Norma „EN IEC 60216-1 Materiały elektroizolacyjne – Właściwości wytrzymałościowe cieplne – Część 1: Procedury starzenia i ocena wyników badań”, która ma swoją podstawę w normie europejskiej, a następnie została opublikowana przez Międzynarodową Komisję Elektrotechniczną (IEC), opisuje ogólne warunki starzenia i procedury, które należy stosować w celu uzyskania właściwości wytrzymałościowych cieplnych, a także zawiera wskazówki dotyczące stosowania szczegółowych instrukcji i wytycznych zawartych w innych częściach normy. Chociaż pierwotnie opracowano je dla materiałów izolacyjnych i prostych kombinacji takich materiałów, uważa się, że procedury te mają bardziej ogólne zastosowanie i są szeroko stosowane przy ocenie materiałów nieprzeznaczonych do stosowania jako izolatory elektryczne.
W zastosowaniu tej normy zakłada się praktycznie liniową zależność między logarytmem czasu potrzebnego do spowodowania określonej zmiany właściwości a odwrotnością odpowiedniej temperatury bezwzględnej (zależność Arrheniusa). Aby norma była prawidłowo stosowana, w badanym zakresie temperatur nie powinny zachodzić żadne przejścia, zwłaszcza przejścia pierwszego rzędu. W dalszej części niniejszej normy termin materiały izolacyjne oznacza zawsze materiały izolacyjne oraz proste kombinacje takich materiałów.
Każda procedura testowa powinna określać kształt, wymiary i liczbę próbek testowych, temperatury i czasy ekspozycji, właściwość, do której odnosi się wskaźnik ciepła, metody określania, punkt końcowy oraz wyprowadzenie właściwości wytrzymałości cieplnej na podstawie danych eksperymentalnych. Wybrana cecha powinna w możliwie dużym stopniu odzwierciedlać funkcję materiału w praktycznym zastosowaniu. Wybór właściwości podano również w normie „IEC 60216-2 Materiały elektroizolacyjne – Właściwości wytrzymałości cieplnej – Część 2: Oznaczanie właściwości wytrzymałości cieplnej materiałów elektroizolacyjnych – Wybór kryteriów badania”. Aby zapewnić jednolite warunki, może być konieczne określenie, że próbki należy kondycjonować po wyjęciu z pieca i przed pomiarem.
Wybór właściwości testowych dla wskaźnika temperatury Jeżeli dostępne są właściwości materiału zgodne z normą IEC, wymagania dotyczące właściwości są zazwyczaj podawane w postaci dopuszczalnych dolnych granic wartości wskaźnika temperatury. Jeżeli nie ma możliwości uzyskania informacji o takich właściwościach materiału, w normie IEC 60216-2 zamieszczono zbiór właściwości i metod oceny oporu cieplnego. Jeżeli nie można znaleźć takiej metody, należy posłużyć się normą międzynarodową, krajową lub instytucjonalną albo specjalnie opracowaną metodą, wybierając ją w kolejności preferencji.
W większości przypadków wymagane parametry wytrzymałości cieplnej szacuje się na 20 tysięcy godzin. Jednak tego typu informacje są często potrzebne także w dłuższych lub krótszych okresach czasu. Przykładowo, w przypadku dłuższych czasów, czasy podane jako wymagania lub zalecenia w tekście tej normy (np. 5 tysięcy godzin dla minimalnej wartości najdłuższego czasu dotarcia do punktu końcowego) należy wydłużyć o 20 tysięcy godzin rzeczywistego czasu podanego w specyfikacji. Podobnie, czasy cykli starzenia powinny być zmieniane mniej więcej w tym samym tempie. Ekstrapolacja temperatury nie powinna przekraczać 25 K. W przypadku krótszych okresów specyfikacji odpowiednie czasy można w razie potrzeby skrócić o tę samą wartość. W przypadku bardzo krótkich czasów specyfikacji należy zachować szczególną ostrożność, ponieważ wyższe temperatury starzenia mogą prowadzić do powstania obszarów temperaturowych zawierających punkty przejścia, takie jak temperatura zeszklenia lub częściowe topnienie, a zatem nieliniowych obszarów temperaturowych. Bardzo długie czasy specyfikacji mogą również prowadzić do nieliniowości.
Trwałość cieplną materiałów może charakteryzować się różnymi danymi dotyczącymi trwałości (uzyskanymi na podstawie różnych właściwości lub punktów końcowych), aby ułatwić właściwy dobór materiału pod kątem jego konkretnego zastosowania w systemie izolacyjnym.
Istnieją dwa alternatywne sposoby definiowania punktu końcowego:
Punkt końcowy należy wybrać w celu określenia stopnia pogorszenia jakości materiału izolacyjnego, który zmniejsza zdolność systemu izolacyjnego do wytrzymania naprężeń występujących podczas rzeczywistej eksploatacji. Stopień pogorszenia określony jako punkt końcowy badania powinien być odniesiony do bezpiecznej wartości dopuszczalnej w praktyce dla pożądanej właściwości materiału.
Nasza organizacja, która od lat stara się wspierać przedsiębiorstwa z każdej branży, realizując szeroką gamę badań testowych, pomiarowych, analitycznych i ewaluacyjnych, dysponuje silną kadrą, która uważnie śledzi rozwój nauki i techniki na świecie oraz nieustannie się doskonali. W tym kontekście usługi testowe świadczone są również przedsiębiorstwom zgodnie z normą „EN IEC 60216-1 Materiały elektroizolacyjne - Właściwości rezystancji cieplnej - Część 1: Procedury starzenia i ocena wyników badań”.
Możesz poprosić nas o wypełnienie formularza, aby umówić się na spotkanie, uzyskać bardziej szczegółowe informacje lub poprosić o ocenę.
