
Norma „IMO 2010 FTP Code Part 2 – Testowanie dymu i toksyczności” opublikowana przez Międzynarodową Organizację Morską (IMO) opisuje metodę testową stosowaną w celu zapewnienia, że materiały nie wytwarzają nadmiernych ilości dymu lub toksycznych gazów pod wpływem ciepła. Metodę tę stosuje się do oceny ilości dymu powstającego, gdy produkt jest wystawiony na działanie określonej ilości promieniowania i płomienia. Głównym obszarem zastosowań jest klasyfikacja produktów przeznaczonych do stosowania na statkach.

Produkty i materiały stosowane w przemyśle morskim poddawane są testom ogniowym zgodnie z tą normą. Wyniki tych badań można wykorzystać jako podstawę do homologacji typu (zwanej także oznakowaniem kół).
Homologacja typu wydawana jest zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego 2014/90/UE. Zaawansowane laboratoria mogą wykonać niezbędne badania ogniowe, wystawić dokumentację i przeprowadzić kontrolę produkcji w celu uzyskania oznakowania kół.
Badania te przeprowadza się w zamkniętym pomieszczeniu. Próbkę do badań umieszcza się poziomo i poddaje działaniu promieniowania cieplnego. Kiedy próbka zostanie wystawiona na działanie promieniowania, dym zgromadzony w komorze zaczyna się rozprzestrzeniać. Specyficzną gęstość optyczną (przezroczystość) dymu mierzy się za pomocą źródła światła i fotokomórki. Podczas przeprowadzania analizy toksyczności część powstałego dymu jest usuwana z komory w celu analizy. Analizę przeprowadza się dla każdego z trzech poziomów natężenia promieniowania, a metodą spektroskopii w podczerwieni z transformacją Fouriera (FTIR) można wykryć m.in. dwutlenek węgla, tlenek węgla, kwas solny, bromowodór, fluorowodór, cyjanowodór , tlenki azotu i dwutlenek siarki.
Metoda badania opisana w niniejszej normie obejmuje materiały powierzchniowe do ścianek działowych i sufitów oraz podobnych powierzchni odsłoniętych i pokryć podłogowych. Czas trwania testu wynosi 10 minut i rejestruje całą gęstość dymu i zawartość gazu. Podczas badania próbki poddawane są działaniu promieniowania cieplnego o mocy 25 lub 50 KW/m2.
Projektując tę normę, za podstawę przyjęto normę „ISO 5659-2 Tworzywa sztuczne – Tworzenie się dymu – Część 2: Oznaczanie gęstości optycznej za pomocą testu jednokomorowego” opracowaną przez Międzynarodową Organizację Normalizacyjną (ISO), z pewnymi zmianami. W niniejszej normie podano metodę pomiaru wytwarzania dymu z odsłoniętej powierzchni próbek zasadniczo płaskich materiałów, kompozytów lub zespołów o grubości nieprzekraczającej 25 mm po umieszczeniu w orientacji poziomej i wystawieniu na działanie określonego poziomu promieniowania cieplnego z użyciem płomienia pilotującego lub bez niego w zamkniętej szafce. Niniejsza metoda badawcza ma zastosowanie do wszystkich tworzyw sztucznych i może być również stosowana do oceny innych materiałów, na przykład gumy, powłok tekstylnych, powierzchni malowanych, drewna i innych materiałów.
Zakłada się, że wartości gęstości optycznej określone tą metodą należy przyjmować jako specyficzne dla próbki lub materiału montażowego o badanej formie i grubości i nie należy ich uważać za nieodłączne, podstawowe właściwości.
Metoda ta jest przeznaczona przede wszystkim do stosowania w badaniach i rozwoju oraz inżynierii bezpieczeństwa pożarowego budynków, pociągów i statków i nie była wykorzystywana jako podstawa ocen na potrzeby przepisów budowlanych ani do innych celów. Nie podano podstaw do szacowania gęstości dymu, jaki mogą wytworzyć materiały pod wpływem ciepła i płomienia w innych rzeczywistych warunkach narażenia, ani nie ustalono żadnej korelacji z pomiarami uzyskanymi innymi metodami badawczymi.
Zgodnie z normą IMO 2010 FTP Code Part 2, w każdych warunkach testowych maksymalna gęstość optyczna musi być wyższa od wartości średniej o:
Wśród licznych badań, pomiarów, analiz i ocen, które świadczy dla przedsiębiorstw z różnych sektorów, nasza organizacja świadczy również usługi testowania określone w normie „IMO 2010 FTP Code Part 2 – Testowanie dymu i toksyczności”, z przeszkolonym i doświadczonym personelem oraz zaawansowany sprzęt technologiczny.
