IMO MSC.215 Wymagania eksploatacyjne dotyczące powłok ochronnych dla obszarów podwójnego kadłuba specjalnych zbiorników balastowych na wodę morską i masowców na statkach wszystkich typów

Norma Międzynarodowej Organizacji Morskiej (IMO) „IMO MSC.215 Norma eksploatacyjna dla powłok ochronnych na dwustronne powierzchnie zewnętrzne specjalnych zbiorników balastowych na wodę morską wszystkich typów statków i masowców” opisuje wymagania techniczne dotyczące powłok ochronnych na dwustronne powierzchnie zewnętrzne specjalnych zbiorników balastowych na wodę morską wszystkich typów statków o tonażu brutto co najmniej 500 ton i masowców o długości 150 m i większej.

Dla celów niniejszej normy stosuje się następujące definicje:

• Zbiorniki balastowe są zdefiniowane w Wytycznych dotyczących wyboru, stosowania i konserwacji systemów antykorozyjnych dla specjalnych zbiorników balastowych na wodę morską oraz w Wytycznych dotyczących rozszerzonego programu kontroli podczas kontroli masowców i tankowców.
• Punkt rosy to temperatura, w której powietrze jest nasycone wilgocią.
• DFT to skrót oznaczający grubość suchej powłoki.
• Pył to luźne cząstki stałe znajdujące się na powierzchni przygotowanej do malowania, powstałe w wyniku obróbki strumieniowo-ściernej lub innych czynności przygotowujących powierzchnię, bądź też w wyniku oddziaływania środowiska.
• Szlifowanie krawędzi polega na obróbce krawędzi przed wtórnym przygotowaniem powierzchni.
• „Dobry” stan oznacza stan z niewielkimi punktowymi oznakami rdzy.
• Powłoka twarda to powłoka, która ulega chemicznej przemianie podczas procesu utwardzania lub niekonwertowalna powłoka schnąca na powietrzu, której można używać w celach konserwacyjnych. Może być nieorganiczny lub organiczny.
• Skrót NDFT oznacza nominalną grubość suchej powłoki. Zastosowanie współczynnika 90/10 oznacza, że ​​90 procent wszystkich pomiarów grubości jest większe lub równe nominalnej grubości suchej powłoki, a żaden z pozostałych 10 procent pomiarów nie jest mniejszy niż 0,9 x nominalna grubość suchej powłoki.
• Warstwa podkładowa jest pierwszą warstwą systemu powłokowego nakładaną po aplikacji podkładu warsztatowego w stoczni.
• Grunt warsztatowy to warstwa podkładowa nakładana na arkusze stalowe przed ich produkcją, zwykle w zautomatyzowanych urządzeniach (przed nałożeniem pierwszej warstwy powłoki).
• Malowanie paskowe polega na malowaniu krawędzi, spoin i trudno dostępnych miejsc w celu zapewnienia dobrej przyczepności farby i właściwej grubości warstwy w newralgicznych miejscach.
• Docelowy okres użytkowania to docelowa wartość trwałości w latach, dla której zaprojektowano system powłokowy.
• Karta danych technicznych to karta danych producenta farby zawierająca szczegółowe instrukcje techniczne i informacje dotyczące powłoki i jej zastosowania.

Zdolność powłoki do osiągnięcia założonego okresu użytkowania zależy od rodzaju powłoki, przygotowania stali, zastosowania oraz kontroli i konserwacji powłoki. Wszystkie te aspekty przyczyniają się do dobrej wydajności systemu powłokowego.

Nadzór nad przygotowaniem powierzchni i procesami powlekania będzie uzgadniany pomiędzy właścicielem statku, stocznią i producentem powłoki i przedstawiany administracji do przeglądu. Administracja może uczestniczyć w procesie uzgadniania, jeżeli sobie tego życzy. Dowody przeprowadzenia tych kontroli są szczegółowo dokumentowane i dołączane do dokumentacji technicznej powłoki.

