EN IEC 60811-2-1 Wspólne metody badań materiałów izolacyjnych i osłonowych kabli elektrycznych - Część 2-1 Metody specyficzne dla związków elastomerowych - Badania odporności na ozon, odkształcenia trwałe na gorąco i zanurzenia w oleju mineralnym

Norma „EN IEC 60811-2-1 Wspólne metody badań materiałów izolacyjnych i osłonowych kabli elektrycznych – Część 2-1 Metody dotyczące związków elastomerowych – Badania odporności na ozon, odkształcenia trwałego na gorąco oraz zanurzenia w oleju mineralnym”, oparta na normie europejskiej, a później opublikowana przez Międzynarodową Komisję Elektrotechniczną (IEC), opisuje metody badań, które należy stosować przy badaniu polimerowych materiałów izolacyjnych i osłonowych kabli elektroenergetycznych i telekomunikacyjnych, w tym kabli stosowanych na statkach. Norma ta obejmuje metody badania odporności na ozon, badania wydłużenia na gorąco i badania zanurzenia w oleju mineralnym stosowane do związków elastomerowych.

Związki elastomerowe to uszczelki gumowe produkowane z kauczuku naturalnego lub wytwarzane przez przemysł chemiczny. Masy uszczelniające elastomerowe składają się w 50–60 procentach z gumy. Resztę mieszanki stanowią wypełniacze, przyspieszacze, wulkanizatory, środki opóźniające starzenie i inne dodatki.

Zmiany te wprowadzane do surowców pomagają w uzyskaniu idealnego rozwiązania spełniającego wymagania i specyfikacje danego zastosowania. Elastomery stosowane w tego typu uszczelniaczach elastomerowych i pierścieniach uszczelniających zapobiegają wyciekom cieczy, gazów i powietrza. Ważne jest jednak, aby wybrać odpowiedni elastomer, by zapewnić właściwą zgodność chemiczną i termiczną w danym zastosowaniu.

Aby uzyskać odpowiedni materiał uszczelniający ze związków elastomerowych, związek ten poddawany jest procesowi wulkanizacji, w którym właściwości i elementy elastomeru przekształcają się w bardziej odpowiednie, trwałe i funkcjonalne uszczelnienie.

Materiały stałe o właściwościach gumopodobnych i sprężystych nazywane są elastomerami. Łańcuchy polimerowe w tych materiałach utrzymywane są razem przez stosunkowo słabe wiązania międzycząsteczkowe, co pozwala polimerom na rozciąganie się pod wpływem naprężeń makroskopowych.

Odporność na ozon odnosi się do odporności materiału na działanie ozonu, wysoce reaktywnej formy tlenu. Materiały odporne na ozon mogą wytrzymać narażenie na ozon bez degradacji i rozkładu, dzięki czemu są trwalsze i trwalsze.

Tworzywa sztuczne nie są materiałami odpornymi na działanie ozonu. Ozon z czasem może powodować rozkład tworzyw sztucznych. Materiały plastikowe mogą tracić wytrzymałość i inne właściwości mechaniczne nawet przy bardzo niskim stężeniu ozonu. Dodatki mogą zwiększać odporność niektórych tworzyw sztucznych na działanie ozonu. Elastomery i gumy są szczególnie podatne na szkodliwe działanie ozonu.

Metoda zanurzeniowa w oleju mineralnym opisana w niniejszej normie jest metodą badania zanurzeniowego w oleju mineralnym, powszechnie stosowaną do związków usieciowanych stosowanych na materiały osłonowe. Celem badania zanurzeniowego w oleju jest określenie, czy materiał można zaklasyfikować jako odporny na działanie oleju. Zgodnie z tą normą badanie to powinno zostać przeprowadzone co najmniej 16 godzin po wytłaczaniu lub jakimkolwiek procesie sieciowania zastosowanym do materiałów osłonowych.

Podczas badania próbki zanurza się w kąpieli olejowej podgrzanej uprzednio do określonej temperatury badania, a następnie utrzymuje się ją w oleju w tej temperaturze przez określony czas. Należy używać oleju mineralnego nr 1817 opisanego w normie ISO 2. Po upływie określonego czasu próbki do badań wyjmuje się z oleju, delikatnie przeciera w celu usunięcia nadmiaru oleju i zawiesza w powietrzu w temperaturze pokojowej na co najmniej 16 godzin, lecz nie dłużej niż 24 godziny. Po upływie tego czasu nadmiar oleju usuwa się poprzez delikatne przetarcie próbek testowych.

Następnie próbki poddaje się pomiarom rozciągania i wydłużenia zgodnie z niniejszą normą. Różnica między wartością mediany otrzymaną z pięciu zanurzonych w oleju próbek testowych a wartością mediany otrzymaną z porównania niepoddanych obróbce próbek testowych nie może przekraczać wartości procentowej określonej w normie dla danego typu kabla.

Nasza organizacja, która od lat stara się wspierać przedsiębiorstwa z każdej branży, realizując szeroką gamę badań testowych, pomiarowych, analitycznych i ewaluacyjnych, dysponuje silną kadrą, która uważnie śledzi rozwój nauki i techniki na świecie oraz nieustannie się doskonali. W tym kontekście usługi testowe są również świadczone przedsiębiorstwom zgodnie z normą „EN IEC 60811-2-1 Wspólne metody badań materiałów izolacyjnych i powłokowych kabli elektrycznych - Część 2-1 Metody specyficzne dla związków elastomerowych - Badania odporności na ozon, odkształcenia trwałego na gorąco i zanurzenia w oleju mineralnym”.