EN 13381-7 Metody badań służące do określania wkładu elementów konstrukcyjnych w odporność ogniową - Część 7: Ochrona stosowana do elementów drewnianych

Europejska norma „EN 13381-7 Metody badań służące do określania wpływu elementów konstrukcyjnych na odporność ogniową – Część 7: Ochrona stosowana na elementach drewnianych” opisuje metody badań służące do określania wpływu zestawów ochrony ogniowej na odporność ogniową elementów konstrukcyjnych z drewna. Zestawy do ochrony przeciwpożarowej obejmują powłoki, środki ochrony przeciwpożarowej w postaci natrysku oraz powłoki reaktywne.

Opisane metody mają zastosowanie do wszystkich zestawów ogniochronnych stosowanych do ochrony elementów drewnianych. Mogą być one mocowane bezpośrednio, w całości lub częściowo, do elementu drewnianego i mogą obejmować szczelinę powietrzną pomiędzy zestawem przeciwpożarowym a elementem drewnianym jako integralną część ich konstrukcji.

Ocena konstrukcji drewnianych zabezpieczonych poziomymi lub pionowymi membranami ochronnymi mieści się w zakresie norm EN 13381-1 lub EN 13381-2.

Metodę badawczą stosuje się do określania wpływu zestawów przeciwpożarowych na odporność ogniową nośnych elementów konstrukcyjnych z drewna, w tym podłóg, dachów, ścian, belek i słupów. Niniejsza norma obejmuje badanie ogniowe, które określa test, który należy wykonać w celu określenia zdolności zestawu ochrony ogniowej do opóźnienia wzrostu temperatury na określonej grubości elementu drewnianego, w celu określenia zdolności zestawu ochrony ogniowej do zachowania spójności i stałości na określonej grubości elementu drewnianego oraz w celu dostarczenia danych umożliwiających określenie szybkości zwęglania chronionego elementu testowego po wystawieniu na działanie standardowej krzywej temperatury/czasu zgodnie z procedurami opisanymi w niniejszym dokumencie. Norma ta nie nadaje się do klasyfikowania badanych zespołów zgodnie z normą EN 13501-2.

Badanie polegające na poddaniu materiału ochronnego reaktywnego działaniu krzywej zależności temperatury od czasu tlenia się ognia oraz szczegółowe warunki tego badania opisano w załączniku do normy (załącznik G).

Metodyka badań ogniowych obejmuje ustalenia dotyczące gromadzenia i prezentacji danych, które można wykorzystać jako bezpośrednie dane wejściowe do obliczeń odporności ogniowej elementów drewnianych zgodnie z procedurami określonymi w normie EN 1995-1-2.

Opis związku tej metody badawczej z oceną uzyskanych wyników w zestawieniu z normą EN 1995-1-2 oraz wytyczne dotyczące stosowania tej metody badawczej zgodnie z tą normą zamieszczono w załączniku do normy (Załącznik B).

Norma ta obejmuje również ocenę pokazującą, w jaki sposób należy przeprowadzać analizę danych testowych, a także wskazówki dotyczące sposobu przeprowadzania interpolacji.

Granice stosowalności wyników oceny uzyskanych w badaniu ogniowym są określone wraz z bezpośrednim zastosowaniem wyników do różnych konstrukcji drewnianych o określonej grubości i mocowaniem zastosowanego, badanego zestawu ochrony ogniowej.

Na potrzeby niniejszej normy stosuje się następujące definicje, oprócz terminów i definicji podanych w normach EN 1363-1, EN ISO 13943 i ISO 8421-2:

• Płyta jest częścią zespołu budowlanego, zwykle wykonaną z materiału obojętnego, i jest stosowana jako materiał ognioodporny.
• Izolacja szczelinowa to izolacja z wełny kamiennej o klasie odporności ogniowej A1 i gęstości 30 kg/m3, umieszczana pomiędzy belkami lub słupkami drewnianymi w zespołach szkieletowych poddanych testom zgodnie z tą normą. Stosuje się ją na całej głębokości w celu uzyskania ładunku i akumulacji ciepła w zestawie ochrony przeciwpożarowej narażonym na działanie ognia.
• Linia karbonizacji to linia graniczna pomiędzy warstwą karbonizowaną a pozostałą częścią, którą uznaje się za równą położeniu izotermy 300 stopni Celsjusza.
• Głębokość zwęglenia to odległość od oryginalnej powierzchni elementu drewnianego do linii zwęglenia.
• Czas awarii – okres, w którym nastąpi awaria zabezpieczenia ogniochronnego na skutek oddzielenia się znacznej części pierwotnie chronionej powierzchni drewna lub nagłego i znacznego wzrostu temperatury.
• Materiał ognioodporny to materiał lub kombinacja materiałów nakładana na powierzchnię drewnianego elementu konstrukcyjnego w celu zwiększenia jego odporności ogniowej.
• Zestaw przeciwpożarowy to materiał przeciwpożarowy wraz z metodą przeznaczoną do mocowania do drewnianego elementu konstrukcyjnego, przy czym zestaw przeciwpożarowy może obejmować więcej niż jedną warstwę materiału i więcej niż jedną kombinację materiałów.
• Badanie w skali modelowej to badanie mające na celu określenie szybkości karbonizacji podczas etapu karbonizacji chronionej w piecu pełnowymiarowym lub mniejszym od pełnowymiarowego, w zależności od rozmiaru próbki testowej w skali modelowej.
• Materiały służące pasywnej ochronie ogniowej to materiały, które nie zmieniają swojej postaci fizycznej po podgrzaniu, zapewniają ochronę przeciwpożarową dzięki swoim właściwościom fizycznym lub cieplnym oraz mogą obejmować materiały zawierające wodę, która jest usuwana w celu uzyskania efektu chłodzenia po podgrzaniu.

Nasza organizacja, która od lat stara się wspierać przedsiębiorstwa z każdej branży, realizując szeroką gamę badań testowych, pomiarowych, analitycznych i ewaluacyjnych, dysponuje silną kadrą, która uważnie śledzi rozwój nauki i techniki na świecie oraz nieustannie się doskonali. W tym kontekście świadczone są również usługi badawcze dla przedsiębiorstw zgodnie z normą „EN 13381-7 Metody badań dotyczące określania wpływu elementów konstrukcyjnych na odporność ogniową - Część 7: Ochrona stosowana na elementach drewnianych”.