Kodeks FTP IMO 2010, część 1 – Test palności

Norma „IMO 2010 FTP Code Part 1 – Test ognioodporności” opublikowana przez Międzynarodową Organizację Morską (IMO) opisuje metodę badania materiałów, które muszą być ognioodporne, takich jak wełna mineralna i płyty gipsowo-kartonowe.

Ten test ogniowy został opracowany w celu identyfikacji produktów, które wytwarzają jedynie bardzo ograniczoną ilość ciepła i płomienia pod wpływem temperatur około 750 stopni. Głównym celem tego testu jest określenie niepalności produktów przeznaczonych do użytku morskiego.

Produkty i materiały przeznaczone do użytku morskiego poddawane są testom ogniowym zgodnie z tą normą. Wyniki tych badań można wykorzystać jako podstawę do homologacji typu (zwanej także oznakowaniem kół).

Homologacja typu wydawana jest zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego 2014/90/UE. Zaawansowane laboratoria mogą wykonać niezbędne badania ogniowe, wystawić dokumentację i przeprowadzić kontrolę produkcji w celu uzyskania oznakowania kół.

Stosując tę ​​metodę badawczą, najpierw określa się zawartość substancji organicznych w produkcie. Potencjalne spalanie badanej próbki rejestruje się jako wzrost temperatury lub widoczne płomienie. Po badaniu oblicza się ubytek masy badanej próbki. Parametry te decydują o tym, czy produkt jest ognioodporny, czy nie.

W tych testach zawartość wilgoci w materiale oblicza się jako procent suchej masy. Próbki do badań ogrzewa się w wentylowanym piecu w temperaturze 105 stopni przez 24 godziny i schładza w eksykatorze przed ponownym zważeniem. Próbki poddawane są dalszym badaniom i ogrzewane w piecu w temperaturze 500 stopni przez dwie godziny, następnie schładzane w eksykatorze i ponownie ważone. Zawartość substancji organicznych oblicza się jako procent suchej masy.

Do oceny ognioodporności próbki do badań muszą być cylindryczne, mieć średnicę 43–45 mm i wysokość 50 mm plus/minus 3 mm. Następnie próbkę do badań umieszcza się w cylindrycznej, pionowej rurze pieca w temperaturze 750 stopni. Podczas badania stale mierzona jest temperatura pieca i próbki. Badanych jest wiele próbek.

Materiał jest uważany za ognioodporny zgodnie z normą IMO 2010 FTP Code Part 1, jeśli spełnione są wszystkie poniższe kryteria:

• Jeśli średni wzrost temperatury termopary pieca przekracza 30 stopni
• Jeśli średni wzrost temperatury termopary na powierzchni próbki nie przekracza 30 stopni
• Jeśli średni czas trwania ciągłego zaostrzenia nie przekracza 10 sekund
• Jeżeli średni ubytek masy nie przekracza 50 proc

Projektując tę ​​normę, jako podstawę przyjęto normę „ISO 1182 Reakcja produktów na ogień – Test niepalności” opracowaną przez Międzynarodową Organizację Normalizacyjną (ISO). Niniejsza norma opisuje metodę badania mającą na celu określenie niepalności produktów jednorodnych i podstawowych składników produktów niejednorodnych w określonych warunkach. Informacje dotyczące czułości metody badawczej podano w załączniku do normy (Załącznik A).

Na potrzeby niniejszego standardu stosuje się następujące definicje:

• Produkt to materiał, element lub komponent, dla którego wymagane są informacje.
• Materiał to pojedyncza substancja podstawowa lub równomiernie rozproszona mieszanina substancji. Na przykład metal, drewno, wełna mineralna, równomiernie rozproszone spoiwa i polimery.
• Luźny materiał wypełniający to materiał, który nie ma żadnego kształtu fizycznego.
• Produkt jednorodny to produkt składający się z jednego materiału o jednakowej gęstości i składzie w całym materiale.
• Produkt niejednorodny to produkt składający się z więcej niż jednego składnika, ważnego lub nieistotnego, który nie ma w całości jednolitej gęstości i składu.
• Istotnym składnikiem jest materiał stanowiący znaczną część niejednorodnego produktu, mający masę/powierzchnię jednostkową 1,0 kg/m2 lub większą lub warstwę o grubości 1,0 mm lub większą.
• Składnik drugorzędny to materiał, który nie stanowi znaczącej części niejednorodnego produktu i ma masę/powierzchnię jednostkową mniejszą niż 1,0 kg/m2 i grubość warstwy mniejszą niż 1,0 mm.
• Długotrwały zapłon to utrzymywanie się płomienia w dowolnym miejscu widocznej części próbki przez 5 sekund lub dłużej. Obszary gazu świecące ciągłym niebieskim światłem nie są uważane za płonące.

Wśród licznych badań, pomiarów, analiz i ocen, które świadczy dla przedsiębiorstw z różnych sektorów, nasza organizacja świadczy również usługi testowania określone w normie „IMO 2010 FTP Code Part 1 - Test palności”, z przeszkolonym i specjalistycznym personelem oraz zaawansowaną technologią sprzęt.