Norma ISO 5658 „Badania reakcji na ogień – rozprzestrzenianie się płomienia” opublikowana przez Międzynarodową Organizację Normalizacyjną (ISO) składa się z następujących podsekcji opublikowanych pod tym samym tytułem:
Testy rozprzestrzeniania się płomienia mają na celu pomiar procesu spalania (płomiennego, promieniującego lub przegrzanego) poza strefą ogrzewaną przez źródło zapłonu, a tym samym pomagają zrozumieć, w jaki sposób ogień rozprzestrzenia się od swojego pierwotnego centrum. Koncepcja ta odnosi się do rozprzestrzeniania się płomienia w pomieszczeniu lub przestrzeni, w której powstał ogień (tj. w miejscu/obszarze początku/zapłonu pożaru).
Testy rozprzestrzeniania się płomienia różnią się znacznie pod względem warunków określonych dla scharakteryzowania procesu rozprzestrzeniania się płomienia. Warunki te obejmują:
Palność powierzchni jest głównym przedmiotem wielu przepisów. Na przykład, głównymi powierzchniami pomieszczeń w budynkach są łatwopalne wykładziny stosowane na ścianach lub sufitach, a także wykładziny podłogowe. Podobne efekty rozprzestrzeniania się płomieni mogą wystąpić również na powierzchniach pojazdów transportowych (takich jak statki, pociągi, samoloty i autobusy). Aby zrozumieć rolę badań laboratoryjnych w ocenie tego zagrożenia, należy rozważyć dominujące skutki pożaru w kontekście.
Sufit może rozprzestrzeniać się bardzo szybko i znacząco przyczynia się do zagrożenia. Aby zminimalizować zagrożenie pożarowe, na suficie należy montować materiały najmniej łatwopalne. Nie ma w tej kwestii powszechnego konsensusu, a niektóre badania dowodzą czegoś przeciwnego. W niemal każdym scenariuszu pożaru rozprzestrzenianie się ognia wzdłuż sufitu jest wspomagane przez wiatr, co oznacza, że przepływ powietrza i rozprzestrzenianie się płomienia odbywają się w tym samym kierunku.
W typowych scenariuszach pożarowych, ogień rozprzestrzenia się w ścianach w górę (napędzany wiatrem) w pobliżu źródła ognia. W innych częściach ścian ogień rozprzestrzenia się w dół (przeciwprądowo), ponieważ unoszone powietrze porusza się w górę w kierunku przeciwnym do kierunku rozprzestrzeniania się płomienia. Jednak znaczna część ściany może ulec bezpośredniemu zapłonowi poprzez zanurzenie w warstwie gorących gazów uformowanych pod sufitem. Zapłon ten w ogóle nie wiąże się z rozprzestrzenianiem się płomienia, ale jest bezpośrednio przyspieszany przez palność sufitu.
Rozprzestrzenianie się płomieni na podłogach w pomieszczeniu jest zazwyczaj bardzo ograniczone aż do późniejszych etapów pożaru. Jednak rozprzestrzenianie się płomieni na podłogach w korytarzach może stanowić poważny problem. To rozprzestrzenianie się płomieni jest często spowodowane przez ogień w pomieszczeniu, który uderza w sąsiedni korytarz i zapala podłogę. Korytarz zazwyczaj ma dominujący kierunek przepływu powietrza. Rozprzestrzenianie się płomieni może wówczas następować w kierunku sprężonego lub przeciwnego wiatru. Często w materiałach podłogowych korytarzy rozprzestrzenianie się płomieni w obu kierunkach może zachodzić jednocześnie.
Zasadniczo, do przedstawienia dwóch fundamentalnie różnych procesów propagacji płomienia wymagane są dwie różne metody badań w skali laboratoryjnej: propagacja wspomagana wiatrem i propagacja przeciwprądowa. Szybkości rozprzestrzeniania się płomienia w tych dwóch procesach nie są podobne. Propagacja wspomagana wiatrem jest zazwyczaj znacznie szybsza, ponieważ może występować duża ilość czystego, palnego płomienia na końcu, a nagrzewanie materiału w kierunku przeciwprądowym jest ograniczone do bardzo małej strefy grzewczej. Badania wykazały jednak, że test poświęcony wyłącznie badaniu propagacji wspomaganej wiatrem nie jest konieczny.
Zarówno teoria, jak i doświadczenie sugerują, że rozprzestrzenianie się płomienia wspomagane wiatrem można zasadniczo przewidzieć bezpośrednio po określeniu szybkości uwalniania ciepła i palności próbki. Pomiary te przeprowadza się w standardowej skali, stosując metodę ISO 5660 dla szybkości uwalniania ciepła oraz normy ISO 5660-1 lub ISO 5657 dla palności.
Niniejsza norma ma zastosowanie do pomiaru i charakteryzacji właściwości materiałów, wyrobów lub zespołów poddanych działaniu ciepła radiacyjnego w obecności płomienia pilotującego w kontrolowanych warunkach laboratoryjnych. Nie należy jej stosować samodzielnie do charakteryzowania lub oceny zagrożenia pożarowego lub ryzyka pożaru materiałów, wyrobów lub zespołów w rzeczywistych warunkach pożaru.
