EN 681-2 Uszczelnienia elastomerowe – Wymagania materiałowe dla uszczelnień połączeń rurowych stosowanych w instalacjach wodnych i drenażowych – Część 2: Elastomery termoplastyczne

EN 681-2 Uszczelnienia elastomerowe – Wymagania materiałowe dla uszczelnień połączeń rurowych stosowanych w instalacjach wodnych i drenażowych – Część 2: Elastomery termoplastyczne

Europejska norma „ EN 681-2 Uszczelki elastomerowe – Wymagania materiałowe dotyczące uszczelek połączeń rurowych stosowanych w instalacjach wodno-kanalizacyjnych – Część 2: Elastomery termoplastyczne” opisuje wymagania materiałowe dotyczące uszczelek formowanych z elastomerów termoplastycznych (TPE) stosowanych wyłącznie w połączeniach następujących elementów:

EN 681-2 Uszczelnienia elastomerowe – Wymagania materiałowe dla uszczelnień połączeń rurowych stosowanych w instalacjach wodnych i drenażowych – Część 2: Elastomery termoplastyczne

  • Systemy rur termoplastycznych do bezciśnieniowego odprowadzania ścieków wewnątrz budynków (przepływ przerywany do 95 stopni).
  • Systemy rur termoplastycznych do bezciśnieniowego podziemnego odwodnienia i kanalizacji (przepływ ciągły do ​​45 stopni i przepływ przerywany do 95 stopni).
  • Systemy rur termoplastycznych do odprowadzania wody deszczowej.

Niniejsza norma zawiera ogólne wymagania dotyczące uszczelek do gotowych połączeń. Dodatkowe wymagania wymagane w konkretnych zastosowaniach określono w odpowiednich normach produktowych, uwzględniając fakt, że wydajność połączeń rurowych zależy od właściwości materiału uszczelki, jej geometrii oraz konstrukcji połączenia rurowego.

Na potrzeby niniejszej normy termin „elastomer termoplastyczny” odnosi się do polimeru lub mieszanki polimerów, które nie wymagają wulkanizacji ani sieciowania podczas przetwarzania, ale zachowują właściwości sprężyste w temperaturze użytkowania. Właściwości te zanikają w temperaturze przetwarzania, umożliwiając dalsze przetwarzanie, ale powracają po powrocie materiału do temperatury użytkowania.

Twardość nominalną materiałów należy podawać w poniższych zakresach w tabeli zatytułowanej „Kategorie twardości”:

  • Klasa twardości 50: Zakres twardości IRHD 36 do 55
  • Klasa twardości 60: Zakres twardości IRHD 46 do 65
  • Klasa twardości 70: Zakres twardości IRHD 66 do 75

W innej tabeli zawartej w normie podano trzy klasy twardości uszczelnień złączy rurowych.

Tolerancje wymiarowe gotowych uszczelek należy określić na podstawie odpowiednich klas określonych w normie ISO 3302-1. Uszczelki powinny być wolne od wad i nieregularności, które mogłyby wpłynąć na ich funkcjonalność. Klasyfikacja wad, zgodnie z normą ISO 9691, powinna być następująca:

  • Wady powierzchni w obszarach mających związek z funkcją uszczelniającą uważa się za wady.
  • Wady powierzchni w obszarach nie objętych funkcją uszczelniającą nie są uważane za wady.

Duże niedoskonałości powierzchni w obszarach niespełniających funkcji uszczelniającej mogą być uznane za wady. Wymaga to uzgodnienia między stronami. Kryteria akceptacji zależą od rodzaju lub konstrukcji uszczelnień.

Wady wewnętrzne mogą być uznane za wady. Wytrzymałość na ściskanie można określić zgodnie z normą ISO 77431. Dopuszczalne wartości graniczne wytrzymałości na ściskanie muszą zostać uzgodnione między stronami. Zależą one od rodzaju lub konstrukcji uszczelnień.

Twardość próbek przygotowanych zgodnie z normą ISO 48 metodą mikrotestu musi spełniać wymagania podane w tabeli. Jeśli wymiary uszczelki są odpowiednie, można zastosować standardową metodę badawczą określoną w normie ISO 48, pod warunkiem że metoda mikrotestu jest używana jako metoda odniesienia. Dla tej samej uszczelki różnica między minimalną a maksymalną wartością twardości nie może przekraczać 5 IRHD. Każda wartość musi mieścić się w określonych tolerancjach.

Wytrzymałość na rozciąganie i wydłużenie przy zerwaniu należy określać metodą określoną w normie ISO 37, najlepiej na próbkach prętowych wyciętych z uszczelki lub płytki próbnej, prostopadle do kierunku przepływu w formie. Wyniki z próbek próbnych powinny być akceptowane. Płytki próbne należy przygotować zgodnie z niniejszą normą. Wytrzymałość na rozciąganie i wydłużenie przy zerwaniu powinny być zgodne z wymaganiami podanymi w tabeli.

Jeżeli nastawa ciśnienia jest pobierana z uszczelki, pomiar należy wykonać w kierunku ciśnienia, przy którym uszczelka pracuje przy ciśnieniu 25%, w miarę możliwości. W przypadku określenia metodą określoną w normie ISO 815, z użyciem małej próbki typu B pod kątem 23 stopni i 70 stopni, matryca ciśnieniowa musi spełniać wymagania wymienione w tabeli. W przypadku określenia metodą określoną w normie ISO 815, z użyciem małej próbki typu B pod kątem -10 stopni i 30-minutowego pomiaru powrotu, matryca ciśnieniowa do uszczelek stosowanych w drenażu i odwadnianiu musi spełniać wymagania wymienione w tabeli.

