EN 1021 Meble – Ocena palności mebli tapicerowanych

Norma europejska „EN 1021 Meble – Ocena palności mebli tapicerowanych” składa się z następujących podrozdziałów opublikowanych pod tym samym tytułem:

• Norma „EN 1021-1 Część 1: Źródło zapłonu: Tlący się papieros” opisuje metodę badania palności kombinacji materiałów, takich jak pokrowce i wyściółki, stosowanych w tapicerowanych siedzeniach, pod wpływem tlącego się papierosa jako źródła zapłonu. Metoda ta mierzy jedynie palność kombinacji materiałów stosowanych w tapicerowanych siedzeniach, a nie palność konkretnego gotowego mebla zawierającego te materiały.
• Dla celów niniejszej normy wszystkie poniższe typy zachowań uznaje się za postępujące tlenie się:
  • W przypadku każdego testu, w którym obserwuje się wzrost spalania i w którym dalsze kontynuowanie testu jest niebezpieczne, konieczne jest zastosowanie aktywnego gaszenia.
  • Każda instalacja testowa, która tliła się aż do całkowitego wyczerpania w okresie testowym
  • Każdy element testowy, który tlił się aż do końców próbki, tj. do krawędzi górnej lub dolnej, obu boków lub całej grubości, w trakcie badania
  • Każdy zespół testowy, który tlił się godzinę po zastosowaniu źródła zapłonu
  •  Każdy zespół testowy, który w końcowej inspekcji wykazuje oznaki postępującego tlenia się.

W praktyce zazwyczaj obserwuje się wyraźne rozróżnienie między materiałami, które mogą ulec zwęgleniu pod wpływem źródła zapłonu, ale nie rozprzestrzeniają się dalej (spalanie niepostępujące), a materiałami, w których tlenie rozszerza się i rozprzestrzenia (spalanie postępujące).

Za zapłon płomienia uważa się powstanie płomienia zainicjowanego przez tlące się źródło.

Zasadniczo, zespół materiałów tapicerskich poddaje się działaniu tlącego się źródła zapłonu. Zespół ma na celu odzwierciedlenie połączenia siedziska z oparciem (lub siedziska z podłokietnikiem), które występuje w typowym krześle. Zapalność zespołu określa się poprzez zastosowanie tlącego się źródła zapłonu, takiego jak papieros. Niniejsza metoda badawcza mierzy zapalność całego składu materiałów skonstruowanych w urządzeniu testowym, tj. powłoki zewnętrznej, powłoki wewnętrznej lub wypełnienia. Testy dostarczają informacji na temat zachowania się gotowego mebla podczas zapłonu, ale nie mogą tego zagwarantować. Wyników nie należy interpretować jako odnoszących się do ogólnego zachowania się poszczególnych elementów. Próbki testowe pobrane z materiałów pobranych z używanych mebli mogą dawać inne wyniki niż te uzyskane z tych samych materiałów przed użyciem.

Norma EN 1021-1 jest częścią dwuczęściowej normy europejskiej, która ocenia odporność mebli tapicerowanych na zapłon z typowych źródeł. Część 1 dotyczy w szczególności tlących się papierosów, które są powszechnym i niebezpiecznym źródłem zapłonu.

• Norma EN 1021-2 Część 2: „Ekwiwalent płomienia zapałki dla źródła zapłonu” opisuje metodę badania palności kombinacji materiałów, takich jak pokrycia i wypełnienia, stosowanych w tapicerowanych siedzeniach, pod wpływem małego płomienia jako źródła zapłonu. Metoda ta mierzy palność kombinacji materiałów stosowanych wyłącznie w tapicerowanych siedzeniach, ale nie konkretnego gotowego mebla zawierającego te materiały.

Zasadniczo, zespół materiałów tapicerskich poddawany jest zapłonowi płomieniem gazowym. Zespół ma na celu odzwierciedlenie połączenia siedziska z oparciem (lub siedziska z podłokietnikiem), które występuje w typowym krześle. Zapalność zespołu określa się poprzez przyłożenie płomienia gazowego równoważnego zapalonej zapałce. Metoda badawcza mierzy zapalność całego składu materiałów skonstruowanych w urządzeniu testowym, tj. powłoki zewnętrznej, powłoki wewnętrznej, wypełnienia i podobnych materiałów. Testy dostarczają wskazówek dotyczących zachowania się gotowego mebla podczas zapłonu, ale nie mogą tego zagwarantować. Wyników nie należy interpretować jako odnoszących się do ogólnego zachowania się poszczególnych elementów. Próbki testowe przygotowane z materiałów pobranych z używanych mebli mogą dawać inne wyniki niż te uzyskane z tych samych materiałów przed użyciem.

Dla celów niniejszej normy wszystkie poniższe typy zachowań uważa się za postępujący zapłon tlący:

• W przypadku każdej konfiguracji testowej, która wykazuje zwiększone zachowanie podczas spalania i której kontynuowanie jest niebezpieczne, wymagane jest przeprowadzenie testów i aktywne gaszenie.
• Każda konfiguracja testowa, która tliła się aż do całkowitego wyczerpania w okresie testowym
• Każdy element testowy, który tlił się aż do końców próbki, tj. do krawędzi górnej lub dolnej, obu boków lub całej grubości, w trakcie badania
• Każdy zespół testowy, który tlił się godzinę po zastosowaniu źródła zapłonu
• Każdy zespół testowy, który w trakcie końcowej inspekcji wykazuje oznaki stopniowego tlenia się.

W praktyce stwierdzono, że generalnie istnieje wyraźne rozróżnienie między materiałami, które mogą ulec zwęgleniu pod wpływem źródła zapłonu, ale nie rozprzestrzeniają się dalej (spalanie niepostępujące), a materiałami, w których tlenie się staje się rozległe i rozprzestrzenia się (spalanie postępujące).

Wszystkie poniższe typy zachowań uważa się za spalanie płomieniowe:

• W przypadku każdego testu, w którym obserwuje się wzrost spalania i w którym dalsze kontynuowanie testu jest niebezpieczne, konieczne jest zastosowanie aktywnego gaszenia.
• Każdy zespół testowy, który ulega znacznemu wyczerpaniu podczas okresu testowego
• Każda konfiguracja testowa, w której front płomienia dociera do dolnej krawędzi, po obu stronach, lub przechodzi przez całą jej grubość w trakcie trwania testu.
• Każdy płomień utrzymujący się dłużej niż 120 sekund po wyjęciu palnika.

Nasza organizacja, która od lat wspiera przedsiębiorstwa z wszystkich sektorów, oferując szeroki zakres usług testowych, pomiarowych, analitycznych i ewaluacyjnych, dysponuje silnym zespołem pracowników, którzy uważnie śledzą światowe osiągnięcia naukowe i technologiczne oraz stale się rozwijają. W tym kontekście oferujemy również usługi testowe zgodne z normą EN 1021 „Meble – Ocena palności mebli tapicerowanych”.