Panduan ujian ini menerangkan enam kaedah ujian yang membolehkan bahan kimia disaring untuk biodegradasi dalam persekitaran akueus aerobik. Kaedahnya ialah:
OECD 301A ialah ujian biodegradasi aerobik untuk bahan tidak meruap dan larut. Dalam kaedah ujian ini, tahap biodegradasi diukur dengan pertukaran karbon organik terlarut dalam tempoh 28 hari. Kebolehbiodegradan sedia dicapai jika bahan memenuhi keperluan yang ditetapkan oleh kaedah kebolehbiodegradan sedia. Biodegradasi muktamad boleh diukur jika sampel memenuhi keperluan biodegradasi akhir dan memberikan anggaran yang paling hampir kepada jumlah bahan untuk biodegradasi. Banyak sifat kimia dan fizikal boleh menjejaskan ujian biodegradasi, jadi adalah penting untuk melaporkan sifat ini kepada makmal sebelum memulakan ujian biodegradasi.
OECD 301B ialah ujian biodegradasi aerobik yang memasukkan bahan ke dalam inokulum dalam persekitaran tertutup dan mengukur biodegradasi bahan dengan pembentukan karbon dioksida. Kaedah ujian ini menggunakan respirometri untuk menentukan kebolehbiodegradan bahan dengan menilai pengeluaran karbon dioksida dalam persekitaran cecair untuk sekurang-kurangnya 28 hari. Kaedah ujian ini digunakan untuk bahan yang sangat larut, kurang larut, atau bahkan diketahui tidak larut pada kepekatan tertentu. Bahan biasa yang diuji dengan kaedah ujian OECD 301B termasuk bahan api, pelincir, minyak, surfaktan dan produk penjagaan diri. Kaedah ujian ini adalah antara kaedah biodegradasi semula jadi yang paling biasa diminta.
OECD 301C ialah ujian biodegradasi aerobik MITI yang diubah suai (Kementerian Perdagangan Antarabangsa dan Industri, Jepun). Kaedah ujian ini ialah ujian pernafasan 28 hari yang kebanyakannya mengukur penggunaan oksigen. Kaedah ini sesuai untuk bahan yang kurang larut dan digunakan dengan sampel bahan meruap. Walaupun kaedah ujian ini kelihatan sangat serupa dengan ujian biodegradasi lain, terdapat parameter ujian khusus yang berbeza daripada kaedah lain.
OECD 301D ialah kaedah ujian biodegradasi aerobik yang boleh digunakan dengan bahan yang kurang larut dan sesuai untuk sampel bahan meruap dan penyerap. Kaedah ujian ini adalah ujian ukuran pernafasan yang kebanyakannya mengukur biodegradasi oleh oksigen terlarut dan ujian adalah sekurang-kurangnya 28 hari. Sama seperti kaedah biodegradasi OECD 301 yang lain, kaedah ujian ini boleh digunakan untuk kebolehbiodegradan sedia, akhir atau semula jadi.
OECD 301E ialah ujian biodegradasi aerobik yang diubah suai yang mengukur degradasi biologi sesuatu bahan terutamanya melalui penilaian karbon organik terlarut. Kaedah ujian ini ialah ujian minimum 28 hari yang boleh digunakan dengan sampel yang diketahui sebagai bahan penyerap. Ia serupa dengan OECD 301E dan OECD 301A, tetapi 301E menggunakan kepekatan mikroorganisma yang lebih rendah. Kebolehbiodegradasian sedia dicapai jika bahan memenuhi keperluan yang ditentukan oleh kaedah kebolehbiodegradasian sedia. Biodegradasi akhir boleh diukur jika sampel memenuhi keperluan biodegradasi akhir dan memberikan anggaran terdekat untuk jumlah keseluruhan bahan yang akan dibiodegradasi.
OECD 301F ialah ujian biodegradasi aerobik penyelesaian yang menentukan kebolehbiodegradan bahan dengan mengukur penggunaan oksigen. Kaedah ujian ini kebanyakannya digunakan untuk bahan tidak larut dan tidak menentu yang dicabar oleh ujian OECD 301B. Ketulenan atau perkadaran komponen utama bahan ujian adalah penting untuk mengira permintaan oksigen secara teori. Di sini juga, ujian standard adalah minimum 28 hari dan boleh mengukur kebolehbiodegradasian sedia atau akhir.
Di antara pelbagai ujian, pengukuran, analisis dan kajian penilaian yang disediakan untuk perniagaan dalam pelbagai sektor, organisasi kami juga menyediakan perkhidmatan ujian kebolehbiodegradasian sedia ujian no 301, dalam rangka garis panduan OECD untuk ujian bahan kimia, dengan kakitangan terlatih dan pakar serta peralatan teknologi canggih.
Anda boleh meminta kami mengisi borang kami untuk mendapatkan temujanji, mendapatkan maklumat terperinci atau meminta penilaian.
