
W normie EN ISO 11925-2 opublikowanej przez Międzynarodową Organizację Normalizacyjną (ISO) przedstawiona jest metoda badania palności wyrobów poprzez bezpośrednie uderzenie małego płomienia przy użyciu pionowo zorientowanych próbek do badań.

Informacje na temat dokładności tej metody badawczej podano w załączniku do normy (załącznik A). Jednocześnie w standardowym załączniku znajdują się również informacje dotyczące badania wyrobów końcowych niepłaskich (załącznik B) oraz informacje dotyczące badań wyrobów końcowych perforowanych (załącznik C).
Metoda testowa przedstawiona w normie EN ISO 11925-2 ma na celu ocenę palności, ale problem ten rozwiązuje się, mierząc rozprzestrzenianie się płomienia na pionowej powierzchni próbki w ciągu 15 lub 30 sekund po przyłożeniu małego płomienia (dopasowanej wielkości) do powierzchni lub krawędzi próbki. Określenie powstawania płonących kropelek lub cząstek zależy od tego, czy bibuła filtracyjna umieszczona pod próbką jest zapalona.
Podczas wykonywania tego testu próbka jest narażona na bezpośrednie działanie małego płomienia. Próbkę do badań o wymiarach 250 mm × 90 mm montuje się pionowo w uchwycie próbki w kształcie litery „U”. Płomień gazu propanowego o wysokości 20 mm styka się z próbką pod kątem 45 stopni. Punkt aplikacji jest określany w następujący sposób:
W zależności od klasy produktu stosuje się dwa różne czasy stosowania płomienia i czasy testu:
Wśród licznych badań, pomiarów, analiz i ocen, które świadczy dla firm z różnych sektorów, nasza organizacja świadczy również usługi badania palności i pojedynczego źródła płomienia dla produktów narażonych na bezpośrednie działanie płomienia w zakresie normy EN ISO 11925-2, z wyszkolonym i doświadczonym personelem oraz zaawansowanym sprzętem technologicznym.
