Norma „EN ISO 15025 Odzież ochronna – Ochrona przed płomieniami – Metoda badania ograniczonego rozprzestrzeniania się płomienia”, opracowana przez Międzynarodową Organizację Normalizacyjną (ISO), a następnie opublikowana jako norma europejska w ramach działań harmonizacyjnych, opisuje dwie procedury (zapłon powierzchniowy i zapłon pod krawędzią) określania właściwości rozprzestrzeniania się płomienia pionowo zorientowanych elastycznych materiałów w postaci tkanin jedno- lub wieloskładnikowych (powlekanych, pikowanych, wielowarstwowych, warstwowych i podobnych kombinacji) po wystawieniu na działanie małego i zdefiniowanego płomienia. Norma ta nie ma zastosowania w sytuacjach, w których dopływ powietrza jest ograniczony lub wymagana jest ekspozycja na intensywne źródła ciepła; w takich sytuacjach bardziej odpowiednie są inne metody badawcze. Ponadto, niniejsza metoda badania nie nadaje się do materiałów wykazujących nadmierne topnienie lub kurczliwość.
Ta metoda badawcza jest ściśle powiązana z metodą badawczą określoną w normie ISO 6941. Wykorzystuje ona ten sam podstawowy sprzęt, ale węższe uchwyty próbek i szablony do pojedynczej operacji. Materiały, które nie palą się do górnej lub pionowej krawędzi próbki użytej w tym badaniu, można sklasyfikować jako materiały o ograniczonym rozprzestrzenianiu się płomienia.
Metoda ta pozwala ocenić właściwości tkanin tekstylnych w odpowiedzi na krótkotrwały kontakt z małym płomieniem zapalnika w kontrolowanych warunkach. Wpływ szwów na zachowanie tkanin można określić tą metodą, umieszczając szew wewnątrz próbki testowej, tak aby był on wystawiony na działanie płomienia testowego. W miarę możliwości skrawki powinny być badane jako część zestawu tkanin, w którym są lub będą używane.
Zasadniczo, określony płomień z konkretnego palnika przykładany jest do powierzchni lub dolnej krawędzi pionowo ułożonych próbek tekstyliów na 10 sekund. Rejestrowane są informacje o topieniu, rozprzestrzenianiu się płomienia i tleniu, a także o powstawaniu płonących resztek, płonących resztek lub dziur. Rejestrowany jest czas trwania tlenia i jego długość. Rejestrowanie długości uszkodzenia jest opcjonalne w procedurze zapłonu krawędziowego.
Badania narażenia powierzchni można przeprowadzić po obu stronach wielowarstwowych zestawów tkanin, a w przypadku tkanin jednowarstwowych o różnych właściwościach po obu stronach.
W przypadku testów zapłonu krawędziowego, każdą warstwę zespołu wielowarstwowego można badać indywidualnie lub w całości. Aby ustalić, czy konieczne jest zszycie krawędzi próbek, należy zapoznać się z odpowiednimi normami produktowymi określającymi tę metodę badania.
Norma EN ISO 15025 to jedna z najważniejszych norm dotyczących badania właściwości rozprzestrzeniania płomienia materiałów stosowanych w odzieży ochronnej przed płomieniami i wysoką temperaturą. Norma ta zastąpiła starszą normę EN 532 i pozostaje podstawową metodą badawczą, do której odwołują się liczne normy dotyczące odzieży, takie jak EN ISO 11611 (spawanie), EN ISO 11612 (ogólne wymagania dotyczące ciepła i płomienia) oraz EN 61482-1-2 (prace pod napięciem – łuk elektryczny).
Niniejsza norma obejmuje dwie metody oceny właściwości ograniczających rozprzestrzenianie się płomienia materiałów lub grup materiałów wystawionych na działanie małego i zdefiniowanego płomienia: procedurę A i procedurę B. Metody te są przeznaczone głównie do próbek o orientacji pionowej stosowanych w odzieży ochronnej. Jednakże poniższe zagadnienia nie są objęte zakresem niniejszej normy:
Obie metody testowe opisano następująco:
Po poddaniu próbki działaniu płomienia, próbka jest oceniana według sześciu kryteriów:
Jeśli materiał przejdzie procedurę A, zostanie sklasyfikowany jako A1. Jeśli nie przejdzie procedury A1, ale przejdzie procedurę B, zostanie sklasyfikowany jako A2. Jeśli nie przejdzie obu procedur, materiał nie spełnia wymogu ograniczonego rozprzestrzeniania się płomienia.
Prawie każda odzież certyfikowana zgodnie z normą EN ISO 11612 musi spełniać co najmniej klasę A1 lub A2. Odzież używana do prac spawalniczych (norma EN ISO 11611) wymaga klasy 1 (A1) lub klasy 2 (A1 i wyższa odporność na promieniowanie cieplne). Wiele naturalnie trudnopalnych tkanin (aramidy, mieszanki modakrylowe, trudnopalna bawełna) z łatwością osiąga klasę A1. Tkaniny termoplastyczne (100% poliester, nylon) zazwyczaj topią się i nie mogą osiągnąć klasy A1, ale mogą spełniać klasę A2, jeśli stop nie wydziela płomienia.
Pomimo że jest to stosunkowo prosty test małego płomienia, spełnienie normy EN ISO 15025 jest obowiązkowym pierwszym krokiem, jaki tkanina musi przejść przed oceną pod kątem jakości odzieży chroniącej przed wysoką temperaturą i płomieniem. Norma ta stanowi podstawowe narzędzie przesiewowe, pozwalające wyeliminować materiały łatwopalne lub takie, które będą się palić po usunięciu źródła płomienia.
Krótko mówiąc, jeśli odzież robocza jest zgodna z normami EN ISO 11612, EN ISO 11611 lub podobnymi, tkanina z całą pewnością przeszła testy i przeszła procedurę A lub B normy EN ISO 15025, co stanowi zasadniczy dowód jej ograniczonego rozprzestrzeniania się płomieni.
Nasza organizacja, z kompetentną i doświadczoną kadrą, od wielu lat rozumie potrzeby swoich klientów, oferując im zaawansowane usługi testowe oraz wspierając ich we wdrażaniu, wdrażaniu i doskonaleniu systemów zarządzania. W tym zakresie świadczymy również usługi testowe dla firm zgodnie z normą „EN ISO 15025 Odzież ochronna – Ochrona przed płomieniami – Metoda badania ograniczającego rozprzestrzenianie się płomienia”.
Możesz poprosić nas o wypełnienie formularza, aby umówić się na spotkanie, uzyskać bardziej szczegółowe informacje lub poprosić o ocenę.
