ISO 5657 Badania reakcji na ogień – Palność wyrobów budowlanych z wykorzystaniem źródła ciepła promieniującego

Norma Międzynarodowej Organizacji Normalizacyjnej (ISO) „ISO 5657 Badania reakcji na ogień – Zapłon wyrobów budowlanych z wykorzystaniem promieniowania cieplnego” opisuje metodę badania charakterystyk zapłonu odsłoniętych powierzchni próbek z zasadniczo płaskich materiałów, kompozytów lub zespołów o grubości nieprzekraczającej 70 mm, ułożonych poziomo i poddanych działaniu określonego poziomu promieniowania cieplnego. Załącznik do normy zawiera komentarz do tekstu i wskazówki dla operatorów (załącznik A). Zalecenia dotyczące ograniczeń badania znajdują się w załączniku B.

Zasadniczo próbki produktu są montowane poziomo, a ich górne powierzchnie są wystawiane na działanie promieniowania cieplnego o wybranym, stałym natężeniu promieniowania, wynoszącym od 10 do 70 kW/m². Płomień pilotujący jest przykładany w regularnych odstępach czasu w pozycji 10 mm nad środkiem każdej próbki, a emitowane gazy lotne ulegają zapłonowi. Podano czas, w którym następuje trwały zapłon powierzchni.

Załącznik do niniejszej normy zawiera informacje dotyczące stosowania aparatury do określania zapalności materiałów przy wyższym natężeniu promieniowania (Załącznik C). Podano również inne rodzaje zapłonu, które mogą wystąpić.

Przenoszenie konwekcyjne może również w niewielkim stopniu przyczyniać się do nagrzewania w centrum próbki i odczytu radiometru podczas procedury kalibracji. Jednakże termin „promieniowanie” jest używany w niniejszej normie, aby najlepiej opisać głównie radiacyjny tryb przenoszenia ciepła.

Przydatność produktu do badań ocenia się w następujący sposób: Do badań nadaje się produkt posiadający jedną z następujących właściwości powierzchniowych:

• W zasadzie płaska, odsłonięta powierzchnia
• Nierówność powierzchni równomiernie rozłożona na odsłoniętej powierzchni, pod warunkiem, że:
  • Co najmniej 50 procent powierzchni reprezentatywnego obszaru o średnicy 150 mm znajduje się na głębokości 10 mm od płaszczyzny poprowadzonej przez najwyższe punkty na odsłoniętej powierzchni
  • W przypadku powierzchni zawierających pęknięcia, rozszczepienia lub otwory o szerokości nieprzekraczającej 8 mm lub głębokości nieprzekraczającej 10 mm, łączna powierzchnia takich pęknięć, rozszczepień lub otworów w powierzchni nie powinna przekraczać 30 procent reprezentatywnej powierzchni o średnicy 150 mm odsłoniętej powierzchni.

Jeżeli odsłonięta powierzchnia nie spełnia wymagań niniejszej normy, produkt należy poddać badaniu w zmodyfikowanej formie, która będzie jak najbardziej zgodna z powyższymi wymaganiami. W sprawozdaniu z badania należy zaznaczyć, że produkt został przebadany w zmodyfikowanej formie, oraz jasno opisać zmianę.

Produkt poddany temu testowi może mieć różne powierzchnie lub zawierać laminaty z różnych materiałów ułożone w innej kolejności względem obu powierzchni (produkty asymetryczne). Jeśli którakolwiek z powierzchni może być odsłonięta podczas użytkowania, na przykład w pomieszczeniu, przestrzeni lub pustce, należy przetestować obie powierzchnie.

Właściwości próbek do testów określono następująco:

• Testuje się pięć próbek dla każdego wybranego poziomu natężenia promieniowania i dla każdej innej wystawianej na działanie światła powierzchni.
• Próbki muszą mieć kształt kwadratu i boki o długości 165 mm plus 0 minus 5 mm, aby reprezentowały produkt.
• Materiały i kompozyty o grubości 70 mm lub mniejszej bada się, wykorzystując ich pełną grubość.
• W przypadku materiałów i kompozytów o grubości większej niż 70 mm niezbędne próbki należy uzyskać poprzez odcięcie nieeksponowanej powierzchni w celu zmniejszenia grubości do 70 mm plus 0 minus 3 mm.
• Podczas wycinania próbek z produktów o nieregularnych powierzchniach, układa się je tak, aby najwyższy punkt na powierzchni znajdował się pośrodku próbki.
• Zespoły powinny być testowane zgodnie z niniejszymi wytycznymi, w stosownych przypadkach. Jednakże, gdy do produkcji zespołu stosuje się cienkie materiały lub kompozyty, obecność powietrza lub przestrzeni powietrznej, a także charakter jakiejkolwiek podbudowy, może znacząco wpłynąć na właściwości zapłonowe odsłoniętej powierzchni. Należy zrozumieć wpływ warstw podkładowych i zadbać o to, aby wyniki testów uzyskane dla każdego zespołu były istotne dla jego praktycznego zastosowania.

Jeśli produkt jest materiałem lub kompozytem, ​​który zazwyczaj będzie łączony z dobrze zdefiniowanym podłożem, należy go przetestować z użyciem zalecanej techniki mocowania, na przykład poprzez połączenie go odpowiednim klejem lub mocowanie mechaniczne. Alternatywnie, jeśli podłoże jest niepalne lub ma ograniczoną palność, materiał lub kompozyt można przetestować z użyciem podłoża odniesienia o niższej gęstości niż podłoże docelowe. Zalecenia dotyczące podłoży obowiązują w normie ISO/TR 14697.

Dla każdej próbki testowej wymagany jest jeden cokół. Ponieważ jednak czasami możliwe jest ponowne wykorzystanie cokołu po przeprowadzeniu badań, całkowita wymagana liczba cokołów zależy od częstotliwości badań i rodzaju testowanego produktu. Cokoły powinny mieć boki o długości 165 mm plus/minus 5 mm i być wykonane z niepalnej płyty izolacyjnej o gęstości 825 plus/minus 125 kg/m³ po wysuszeniu w piecu i nominalnej grubości 6 mm.

Przed badaniem próbki i listwy przypodłogowe należy poddać działaniu stałej masy w środowisku o temperaturze 23 stopni plus/minus 2 stopnie i wilgotności względnej 50 procent plus/minus 5 procent, z swobodnym dostępem powietrza z obu stron.

Nasza organizacja, która od lat wspiera przedsiębiorstwa z wszystkich sektorów, oferując szeroki zakres usług testowych, pomiarowych, analitycznych i ewaluacyjnych, może pochwalić się silnym zespołem pracowników, którzy uważnie śledzą światowe osiągnięcia naukowe i technologiczne oraz stale się rozwijają. W tym kontekście świadczymy również usługi testowe zgodnie z normą ISO 5657 „Badania reakcji na ogień – Zapłon wyrobów budowlanych z wykorzystaniem promiennikowych źródeł ciepła”.