Norma „EN ISO 22479 Korozja metali i stopów – Badanie obecności dwutlenku siarki w wilgotnej atmosferze (metoda z gazem stałym)”, która ma swoją podstawę w normie europejskiej, a została następnie opublikowana przez Międzynarodową Organizację Normalizacyjną (ISO), opisuje metodę oceny odporności materiałów lub wyrobów na wilgotną atmosferę zawierającą dwutlenek siarki. Metodę tę można stosować do badania metali i stopów, powłok metalicznych i nieorganicznych oraz powłok organicznych.
Zasadniczo podczas przeprowadzania tego testu próbki poddaje się działaniu wilgotnej atmosfery zawierającej dwutlenek siarki. Dwutlenek siarki rozpuszczony w wilgoci skrapla się na powierzchni próbki testowej i powoduje korozję.
W testach tych jako wyposażenie stosuje się zabezpieczenia komponentów. Wszystkie elementy mające styczność z dwutlenkiem siarki w wilgotnej atmosferze muszą być wykonane z materiałów odpornych na korozję i nie mogą same emitować gazów ani oparów mogących mieć wpływ na korozję próbek testowych.
Preferowana pojemność szafy używanej w testach wynosi 300 l plus/minus 10 l. Po uzgodnieniu między stronami możliwe jest użycie innych pojemności. W takich przypadkach wielkość lub liczba próbek testowych, objętość gazu i ilość wody powinny być dostosowane do pojemności szafy. Górną część szafki należy tak zaprojektować, aby krople skroplonej wody, tworzące się na jej powierzchni, nie spadały na badane próbki. Nachylenie wynoszące około 12 stopni lub więcej ponad płaszczyznę poziomą szafy zapewnia odpowiednią ochronę.
Próbki testowe można umieszczać na różnych poziomach w szafce, pod warunkiem, że roztwór nie będzie kapał z próbek lub podpór na inne próbki umieszczone poziom niżej. Temperaturę w szafie testowej kontroluje się poprzez ogrzewanie podłogi oraz dolnej części ścianek bocznych szafy. Temperaturę należy mierzyć w odległości co najmniej 250 mm od ścian bocznych i co najmniej 150 mm poniżej górnej części (pokrywy). Otwór wlotowy gazu powinien znajdować się na wysokości mniejszej niż 50 mm2 nad powierzchnią wody. Komora testowa musi być hermetycznie zamknięta. Zawór bezpieczeństwa powinien być umieszczony na górze komory testowej lub w jej pobliżu. Spaliny i gazy z zaworu bezpieczeństwa należy odpowiednio utylizować. Mogą obowiązywać odpowiednie ograniczenia regulacyjne. W komorze testowej powinien znajdować się otwór odpływowy. Typowy kształt komory testowej pokazano na rysunku zamieszczonym w normie. Komorę testową należy zainstalować w pomieszczeniu o temperaturze pokojowej wynoszącej 23 stopnie plus/minus 5 stopni i wilgotności względnej mniejszej niż 75 procent, z dala od kurzu, przeciągów, gazów żrących i bezpośredniego promieniowania słonecznego.
Źródłem dwutlenku siarki musi być butla gazowa o stężeniu objętościowym większym niż 99,9 procent. Musi być wyposażony w odpowiednie urządzenia regulacyjne i pomiarowe, aby zapewnić dostarczanie właściwej objętości gazu. Objętość gazu wprowadzanego do komory testowej należy mierzyć za pomocą skalibrowanego przepływomierza. Innym urządzeniem pomiarowym jest urządzenie do wyciskania lepkiej, ciekłej parafiny o objętości gazu 0,2, 1,0 i 2,0 l. Dwutlenek siarki jest toksyczny, żrący i drażniący. Stosowanie dwutlenku siarki powinno być ograniczone do wykwalifikowanego personelu lub nadzorowane przez taki personel. Urządzenie powinno być obsługiwane i konserwowane przez wykwalifikowany personel, nie tylko w celu zapewnienia prawidłowego wykonywania procedur, ale również ze względu na zagrożenia dla zdrowia i bezpieczeństwa.
