NFPA 1971 Odzież ochronna do gaszenia pożarów konstrukcji i gaszenia pożarów z bliskiej odległości

Norma „NFPA 1971 Odzież ochronna do gaszenia pożarów konstrukcji i bliskiego zasięgu”, opublikowana przez Narodowe Stowarzyszenie Ochrony Przeciwpożarowej (NFPA), należy do standardów konsensusu kształtujących praktyki bezpieczeństwa pożarowego na całym świecie. Określa ona minimalne poziomy ochrony przed zagrożeniami termicznymi, fizycznymi, środowiskowymi i patogenami przenoszonymi przez krew, występującymi podczas gaszenia pożarów konstrukcji i bliskiego zasięgu, chroniąc w ten sposób personel strażacki.

Norma NFPA 1971 wymaga przeprowadzenia największej liczby testów w najszerszym zakresie ochrony (testy odporności na ciepło, ogień, ciecze, penetrację wirusów i testy wytrzymałości). Niezależnie od tego, czy chodzi o odzież ochronną, buty czy rękawice, przeprowadzane są rygorystyczne testy, aby upewnić się, że produkt wytrzyma ekstremalne temperatury i ekstremalne uderzenia.

Do najbardziej znanych i najbardziej kontrowersyjnych wyników testów należą: ochrona termiczna i całkowita utrata ciepła. Wszystkie kompozyty tkanin stosowanych w odzieży ochronnej są testowane i poddawane ocenie pod kątem ochrony termicznej i całkowitej utraty ciepła. Termin „kompozyt” odnosi się do trójwarstwowej kombinacji materiału zewnętrznego, bariery wilgoci i podszewki termicznej.

Test skuteczności ochrony termicznej przeprowadza się w celu symulacji pożaru błyskawicznego. Ta metoda badawcza mierzy czas, w jakim ciepło płomienia przechodzi przez trzy warstwy i powoduje oparzenie drugiego stopnia. Minimalny wynik skuteczności ochrony termicznej wynosi 35. Zgodnie z zastosowanym wzorem oznacza to, że zajmie to 17,5 sekundy (2 kal/cm²-s pomnożone przez 17,5).

Całkowita utrata ciepła mierzy zdolność kompozytu do odprowadzania ciepła ciała i pary wodnej. Test ten jest obecnie obowiązkowy, ponieważ nadmierny wysiłek, stres i problemy zdrowotne nadal stanowią główną przyczynę zgonów strażaków na służbie. Minimalny wynik całkowitej utraty ciepła wynosi 205. Niewielkie różnice w wynikach całkowitej utraty ciepła są często niezauważalne dla użytkownika; różnica od 20 do 25 punktów jest konieczna, aby użytkownik mógł je rzeczywiście odczuć.

Zasadniczo istnieje odwrotna zależność między skutecznością ochrony termicznej a całkowitą utratą ciepła. Grubszy i cięższy ubiór powinien zapewniać najwyższą ochronę termiczną, ale wiązać się z mniejszą utratą ciepła. Natomiast cieńszy i lżejszy ubiór powinien charakteryzować się wyższą całkowitą utratą ciepła, ale niższym wskaźnikiem ochrony termicznej.

Oprócz właściwości termoizolacyjnych, materiały i cała odzież poddawane są wielu innym testom, aby zapewnić ochronę przed ciepłem i płomieniem. Przeprowadzane są również różne testy ogólnej trwałości, takie jak testy wytrzymałości szwów i odporności na rozdarcie.

Norma NFPA 1971 obejmuje cały ubiór:

• Kurtka i spodnie (odzież ochronna)
• Kaski
• rękawice
• obuwie
• Kaptury (blokady cząstek)
• Samodzielne urządzenie oddechowe w postaci maski twarzowej (interfejs z odzieżą)

Odzież strażacka zgodna z normą NFPA 1971 musi zapewniać ochronę przed wieloma zagrożeniami jednocześnie:

• Ekstremalne ciepło i płomienie
• Promieniowanie cieplne
• Gorące płyny (para i woda)
• Ostre przedmioty i otarcia
• Rozpryski chemikaliów w stanie ciekłym (ograniczone)
• Patogeny przenoszone drogą krwi i zagrożenia biologiczne
• Zanieczyszczenie cząstkami stałymi (rakotwórcze produkty uboczne spalania, najczęstsza przyczyna zgonów w miejscu pracy w ostatnich latach)

Pojedyncza awaria w którymkolwiek z tych obszarów może być śmiertelna lub spowodować trwałe obrażenia. Norma NFPA 1971 to minimalny standard wydajności, który producenci muszą spełnić, aby utrzymać konkurencyjność.

Podstawowe testy wydajnościowe określone w normie NFPA 1971 są następujące:

Testowanie

Wartość, którą mierzy

Minimalne wymagania (uproszczone)

• Odporność na płomienie: Wartość ta mierzy czas ekspozycji po płomieniu i długość zwęglenia tkaniny. Minimalne wymagania: maksymalnie 2 sekundy ekspozycji po płomieniu i maksymalna długość zwęglenia 100 mm.
• Skuteczność ochrony termicznej: Czas mierzony do wystąpienia oparzenia drugiego stopnia w temperaturach poniżej 2 cal/cm2/s. Minimalne wymagania: co najmniej 35 sekund (kurtka/spodnie).
• Skuteczność kompozytowej ochrony termicznej: Wartość zmierzona wraz z symulacją łuku elektrycznego w warunkach wilgotności i ciśnienia. Minimalne wymagania: co najmniej 45 (wartość indeksu).
• Całkowita utrata ciepła: Wartość mierzona odzwierciedla oddychalność/redukcję stresu cieplnego. Minimalne wymagania: co najmniej 225 W/m².
• Odporność na ciepło przewodzące ściskanie: Mierzy odporność na klęczenie na gorących powierzchniach. Minimalny czas: co najmniej 25 sekund, do oparzeń drugiego stopnia.
• Skuteczność blokowania cząstek: Pomiar rakotwórczych cząstek sadzy i dymu (0,1-1,0 µm). Minimalne wymagania: co najmniej 98% dla okapów i nowych uniwersalnych barier.
• Przepuszczalność cieczy: Wartość, którą mierzy, jest związana z patogenami przenoszonymi przez krew i pianą tworzącą wodnisty film. Minimalne wymagania: brak przepuszczalności przez 1 godzinę.
• Wytrzymałość na rozdarcie i szwy: Ta miara określa wytrzymałość fizyczną. Minimalne wymagania obejmują bardzo wysokie wartości (150-300+ lbf).

Podsumowując, norma NFPA 1971 jest prawdopodobnie najważniejszą na świecie normą bezpieczeństwa strażaków. Pierwotnie norma dotycząca odporności na płomienie, rozwinęła się w kompleksową specyfikację obejmującą profilaktykę nowotworów, redukcję stresu cieplnego i ochronę przed wieloma zagrożeniami.

Nasza organizacja, z kompetentną i doświadczoną kadrą, od wielu lat rozumie potrzeby swoich klientów, oferując im zaawansowane usługi testowe oraz wspierając ich we wdrażaniu, wdrażaniu i doskonaleniu systemów zarządzania. W tym zakresie świadczymy również usługi testowe dla przedsiębiorstw zgodnie z normą „NFPA 1971 Odzież ochronna do tłumienia pożarów konstrukcji i bliskiego zasięgu”.