Przy ocenie tej normy należy wziąć pod uwagę następujące kwestie:

• Istotne jest, aby stoczniowcy ściśle przestrzegali specyfikacji, procedur i różnych etapów procesu nakładania powłok (w tym, ale nie wyłącznie, przygotowania powierzchni), aby zapobiec przedwczesnemu rozpadowi lub uszkodzeniu powłoki.
• Skuteczność powłoki można poprawić, podejmując działania już na etapie projektowania statku, np. zmniejszając liczbę grzebieni, stosując profile walcowane, unikając skomplikowanych konfiguracji geometrycznych i dbając o to, aby konfiguracja konstrukcyjna umożliwiała łatwy dostęp do narzędzi oraz ułatwiała czyszczenie, odprowadzanie wody i suszenie obszaru, który ma być pokryty powłoką.
• Norma dotycząca właściwości powłok została ustalona w oparciu o doświadczenia producentów, stoczni i operatorów statków. Nie przewiduje się stosowania odpowiednich alternatywnych systemów powłokowych. Wykazano, że parametry są co najmniej równoważne parametrom określonym w niniejszej normie.

Właściwości systemu powłokowego stosowanego w specjalnych zbiornikach balastowych z wodą morską i obszarach dwustronnie powlekanych, zapis prac powłokowych stoczni i armatora, szczegółowe kryteria doboru powłok, specyfikacje prac, inspekcje, konserwacje i naprawy są dokumentowane w dokumentacji technicznej powłok, a dokumentacja techniczna powłok jest następnie przeglądana przez administrację.

Norma ta opiera się na specyfikacjach i wymaganiach mających na celu zapewnienie docelowej żywotności powłoki wynoszącej 15 lat od momentu pierwszego nałożenia, po upływie którego system powłokowy ma pozostać w „dobrym” stanie. Rzeczywisty okres użytkowania będzie różny i zależy od wielu czynników, w tym rzeczywistych warunków eksploatacji.

Praktyka standardowa jest następująca: powłoki ochronne specjalnych zbiorników balastowych na wodę morską na statkach wszystkich typów oraz na zewnętrznych powierzchniach dwustronnych stosowanych na masowcach o długości 150 m i większej powinny spełniać co najmniej wymagania niniejszej normy.

Norma ta określa wymagania dotyczące powłok ochronnych dla stalowych konstrukcji statków. Podaje się, że wewnątrz zbiorników umieszczane są również inne niezależne elementy, na które nakładane są powłoki zabezpieczające przed korozją.

Zaleca się, aby niniejszą normę stosować, o ile to możliwe, do tych części stałych środków dostępu przeznaczonych do inspekcji, które nie stanowią integralnej części konstrukcji statku (np. barierki, niezależne platformy, drabiny). Można stosować inne równoważne metody zapewnienia ochrony antykorozyjnej elementów niezintegrowanych, pod warunkiem że nie pogarszają one właściwości powłok otaczającej konstrukcji. Wszystkie rozwiązania dostępowe stanowiące integralną część konstrukcji statku, takie jak zwiększona głębokość usztywnień w przejściach, dźwigarach i tym podobnych, muszą być w pełni zgodne z tą normą.

Zaleca się również, aby podłoża pod rurociągi, przyrządy pomiarowe itp. były powlekane zgodnie z wymaganiami dotyczącymi elementów niezintegrowanych, o których mowa powyżej.

Wymagania dotyczące warstwy bazowej:

• Wymagania dotyczące systemów powłok ochronnych stosowanych w budownictwie okrętowym do specjalnych zbiorników balastowych na wodę morską wszystkich typów statków oraz dwustronnych powierzchni zewnętrznych na masowcach o długości 150 m i większej, spełniających powyższą normę wydajności, zostały podane w tabeli.
• Producenci powłok muszą przedstawić specyfikację systemu powłok ochronnych, która będzie spełniać wymagania podane w tabeli.
• Administracja musi zweryfikować kartę techniczną oraz deklarację zgodności lub świadectwo homologacji typu dla danego systemu powłok ochronnych.
• Stocznia nakłada powłokę ochronną zgodnie z zatwierdzoną kartą techniczną i własnymi zatwierdzonymi procedurami nakładania.

Wyniki uzyskane z badań kwalifikacyjnych systemu powłokowego są dokumentowane i jeśli niezależna od producenta powłoki strona trzecia uzna je za zadowalające, wystawiana jest deklaracja zgodności lub certyfikat zatwierdzenia typu.

Nasza organizacja dysponuje silną kadrą, która śledzi rozwój nauki i techniki na świecie i nieustannie się doskonali. Wśród licznych prac badawczych, pomiarowych, analitycznych i ewaluacyjnych świadczonych na rzecz przedsiębiorstw z różnych sektorów znajdują się również usługi badawcze zgodne z normą IMO MSC.215 „Wykonywanie powłok ochronnych na dwustronnych obszarach kadłuba specjalnych zbiorników balastowych i masowców na statkach wszystkich typów”.