EN 50326 Przewody do linii napowietrznych - Właściwości smarów

Europejska norma „EN 50326 Przewody linii napowietrznych – Właściwości smarów” opisuje właściwości środków ochronnych, powszechnie znanych jako smary, służących do ochrony antykorozyjnej gołych przewodów linii napowietrznych wykonanych z aluminium, stopu aluminium, drutów stalowych lub kombinacji tych drutów.

Dla celów niniejszej normy obowiązują terminy i definicje podane w normach „IEC 60050-466 Międzynarodowy słownik elektrotechniczny (IEV) – Część 466: Linie napowietrzne” i „EN 50182 Przewody do linii napowietrznych – Przewody wielodrutowe koncentryczne warstwowe z drutami okrągłymi”.

Zgodnie z tą normą smary powinny być oznaczane jako θ1Aθ2 lub θ1Bθ2. Tutaj A i B definiują rodzaj smaru w następujący sposób:

• Typ: Smar nakładany bez podgrzewania. Na przykład smary składające się głównie ze stabilizowanej mieszanki oleju mineralnego lub syntetycznego i zagęszczaczy, takich jak mydła metaliczne lub związki nieorganiczne.
• Typ B: Smar nakładany przez podgrzewanie. Na przykład wazelina to smar składający się z wosków i dodatków organicznych połączonych z niewielką ilością oleju mineralnego.
• θ1 to najniższa temperatura poniżej 0 stopni, w której należy przeprowadzać badania określone w niniejszej normie.
• θ2 to najwyższa temperatura w stopniach, w której muszą być przeprowadzane badania określone w niniejszej normie.

Na życzenie użytkownika przewodu wartości θ1 i θ2 podaje nabywca smaru.

Örnekler:

• Smar 20A150 typu A ma wartość temperaturową od minus 20 stopni do plus 150 stopni.
• Smar 20B110 typu B ma wartość temperaturową od minus 20 stopni do plus 110 stopni.

Dostawca smaru musi nadać smarowi unikalną nazwę lub kod oraz zachować dane dotyczące składu smaru w celu weryfikacji. Skład musi uwzględniać tolerancje produkcyjne i musi pozostać niezmieniony, chyba że uzgodniono inaczej, w przypadku stosowania smaru w celach przewodzących, podczas gdy smar jest wprowadzany do obrotu pod określoną nazwą lub kodem.

Wymagania dotyczące smaru określa się następująco:

• Smar musi spełniać następujące wymagania.
• Smar ma chronić przewody linii napowietrznych przed korozją atmosferyczną podczas eksploatacji i magazynowania. Musi również spełniać wymagania testowe określone poniżej.
• Smar musi pozostawać na przewodzie przez cały określony czas eksploatacji i spełniać określone wymagania dotyczące okresu eksploatacji przewodu. Aby to wykazać, konieczne jest spełnienie wymagań testowych określonych poniżej.
• Aby wykazać, że smar można skutecznie nałożyć na przewodnik o dobrej przyczepności, muszą być spełnione wymagania testowe określone poniżej.

Żadnych testów nie należy wykonywać w temperaturze wyższej niż maksymalna bezpieczna temperatura robocza określona przez dostawcę smaru. Wszystkie obowiązkowe testy określone w tej normie wykonuje dostawca smaru. Badania smaru określone w normie „EN 50182 Przewody do linii napowietrznych – Przewody wielodrutowe z drutów okrągłych o koncentrycznych warstwach” wykonuje producent przewodu.

Badania typu mają na celu sprawdzenie głównych właściwości smaru, które zależą od jego składu. Tego typu testy zazwyczaj wykonuje się tylko raz dla konkretnej nazwy lub kodu dostawcy smaru, ale należy je powtórzyć, jeśli skład smaru uległ zmianie lub którakolwiek z cech testu podanych w tabeli uległa zmianie.

Badania próbne mają na celu sprawdzenie jakości smaru i jego zgodności z wymaganiami niniejszej normy.

Badania określone w tabeli zatytułowanej „Badania typu i próbki smarów” obejmują:

• Punkt zrzutu
• Wysoka stabilność temperaturowa
• Penetralność (typ A)
• Penetralność (typ B)
• Przyczepność
• Wskaźnik kwasowości/zasadowości
• starzenie się
• korozja
• Stabilność w warunkach ustalonych
• Stabilność w warunkach zwarcia

Smar typu B dostarczany w postaci stałej musi zostać wstępnie przygotowany w następujący sposób, aby uzyskać jednorodność smaru przed wykonaniem 6 określonych testów, chyba że w niniejszych podpunktach określono inaczej: Smar jest podgrzewany do temperatury o 10–20 stopni wyższej od temperatury, w której następuje topienie, i utrzymywany w tej temperaturze przez 0,5 godziny. Potrzebną do testów ilość substancji wlewa się do pojemników testowych w postaci płynnej i pozostawia do ostygnięcia na co najmniej 24 godziny. Nadmiar oleju na powierzchni dostarczonego smaru typu A jest powodem do odrzucenia produktu.

We wszystkich testach wymienionych w tej normie temperaturę mierzy się za pomocą sprzętu o dokładności co najmniej 1 stopnia.

W przypadku smaru typu B należy wykonać pięć oznaczeń temperatury kroplenia, korzystając z metody badania temperatury kroplenia opisanej w normie ISO 2176. Minimalna wartość pięciu oznaczeń musi być większa lub równa θ2.

Badania stabilności smaru typu A w wysokich temperaturach należy przeprowadzić za pomocą dwóch testów. Oddzielenie oleju należy określić po 2 godzinie w temperaturze θ1, stosując metodę podaną w IP 121. Maksymalna ilość oddzielonego oleju powinna wynosić ułamek masowy 0,2 procent. Badanie temperatury kroplenia należy wykonać na pięciu próbkach, stosując metodę podaną w normie ISO 2176. Smar typu A może nie mieć wyraźnie określonej temperatury kroplenia. Testy mogą zostać przerwane przy θ2 plus 20 stopni, chyba że nabywca smaru zażąda dowodu temperatury zwarcia.

Nasza organizacja, która od lat stara się wspierać przedsiębiorstwa z każdej branży, realizując szeroką gamę badań testowych, pomiarowych, analitycznych i ewaluacyjnych, dysponuje silną kadrą, która uważnie śledzi rozwój nauki i techniki na świecie oraz nieustannie się doskonali. W tym kontekście świadczone są również usługi badawcze dla przedsiębiorstw zgodnie z normą „EN 50326 Przewody linii napowietrznych – Właściwości smarów”.