszczelny proces profilowania jest jeszcze trudniejszy.
Przeprowadzanie pomyślnych i praktycznych ocen wyjmowanych i nieszczelnych dla rodziców wymaga doskonałości w projektowaniu badań, umiejętności przeprowadzania badań, szczególnie w testach analitycznych, oraz głębokiego zrozumienia materiałów, elementów wymiennych i nieszczelności, zdobytego dzięki rozległemu doświadczeniu. Z dużym doświadczeniem EUROLABrozwinęła obszerną wiedzę specjalistyczną w zakresie projektowania i wdrażania programów badań chemicznych produktów do wstrzykiwań i leków pozajelitowych, z wykorzystaniem najnowocześniejszych technik analitycznych, wysoko wyszkolonych i kompetentnych analityków oraz kompetentnych kierowników badań. EUROLABma długą historię skutecznej współpracy z producentami i dostawcami produktów i opakowań do podawania pozajelitowego, aby skutecznie i skutecznie zapewniać zatwierdzenie ich produktów przez organy regulacyjne.
EUROLAB, dzięki wysoko wykwalifikowanemu zespołowi i laboratoriom posiadającym międzynarodową akredytację, Testy iniekcyjne i pozajelitowe Wszystkie usługi związane z testami, analizami, pomiarami, ocenami i generowaniem raportów są wykonywane całkowicie i niezawodnie.
Możesz poprosić nas o wypełnienie formularza, aby umówić się na spotkanie, uzyskać bardziej szczegółowe informacje lub poprosić o ocenę.