Zasadniczo metoda badawcza polega na wystawieniu kondycjonowanych próbek na działanie ściśle określonego pola strumienia ciepła promieniowania oraz pomiarze czasu zapłonu, bocznego rozprzestrzeniania się płomienia i ostatecznego wygaszenia. Próbka badawcza jest umieszczana w pozycji pionowej obok panelu promiennikowego opalanego gazem, gdzie jest wystawiana na działanie określonego pola strumienia ciepła promieniowania. Płomień pilotujący jest umieszczany w pobliżu, ale zazwyczaj nie dotykając, gorętszego końca próbki, aby zapalić lotne gazy wydzielające się z powierzchni.
Po zapłonie odnotowuje się wszelkie powstające fronty płomienia i rejestruje czas potrzebny na przebycie przez front płomienia różnych odległości poziomo wzdłuż próbki. Wyniki wyraża się jako odległość propagacji płomienia w funkcji czasu, prędkość frontu płomienia w funkcji przepływu ciepła, przepływ ciepła krytycznego podczas gaszenia oraz średnie ciepło podtrzymywanego spalania.
Niniejsza norma zawiera dane umożliwiające porównanie właściwości użytkowych materiałów, kompozytów lub zespołów stosowanych jako odsłonięte powierzchnie ścian lub innych wyrobów o pionowej orientacji w zastosowaniach budowlanych. Niektóre wyroby o powierzchniach profilowanych mogą być również badane przy użyciu zmodyfikowanej procedury, odzwierciedlającej końcowe warunki użytkowania wyrobu.
Rozprzestrzenianie się płomienia w górę nie ogranicza się do powierzchni pionowych. Wiadomo, że zaawansowana forma rozprzestrzeniania się płomienia w górę, napędzana wiatrem, może również wystąpić na powierzchniach pod kątem większym niż 20 stopni od poziomu, bez żadnej zewnętrznej wentylacji. Ten rodzaj rozprzestrzeniania się płomienia może wystąpić zarówno na płaskich, nachylonych powierzchniach, jak i na powierzchniach schodkowych, takich jak schody. W takich przypadkach rozprzestrzenianie się płomienia może być bardzo szybkie i powodować poważne problemy z drogami ewakuacyjnymi, takimi jak schody. Podczas oceny materiałów o powierzchniach schodkowych lub nachylonych, bardziej odpowiednie może być zastosowanie testu pionowego rozprzestrzeniania się płomienia niż testu, w którym próbka znajduje się w pozycji poziomej.
Niniejsza norma ma zastosowanie do pomiaru i charakteryzowania właściwości materiałów, wyrobów, kompozytów lub zespołów w odpowiedzi na ciepło promieniowania w obecności nienachalnego płomienia pilotującego w kontrolowanych warunkach laboratoryjnych. Źródło ciepła można traktować jako pojedynczy płonący przedmiot, taki jak kosz na śmieci lub tapicerowane krzesło, w obudowie, a taki scenariusz jest zazwyczaj uznawany za prawidłowy we wczesnych stadiach rozwoju pożaru.
Niniejsza norma nie powinna być stosowana samodzielnie do opisu lub oceny zagrożenia pożarowego lub ryzyka pożaru materiałów, wyrobów, materiałów kompozytowych lub zespołów w rzeczywistych warunkach pożaru.
Zasadniczo metoda badawcza polega na wystawieniu kondycjonowanych, pionowo zorientowanych próbek na działanie pojedynczego, ściśle określonego pola promieniowania cieplnego i pomiarze czasu zapłonu, pionowego rozprzestrzeniania się płomienia oraz, w stosownych przypadkach, obserwacji innych efektów rozprzestrzeniania się ognia, takich jak krople płomienia, rozpryski i rozprzestrzenianie boczne. Próbkę badawczą umieszcza się w pozycji pionowej w sąsiedztwie panelu promiennikowego opalanego gazem, który wystawia swoją spodnią stronę na działanie określonego pola promieniowania cieplnego. Nad obszarem promieniowania próbki umieszcza się bezuderzeniowy palnik pilotujący, aby zapalić gazy lotne wydobywające się z powierzchni.
Po zapłonie, każdy powstający front płomienia jest rejestrowany i zapisywany jako czas potrzebny na pionowe rozprzestrzenienie się frontu płomienia wzdłuż wysokości próbki, pokonując różne odległości. Wyniki wyrażone są jako czas zapłonu i odległość rozprzestrzeniania się płomienia, wyrażone w czasie. W razie potrzeby można również zmierzyć utratę masy, wydzielanie ciepła i dym.
Nasza organizacja, która od lat wspiera przedsiębiorstwa z wszystkich sektorów, oferując szeroki zakres usług testowych, pomiarowych, analitycznych i ewaluacyjnych, dysponuje silnym zespołem pracowników, którzy uważnie śledzą światowe osiągnięcia w dziedzinie nauki i technologii oraz stale się rozwijają. W tym kontekście świadczymy również usługi testowe dla przedsiębiorstw zgodnie z normą ISO 5658 „Badania reakcji na ogień – rozprzestrzenianie się płomienia”.
Możesz poprosić nas o wypełnienie formularza, aby umówić się na spotkanie, uzyskać bardziej szczegółowe informacje lub poprosić o ocenę.