Aby zminimalizować wpływ dwutlenku siarki pochodzącego z materiału komory, nową komorę należy poddać co najmniej jednemu cyklowi testowemu bez próbek testowych zgodnie z procedurami podanymi w niniejszej normie. Kondycjonowanie należy przeprowadzić zgodnie z tabelą przy użyciu 2,0 l dwutlenku siarki.
Ogólnie rzecz biorąc, liczbę, rodzaj, chropowatość powierzchni, grubość powłoki, kształt i wymiary próbek należy dobrać zgodnie z właściwościami określonymi dla badanego materiału lub produktu. Jeżeli nie określono inaczej, szczegóły dotyczące próbek testowych powinny zostać uzgodnione między stronami zaangażowanymi w badanie. Typowy rozmiar próbki wynosi 150 mm x 100 mm przy grubości od 0,75 mm do 1,25 mm.
W przypadku metali i stopów próbki testowe są przed badaniem dokładnie czyszczone. Metoda czyszczenia zależy od rodzaju powierzchni i zanieczyszczeń. Materiały ścierne nie powinny zawierać środków ściernych ani rozpuszczalników, które mogą uszkodzić powierzchnię próbek testowych. Należy zadbać o to, aby próbki testowe nie uległy ponownemu zanieczyszczeniu na skutek nadmiernego lub nieostrożnego obchodzenia się z nimi po czyszczeniu. Jeżeli próbki do badań wycinane są z dużego materiału powlekanego, proces cięcia należy wykonywać w taki sposób, aby nie uszkodzić powłoki, zwłaszcza w obszarze przylegającym do miejsca cięcia. Jeżeli nie określono inaczej, krawędzie cięcia należy odpowiednio zabezpieczyć, pokrywając je odpowiednim materiałem, który zachowa stabilność w warunkach badania, np. woskiem lub taśmą klejącą.
Jeżeli w przypadku farb i lakierów nie określono lub nie uzgodniono inaczej, próbki do badań należy przygotować zgodnie z normą ISO 1514, a następnie pokryć je badanym produktem lub systemem określoną metodą. Tylna część i krawędzie próbek testowych powinny być pokryte produktem lub systemem podlegającym testowi. Każdą powlekaną próbkę testową należy suszyć (lub utwardzać) i poddawać starzeniu (jeśli ma to zastosowanie) przez określony czas i w określonych warunkach, a o ile nie określono inaczej, przechowywać przez co najmniej 16 godzin w temperaturze 23 stopni plus/minus 2 stopnie i przy wilgotności względnej 50 procent plus/minus 5 procent, przy swobodnej cyrkulacji powietrza i bez narażenia na bezpośrednie działanie promieni słonecznych. W takim przypadku należy wykonać badanie możliwie jak najszybciej. Grubość wysuszonej powłoki w mikronach określa się za pomocą jednej z nieniszczących procedur opisanych w normie ISO 2808.
Odległość między próbkami testowymi nie powinna być mniejsza niż 20 mm. Odległość między krawędzią próbki a ścianką szafki nie powinna być mniejsza niż 100 mm. Próbki należy ułożyć w taki sposób, aby nie mogły się wzajemnie chronić przed wpływem środowiska. Odległość pomiędzy najniższą krawędzią próbek a powierzchnią wody powinna wynosić co najmniej 200 mm. Powierzchnia styku próbek z podłożem powinna być jak najmniejsza. Istotne znaczenie ma orientacja odsłoniętej powierzchni testowej w szafie testowej. Jeżeli nie wskazano inaczej, próbkę należy zamontować pod kątem 15 stopni plus/minus 2 stopnie od pionu, tak aby główny obszar zainteresowania był skierowany do góry.
Nasza organizacja, która od lat stara się wspierać przedsiębiorstwa z każdej branży, realizując szeroką gamę badań testowych, pomiarowych, analitycznych i ewaluacyjnych, dysponuje silną kadrą, która uważnie śledzi rozwój nauki i techniki na świecie oraz nieustannie się doskonali. W tym kontekście świadczone są również usługi badawcze dla przedsiębiorstw zgodnie z normą „EN ISO 22479 Korozja metali i stopów - Badanie dwutlenkiem siarki w wilgotnej atmosferze (metoda gazu stałego)”.
Możesz poprosić nas o wypełnienie formularza, aby umówić się na spotkanie, uzyskać bardziej szczegółowe informacje lub poprosić o ocenę.
