Test korozji skóry EPI-200-SCT

Działanie żrące na skórę oznacza nieodwracalne uszkodzenie tkanki skóry w wyniku nałożenia badanego materiału, zgodnie z definicją Globalnie Zharmonizowanego Systemu Klasyfikacji i Oznakowania Substancji i Mieszanin Chemicznych (GHS).

Możliwość wystąpienia chemicznego działania żrącego na skórę jest ważnym czynnikiem branym pod uwagę przy ustalaniu procedur bezpiecznego obchodzenia się, pakowania i transportu chemikaliów. Międzynarodowe wymagania regulacyjne obejmują różne systemy klasyfikacji potencjału korozyjnego.

Metoda badania działania żrącego na skórę EPI-200-SCT opiera się na doświadczeniu, że żrące substancje chemiczne są cytotoksyczne po krótkotrwałym narażeniu na warstwę rogową naskórka, jeśli cytotoksyczność zostanie zaobserwowana bezpośrednio po ekspozycji chemicznej. Jego zadaniem jest przewidywanie i klasyfikowanie potencjału żrącego substancji chemicznych dla skóry przy użyciu trójwymiarowego modelu ludzkiego naskórka.

Opisana metoda badawcza pozwala wiarygodnie odróżnić substancje chemiczne działające żrąco na skórę od substancji chemicznych nie powodujących korozji i dlatego może być stosowana do klasyfikacji zagrożenia działaniem żrącym na skórę zgodnie z systemem GHS przyjętym przez OECD. Badanie to umożliwia podział substancji i mieszanin żrących na podkategorie zgodnie z GHS. Niniejsza metoda badawcza nie rozróżnia podkategorii i nie ma na celu przewidywania potencjalnego podrażnienia skóry.

Podczas badania tkanki skóry kondycjonuje się poprzez wstępną inkubację (1 godzinę lub przez noc) w celu uwolnienia związków i pozostałości związanych ze stresem transportowym. Po wstępnej inkubacji tkanki przenosi się do świeżej pożywki konserwacyjnej i poddaje miejscowej ekspozycji badanymi substancjami chemicznymi odpowiednio przez 3 minuty i 1 godzinę. Do każdej serii wykorzystuje się dwie (alternatywnie trzy) tkanki: kontrolę ujemną i kontrolę dodatnią. Po ekspozycji tkanki płucze się i barwi, a pożywkę testową zastępuje się pożywką MTT. Po 3-godzinnej inkubacji tkanki przemywa się solą fizjologiczną buforowaną fosforanami, barwi i usuwa niebieską sól formazanową. Gęstość optyczną ekstraktu formazanu określa się spektrofotometrycznie przy 540-570 nm i żywotność komórek oblicza się dla każdej tkanki jako procent średniej tkanek stanowiących kontrolę ujemną. Potencjał żrący skóry badanych materiałów klasyfikuje się na podstawie resztkowej żywotności komórek uzyskanej po 3 minutach lub 1 godzinie ekspozycji na badaną substancję chemiczną.

Ograniczeniem tej metody badawczej jest możliwa interakcja substancji badanej z punktem końcowym MTT. Substancja testowa może bezpośrednio redukować MTT i w ten sposób naśladować aktywność dehydrogenazy mitochondriów komórkowych. Ta właściwość substancji testowej stanowi problem tylko wtedy, gdy w czasie badania MTT (po wypłukaniu chemicznym) w tkankach lub w tkankach nadal znajdują się wystarczające ilości substancji testowej. W tym przypadku metaboliczną redukcję MTT i bezpośrednią redukcję MTT można rozróżnić i określić ilościowo za pomocą procedury opisanej w tym standardzie.

Metoda nie została zaprojektowana tak, aby była zgodna z wysoce lotnymi substancjami testowymi. Jednakże możliwej toksycznej interakcji między dołkami płytek można uniknąć, pokrywając dołki przylepną warstwą wierzchnią lub testując lotne chemikalia na oddzielnych płytkach.

Działanie żrące skóry oznacza zniszczenie tkanki skóry na całej grubości, zwykle wywołane chemicznie. W niektórych innych przypadkach ścieranie skóry może również odnosić się do nieodwracalnych zmian w strukturze skóry spowodowanych działaniem substancji chemicznej. Kontrastuje to z podrażnieniem skóry, w przypadku którego uszkodzenie jest na ogół odwracalne. Zdolność substancji chemicznej do powodowania działania żrącego na skórę jest ważnym elementem ustanawiania procedur bezpiecznego obchodzenia się z chemikaliami, ich pakowania i transportu.

Podstawą badań działania żrącego na skórę (SCT) jest określenie cytotoksyczności po ekspozycji na substancję chemiczną. Metoda ta to trójwymiarowy model ludzkiej skóry składający się ze zrekonstruowanego naskórka oraz funkcjonalnej warstwy rogowej naskórka (jest to zewnętrzna warstwa komórek skóry, która pełni przede wszystkim funkcję barierową). Ponadto warstwa naskórka jest również podzielona na szereg warstw podstawnych, kolczastych i ziarnistych.

Metoda testowania polega na miejscowym wystawieniu modelu na działanie substancji chemicznej przez różne okresy czasu, a następnie określeniu żywotności komórek.

Zmniejszenie żywotności traktowanych komórek wyraża się w porównaniu z kontrolami negatywnymi, tj. komórkami traktowanymi wodą). Metoda obejmuje także kontrolę pozytywną. Procentowa żywotność służy do przewidywania i klasyfikowania potencjału działania żrącego na skórę zgodnie z określonym modelem predykcyjnym. Metodę można stosować w przypadku substancji stałych, ciekłych, półstałych oraz rozpuszczalnych i nierozpuszczalnych w wodzie. Nie jest możliwa ocena wpływu gazów lub aerozoli z tą metodą.

Wśród licznych badań, pomiarów, analiz i ocen, które świadczy dla przedsiębiorstw z różnych sektorów, nasza organizacja świadczy również usługi testowania określone w normie „EPI-200-SCT Test korozji skóry”, wykorzystując przeszkolony i fachowy personel oraz zaawansowany sprzęt technologiczny .