W skrócie, EN 681-2 to europejska norma określająca wymagania dotyczące uszczelnień z elastomerów termoplastycznych stosowanych w połączeniach rurowych w systemach wodociągowych, odwadniających i kanalizacyjnych. Uszczelnienia te mają kluczowe znaczenie dla zachowania szczelności i elastyczności połączeń w systemach rurowych z tworzyw sztucznych i metalu.

Norma EN 681-2 jest częścią szerszej serii norm EN 681, która określa normy dla różnych uszczelniaczy elastomerowych stosowanych w rurociągach. Podczas gdy norma EN 681-1 obejmuje gumę wulkanizowaną, norma EN 681-2 koncentruje się na termoplastycznych elastomerach, które zyskują coraz większą popularność ze względu na ich przetwarzalność, możliwość recyklingu i powtarzalne właściwości.

Norma EN 681-2 dotyczy uszczelek produkowanych fabrycznie i montowanych na miejscu, wykonanych z elastomerów termoplastycznych, stosowanych w:

  • Systemy wody pitnej (tylko zimna woda)
  • Rurociągi drenażowe i kanalizacyjne (zarówno podziemne, jak i naziemne)
  • Systemy wód deszczowych i powierzchniowych
  • Systemy bezciśnieniowe i niskociśnieniowe

Uszczelki zaprojektowano specjalnie do stosowania w systemach łączenia, w których wymagana jest elastyczność w celu akomodacji ruchów gleby, błędów ustawienia rur i rozszerzalności cieplnej.

Norma EN 681-2 określa normy dotyczące właściwości fizycznych, mechanicznych i chemicznych elastomerów termoplastycznych stosowanych w uszczelnieniach. Główne parametry to:

  • Twardość: Zazwyczaj mierzona w skali Shore'a A, materiał musi mieścić się w określonych zakresach twardości odpowiednich dla wymagań dotyczących uszczelnienia i montażu.
  • Wytrzymałość na rozciąganie i wydłużenie przy zerwaniu: Uszczelki z elastomeru termoplastycznego muszą mieć wystarczającą wytrzymałość i elastyczność, aby zachować integralność uszczelnienia pod wpływem naprężenia.
  • Odkształcenie trwałe po ściśnięciu: Pozwala uszczelce zachować kształt i elastyczność po długotrwałym ściskaniu. Jest to niezbędne dla zapewnienia szczelnego i długotrwałego uszczelnienia.
  • Odporność na starzenie: Materiał musi wytrzymać starzenie termiczne, działanie ozonu i zanurzenie w wodzie bez znacznej degradacji.
  • Odporność mikrobiologiczna: Szczególnie ważna w zastosowaniach kanalizacyjnych, gdzie uszczelki mogą być narażone na działanie środowiska mikrobiologicznego.
  • Elastyczność w niskich temperaturach: Uszczelki muszą wykazywać odpowiednią sprawność w niskich temperaturach (zwykle testowane przy minus 10 lub minus 20 stopniach), aby zagwarantować funkcjonalność w zimnym klimacie.
  • Stabilność objętości: Elastomer termoplastyczny Uszczelki nie powinny nadmiernie puchnąć ani kurczyć się pod wpływem wody lub powietrza.

Norma EN 681-2 obejmuje kilka klas elastomerów termoplastycznych przeznaczonych do różnych zastosowań:

  • TA: Do zimnej wody pitnej (do 45–50 stopni)
  • TC: Do ścieków zimnych i ścieków
  • TD: Do ścieków gorących (ograniczone do niektórych elastomerów termoplastycznych)

Przydatność elastomerów termoplastycznych do systemów ciepłej wody jest bardziej ograniczona niż w przypadku gumy, która objęta jest normą EN 681-1 jako typy WB i WD.

Uszczelki zgodne z normą EN 681-2 są powszechnie stosowane w:

  • Systemy rur z tworzyw sztucznych (PCW, PP, PE)
  • Systemy z żeliwa sferoidalnego lub stali z elementami uszczelniającymi z tworzyw termoplastycznych
  • Uszczelki studzienek i przyłącza studzienek inspekcyjnych
  • Elastyczne systemy połączeń w środowiskach mieszkalnych i przemysłowych

Zastosowanie elastomerów termoplastycznych pozwala na współwytłaczanie z gniazdami rurowymi z tworzyw sztucznych, automatyczny montaż i możliwość recyklingu, co czyni je atrakcyjnymi dla nowoczesnej produkcji.

W miarę rozwoju technologii elastomerów termoplastycznych stają się one coraz bardziej łatwe w obróbce, precyzyjne i nadają się do recyklingu, co sprawia, że ​​stają się coraz popularniejszym wyborem, zwłaszcza w zastosowaniach bezciśnieniowych i niskotemperaturowych.

Nasza organizacja, działająca od wielu lat i skrupulatnie śledząca globalny rozwój nauki i technologii, zatrudnia zespół doświadczonych specjalistów i dysponuje szeroką infrastrukturą do przeprowadzania badań, pomiarów i analiz w szerokim zakresie dziedzin dla firm ze wszystkich sektorów. W tym kontekście świadczymy również usługi testowe zgodnie z normą „EN 681-2 Uszczelnienia elastomerowe – Wymagania materiałowe dotyczące uszczelnień złączy rurowych stosowanych w instalacjach wodno-kanalizacyjnych – Część 2: Elastomery termoplastyczne”.

WhatsApp