ASTM D8211-21 Standardowa metoda badania temperatury zapłonu gorącej powierzchni gazów na płaskiej powierzchni

W „Standardowej metodzie badania temperatury zapłonu gazów na płaskiej powierzchni ASTM D8211-21” opublikowanej przez Amerykańskie Towarzystwo Badań i Materiałów (ASTM) stwierdza się, że po podgrzaniu do temperatury 2 stopni plus/minus 800 stopni lub więcej przez okres 5 minut. Opisano metodę testową pozwalającą na rozróżnienie gazów, które zapalą się lub nie w wyniku uderzenia.

Niniejszą metodę badawczą można zastosować do dowolnej substancji niepiroforycznej będącej gazem lub gazem skroplonym w temperaturze i pod ciśnieniem otoczenia, zwłaszcza gazów kategorii 1B GHS.

Niniejsza metoda badawcza powinna być stosowana z zastrzeżeniem ograniczeń polegających na tym, że do identyfikacji lub oceny zagrożenia pożarowego lub ryzyka pożarowego nie należy stosować żadnej pojedynczej właściwości zagrożenia pożarowego, takiej jak temperatura zapłonu, temperatura samozapłonu lub wydajność w warunkach niniejszej metody materiału, produktu, zespołu lub systemu w rzeczywistych warunkach pożaru. Właściwości zagrożenia pożarowego mierzone w kontrolowanych warunkach laboratoryjnych można nadal wykorzystać do dokładnego opisu reakcji materiałów, produktów, zespołów lub systemów w tych kontrolowanych warunkach. Właściwości mierzone w kontrolowanych warunkach laboratoryjnych można wykorzystać jako elementy oceny zagrożenia lub ryzyka tylko wtedy, gdy takie oceny uwzględniają wszystkie czynniki istotne dla ewolucji zagrożenia pożarowego w konkretnej sytuacji.

Norma ta służy do ilościowego pomiaru realistycznej temperatury powierzchniowego zapłonu gazu lub gazu skroplonego w środowisku niestacjonarnym.

Na potrzeby niniejszego standardu mają zastosowanie następujące terminy i definicje:

• Temperatura samozapłonu to najniższa temperatura, w której substancja ulega samozapłonowi w normalnej atmosferze bez zewnętrznego źródła zapłonu.
• Kamera to kamera, która może rejestrować co najmniej 30 klatek na sekundę.
• Komin jest rurą cylindryczną kwarcową o określonych wymiarach (długość 229 mm plus/minus 10 mm, wymiar wewnętrzny 70 mm plus/minus 5 mm).
• Komora środowiskowa to pomieszczenie, które może zapewnić środowisko wolne od przeciągów podczas testów i zapewnić wentylację po zakończeniu testów. Komora musi być w stanie całkowicie usunąć substancję badaną i ewentualne produkty rozkładu substancji po zakończeniu badania.
• Wysokość prześwitu, czyli wysokość komina nad izolacją i planszetą, powinna wynosić 4 mm.
• Element grzejny to urządzenie, które może podgrzać powierzchnię stykającą się z planszetą o co najmniej 800 stopni plus/minus 5 stopni i maksymalnie do 1000 stopni.
• Temperatura zapłonu gorącej powierzchni to najniższa temperatura, w której substancja zapala się w normalnej atmosferze, gdy uderza w ogrzaną powierzchnię.
• Zapłon to każdy widoczny płomień pojawiający się bezpośrednio nad planszetą, łącznie z długością komina, początkowo lub do 2 minut po uderzeniu materiału w planszetę. Jeżeli w ciągu 2 minut nie pojawi się żaden płomień, badanie uważa się za wolne od zapłonu w badanej temperaturze. Jakikolwiek widoczny płomień poza kominem testowym nie będzie uważany za zapłon, ale należy go ponownie zbadać w tych samych warunkach, aż do stwierdzenia ostatecznego zapłonu lub braku zapłonu.
• Izolację stanowi nieceramiczna płyta izolacyjna o minimalnej gęstości 0,3665 g ⁄cm3. Minimalna grubość płyty izolacyjnej musi wynosić 8 mm plus/minus 0,5 mm, a pośrodku należy wywiercić otwór, aby zapewnić miejsce na planszetę. Planszeta powinna ściśle przylegać do otworu, ale także w taki sposób, aby wszystkie części spodu planszy miały równomierny kontakt z elementem grzejnym.
• Dolna granica palności to minimalne stężenie w powietrzu substancji zdolnej do rozprzestrzeniania płomienia w jednorodnej mieszaninie substancji i powietrza w określonych warunkach badania.
• Planszeta jest płaską, stożkową tarczą ze stali nierdzewnej o średnicy górnej części wynoszącej 50,8 mm plus/minus 1,0 mm i wysokości 8,0 mm plus/minus 0,5 mm. Średnica dolnej części wynosi 63,5 mm plus/minus 1,0 mm, a wysokość 4,7 mm plus/minus 0,5 mm.
• Skala to metoda ważenia ilości substancji uwolnionej na gorącą powierzchnię.
• Dysza natryskowa to cylindryczna rurka ze stali nierdzewnej o średnicy 0,3175 cm z otworem na końcu zwalniającym.

Podczas badania, bez zewnętrznej wentylacji i działania wentylatora, z dyszy rozpylającej uwalnia się 5 g substancji na planszetę podgrzaną do temperatury 800 stopni plus 7 minus 5 stopni. Komora środowiskowa zawierająca sprzęt badawczy powinna być nieruchoma, z wyjątkiem efektu konwekcji planszety. Zapłony obserwuje się podczas początkowego uderzenia powierzchniowego substancji oraz, jeśli jakikolwiek zapłon nastąpi po uderzeniu, przez 2 minuty po uwolnieniu substancji.

Temperatura samozapłonu mieszaniny gazów to minimalna temperatura, w której mieszanina gazów ulega samozapłonowi bez zewnętrznego źródła zapłonu. Temperaturę samozapłonu określa się za pomocą małych naczyń badawczych otwartych na atmosferę, zwykle pod ciśnieniem atmosferycznym, gdzie do naczynia badawczego szybko wtryskuje się gaz i ogrzewa przez określony czas, obserwując zapłon lub brak zapłonu. Temperatura samozapłonu na ogół nie ma bezpośredniego zastosowania do warunków rzeczywistych. Dlatego potrzebne jest badanie w celu ustalenia, czy gaz lub gaz skroplony zapalą się po uwolnieniu na gorącą powierzchnię w bardziej swobodnym środowisku.

Wśród licznych badań, pomiarów, analiz i ocen, które świadczy dla przedsiębiorstw z różnych sektorów, nasza organizacja świadczy usługi testowania określone w normie „ASTM D8211-21 Standardowa metoda testowa temperatury zapłonu gazów na płaskich powierzchniach według normy ASTM DXNUMX-XNUMX” wraz ze swoimi przeszkolonymi i fachową kadrę oraz zaawansowany sprzęt technologiczny.