ISO 7165 Gaszenie pożarów - Gaśnice przenośne - Wydajność i konstrukcja

Norma „ISO 7165 Pożarnictwo - Gaśnice przenośne - Wydajność i konstrukcja”, opracowana przez Międzynarodową Organizację Normalizacyjną (ISO), opisuje podstawowe wymagania mające na celu zapewnienie bezpieczeństwa, niezawodności i wydajności gaśnic przenośnych. Norma ta obowiązuje dla w pełni naładowanej gaśnicy o maksymalnej masie 20 kg. Pod warunkiem uzyskania akceptacji lokalnej, zakres zastosowania może zostać rozszerzony na gaśnice o masie całkowitej do 25 kg po pełnym naładowaniu.

Na potrzeby niniejszego standardu mają zastosowanie następujące terminy i definicje:

• Partia oznacza grupę tego samego produktu wytworzoną na tej samej linii produkcyjnej, z tej samej partii materiału, w trakcie tej samej zmiany produkcyjnej.
• Zasięg skumulowany odnosi się do zakresu, w którym wydalone zostanie 50 procent środka gaśniczego.
• Ładunek gaśnicy to masa lub objętość środka gaśniczego zawartego w gaśnicy. Wyraża się ją w objętości (litrach) w przypadku gaśnic wodnych i w masie (kilogramach) w przypadku pozostałych gaśnic.
• Klasyfikacja pożarów polega na grupowaniu pożarów według ich cech:
  • Klasa A obejmuje ciała stałe, na ogół o charakterze organicznym, w których spalanie normalnie następuje poprzez tworzenie żarzących się węgli.
  • Klasa B obejmuje ciecze i ciała stałe nadające się do upłynnienia.
  • Klasa C obejmuje gazy.
  • Klasa D obejmuje metale.
  • Klasa F obejmuje media do gotowania (tłuszcze i oleje roślinne lub zwierzęce) w urządzeniach do gotowania.
• Przez czystą materię rozumie się gaz nieprzewodzący prądu elektrycznego lub odparowującą ciecz. Jest to gaśnica, która po odparowaniu nie pozostawia żadnych pozostałości.
• Pełne rozładowanie następuje w momencie, gdy ciśnienie wewnętrzne wyrównuje się z ciśnieniem zewnętrznym, a zawór sterujący gaśnicą pozostaje całkowicie otwarty.
• Gaśnica jednorazowa to gaśnica, której nie można ponownie ładować. Nie jest ona przeznaczona do ponownego ładowania w terenie lub w fabryce, lecz przeznaczona do wyrzucenia po użyciu.
• Efektywny czas wyładowania to czas od początku wyładowania środka hartującego w dyszy do punktu gazowego przepływu wyładowczego przy całkowicie otwartym zaworze regulacyjnym.
• Środek gaśniczy to substancja zawarta w gaśnicy, która powoduje gaszenie.

Gaśnice należy klasyfikować według rodzaju zawartego w nich środka gaśniczego. Obecnie do głównych klas gaśnic zalicza się:

• Na bazie wody
• toz
• dwutlenek węgla
• Czyste substancje

Te klasy gaśnic można dalej podzielić. Na przykład gaśnice na bazie wody mogą zawierać czystą wodę lub wodę zawierającą dodatki, takie jak środki zwilżające, środki zwiększające lepkość, środki zmniejszające palność, środki pianotwórcze, mokre środki chemiczne itp. Gaśnice na bazie wody zawierające różne rodzaje środków obniżających temperaturę krzepnięcia, w tym pianę, należy traktować jako oddzielne i różne modele na potrzeby testów odporności ogniowej oraz badania zakresu temperatur roboczych i przewodności elektrycznej. Wszystkie pozostałe wymagania dotyczące projektowania i budowy gaśnic wodnych dotyczą wszystkich modeli, niezależnie od zawartości.

Wymagania dotyczące środków gaśniczych, materiałów pędnych i napełniania określa się następująco:

• Dwutlenek węgla: Dwutlenek węgla stosowany w gaśnicach musi spełniać wymagania normy ISO 5923.
• Środki czystości: Środki czystości stosowane w gaśnicach muszą być zgodne z załącznikami niniejszej normy lub podlegać regulacjom krajowej agencji regulacyjnej ds. ochrony środowiska. W niektórych krajach produkcja i stosowanie czystych substancji jest regulowane protokołem lub przepisami krajowymi.
• Proszki: Proszki stosowane w gaśnicach muszą być zgodne z normą ISO 7202, z wyjątkiem proszków stosowanych w gaszeniu pożarów klasy D.
• Środki pianotwórcze: Środki pianotwórcze stosowane w gaśnicach muszą być zgodne z normą ISO 7203. Nie ma międzynarodowej normy obejmującej dodatki przeciwpieniące, które czasami dodaje się do wody w celu uzyskania właściwości zapobiegających zamarzaniu, zwilżających lub innych specjalnych właściwości. Jednakże takie gaśnice zaliczają się do kategorii gaśnic wodnych.
• Środki na bazie wody: Jeżeli pH środka gaśniczego przekracza 9,5, na tabliczce znamionowej gaśnicy powinno zostać umieszczone ostrzeżenie.

W przypadku gaśnic ciśnieniowych i nabojowych, materiałem pędnym powinno być powietrze, argon, dwutlenek węgla, hel lub azot albo mieszanki tych gazów, o maksymalnej temperaturze punktu rosy wynoszącej minus 55 stopni. Aby ułatwić wykrywanie wycieków, do paliwa można dodać niepalne znaczniki. Zawartość znacznika powinna zostać określona przez producenta i zweryfikowana przez laboratorium badawcze, ale ciśnienie magazynowane nie musi spełniać podanego wyżej punktu rosy paliwa w przypadku gaśnic na bazie wody.

Maksymalna gęstość napełnienia gaśnic dwutlenkiem węgla nie może przekraczać 0,75 kg/l. Gęstość napełnienia gaśnic na środek czysty nie powinna przekraczać wartości podanych w załącznikach do niniejszej normy, w stosownych przypadkach. Podane gęstości wypełnienia mogą podlegać krajowym przepisom dotyczącym zbiorników ciśnieniowych.

Rzeczywiste obciążenie gaśnicy musi mieścić się w granicach podanych w normie dla gaśnic wodnych, proszkowych, gaśnic na czysty środek i gaśnic na dwutlenek węgla.

W przypadku gaśnic niskociśnieniowych ciśnienie próbne powinno wynosić 1,43 × pms, lecz w żadnym wypadku nie mniej niż 2 MPa (20 bar). Minimalne ciśnienie rozrywające gaśnic niskociśnieniowych powinno wynosić 2,7 × pms, lecz w żadnym wypadku nie powinno być niższe niż 5,5 MPa (55 bar).

Nasza organizacja, która od lat stara się wspierać przedsiębiorstwa z każdej branży, realizując szeroką gamę badań testowych, pomiarowych, analitycznych i ewaluacyjnych, dysponuje silną kadrą, która uważnie śledzi rozwój nauki i techniki na świecie oraz nieustannie się doskonali. W tym kontekście świadczone są również usługi testowe dla przedsiębiorstw zgodnie z normą „ISO 7165 Gaszenie pożarów - Gaśnice przenośne - Wydajność i konstrukcja”.