EN ISO 252 Taśmy przenośnikowe - Przyczepność między elementami konstrukcyjnymi - Metody badań

Norma „EN ISO 252 Taśmy przenośnikowe - Przyczepność między elementami konstrukcyjnymi - Metody badań”, która opiera się na normie europejskiej, a następnie została opublikowana przez Międzynarodową Organizację Normalizacyjną (ISO), opisuje dwie metody badań stosowane do określania wytrzymałości przyczepności między elementami konstrukcyjnymi taśmy przenośnikowej, tj. między warstwami oraz między pokrywami a osnową: Metoda A i Metoda B. Podstawowe warunki badania są zgodne z normą „ISO 36:2020 Guma wulkanizowana lub termoplastyczna - Oznaczanie przyczepności do materiałów włókienniczych”.

Może być stosowana do wszystkich typów konstrukcji taśm przenośnikowych, z wyjątkiem taśm wzmacnianych linką stalową oraz taśm wzmacnianych materiałem tekstylnym, których wytrzymałość na rozciąganie na całej grubości jest mniejsza niż 160 N/mm. Jednakże metody te nie nadają się ani nie sprawdzają w przypadku lekkich taśm przenośnikowych opisanych w normie ISO 21183-1.

Metoda A i Metoda B stanowią opcje alternatywne, ale średnie wartości wytrzymałości adhezyjnej obliczone dla obu metod mogą się różnić. Zaleca się również zasięgnięcie porady u producenta taśmy, gdyż obie metody mogą nie być równie odpowiednie dla wszystkich struktur taśm.

W tych testach średnia siła niezbędna do oddzielenia pokryw od korpusu i każdej warstwy od następnej jest określana przy użyciu maszyny trawersowej o stałej prędkości.

Jednocześnie do badań tych należy używać maszyny rozciągającej o odpowiedniej mocy, zgodnej z normą ISO 36.

Czas między zakończeniem produkcji a rozpoczęciem testów musi wynosić co najmniej 16 godzin. Okres ten powinien obejmować również okresy kondycjonowania opisane w niniejszej normie.

Każda część badana pod względem kształtu i wymiarów powinna składać się z prostokątnego paska taśmy o wyraźnie przyciętych krawędziach, o szerokości 25 mm plus/minus 0,5 mm i długości co najmniej 200 mm. W ten sposób można zedrzeć warstwę o długości co najmniej 100 mm.

Zarówno w przypadku metody A, jak i metody B należy użyć dwóch próbek testowych w kierunku podłużnym. Jeżeli producent i nabywca tak uzgodnią, badanie może zostać przeprowadzone również przy użyciu dwóch poprzecznych próbek.

Próbki do badań należy pobierać z miejsc oddalonych co najmniej 100 mm od krawędzi istniejącej próbki taśmy i w jak najszerszych odstępach.

Próbki poddawane są kondycjonowaniu zgodnie z normą ISO 18573 w atmosferze D lub atmosferze E, a testy przeprowadza się bezpośrednio po zakończeniu okresu kondycjonowania.

W przypadku stosowania metody A, na jednym końcu podłużnego odcinka testowego górną pokrywę oddziela się od pierwszej warstwy na odległość odpowiednią do zastosowania uchwytów testowych. Rozdzielone końce zabezpiecza się w uchwytach maszyny do badania wytrzymałości na rozciąganie, a następnie wykonuje się ręcznie odrysowany wykres siły potrzebnej do oderwania materiału na długość wystarczającą do uzyskania ośmiu lub więcej punktów siły szczytowej przy prędkości przesuwu 100 plus/minus 10 mm/min wciskanego uchwytu. Element testowy powinien być niepodparty. Procedurę tę powtarza się przy użyciu tego samego fragmentu testowego dla każdej kolejnej warstwy aż do połowy fragmentu testowego. Podobną serię testów przeprowadza się na drugim podłużnym elemencie testowym, ale zaczynając od dolnej pokrywy. Jeżeli badanie ma być przeprowadzone na próbkach poprzecznych, badanie przeprowadza się w taki sam sposób. Jakiekolwiek rozdzielenie występujące poza płaszczyzną styku dwóch komponentów, na przykład wewnątrz jednego z testowanych komponentów (np. pokrywy), jest uważane za pęknięcie materiału, z którego wykonany jest komponent.

W przypadku stosowania metody B górną warstwę oddziela się od pierwszej warstwy na jednym końcu podłużnego odcinka testowego w odległości odpowiedniej do zastosowanych uchwytów testowych. Rozdzielone końce zabezpiecza się w uchwytach maszyny do badania wytrzymałości na rozciąganie, a następnie wykonuje się ręcznie odrysowany wykres siły potrzebnej do oderwania materiału na długość wystarczającą do uzyskania ośmiu lub więcej punktów siły szczytowej przy prędkości przesuwu uchwytu napędzanego wynoszącej plus/minus 100 mm/min. Element testowy powinien być niepodparty.

Procedurę tę powtarza się przy użyciu tego samego fragmentu testowego, usuwając dwie kolejne, nierozdzielone warstwy z pozostałej części fragmentu testowego. Podobną serię testów przeprowadza się na drugim podłużnym kawałku, ale rozpoczyna się od oddzielenia nierozdzielonej górnej pokrywy i pierwszej warstwy od drugiej warstwy. Jeżeli badanie ma być przeprowadzone na próbkach poprzecznych, badanie przeprowadza się w taki sam sposób.

Jakiekolwiek rozdzielenie występujące poza płaszczyzną styku dwóch komponentów, na przykład wewnątrz jednego z testowanych komponentów (np. pokrywy), jest uważane za pęknięcie materiału, z którego wykonany jest komponent.

Nasza organizacja dysponuje silną kadrą, która śledzi rozwój nauki i techniki na świecie i nieustannie się doskonali. Wśród licznych badań, pomiarów, analiz i ocen świadczonych dla przedsiębiorstw z różnych sektorów znajdują się również usługi badawcze zgodne z normą „EN ISO 252 Taśmy przenośnikowe – Przyczepność pomiędzy elementami konstrukcyjnymi – Metody badań”.