Materiały stosowane na morzu muszą spełniać normy bezpieczeństwa pożarowego opublikowane przez Międzynarodową Organizację Morską (IMO) w 2010 roku. Ze względu na warunki panujące na statku, takie jak ograniczona przestrzeń i trudności w opuszczeniu statku, wymagania są na ogół bardziej rygorystyczne niż w przypadku innych materiałów budowlanych i tekstyliów.
Materiały stosowane w zastosowaniach morskich muszą zostać przetestowane pod kątem bezpieczeństwa pożarowego pod kątem różnych aspektów, takich jak palność, dyspersja, dym i inne. Międzynarodowa Organizacja Morska (IMO) opracowała przepisy bezpieczeństwa pożarowego, w tym procedury testów ogniowych. IMO FTP CODE 2010 zawiera procedury testów ogniowych, z których wiele zostało zharmonizowanych z podobnymi normami ISO.
Norma IMO dotycząca procedur testów ogniowych (FTP) składa się z jedenastu części, z których każda określa wymagania testowe dla różnych materiałów lub komponentów stosowanych na statkach, łodziach i innych statkach morskich. Oprócz materiałów konstrukcyjnych, takich jak elementy podłóg i sufitów, normy te obejmują również tekstylia i tkaniny przeznaczone do użytku morskiego.
Bezpieczeństwo pożarowe materiałów morskich (mebli i podłóg) oznacza testowanie i ocenę w celu zapewnienia, że spełnione są odpowiednie wymagania przeciwpożarowe.
IMO FTP CODE 2010 jest dość skomplikowany, biorąc pod uwagę liczbę produktów, których dotyczy, oraz różne wymagania i kryteria testowania. Dla producentów ważne jest zrozumienie wymagań podczas opracowywania produktów.
KOD IMO FTP 2010 Część 1 Test palności
Materiały stosowane w przemyśle morskim muszą przejść testy ognioodporności zgodnie z tą normą. Podczas wykonywania badań zawartość wilgoci w materiale oblicza się najpierw jako procent suchej masy. Próbki do badań ogrzewa się w wentylowanym piecu w temperaturze 105 stopni przez 24 godziny i schładza w eksykatorze przed ponownym zważeniem.
Próbki następnie ogrzewano w piecu w temperaturze 500 stopni przez 2 godziny i ponownie ważono po ochłodzeniu w eksykatorze. Zawartość substancji organicznych oblicza się jako procent suchej masy.
Do oceny ognioodporności próbki do badań muszą być cylindryczne, mieć średnicę 43–45 mm i wysokość 50 mm plus/minus 3 mm. Próbkę umieszcza się w pionowym piecu rurowym o temperaturze 750 stopni. Podczas testu mierzona jest w sposób ciągły temperatura pieca i próbki. Badanych jest wiele próbek.
Materiał jest uważany za ognioodporny zgodnie z tą normą, jeśli spełnione są następujące kryteria:
KOD IMO FTP 2010 Część 2 Badanie dymu i toksyczności
Zgodnie z tą normą przeprowadza się badania dymu i toksyczności materiałów powierzchniowych w celu oceny ich przydatności do użytku morskiego.
Podczas badania próbkę umieszcza się w pozycji poziomej pod stożkowym grzejnikiem wewnątrz komory zagęszczania dymu. W trakcie badania próbka zaczyna wydzielać dym, który zbiera się w zamkniętej komorze. Gęstość dymu wykrywana jest optycznie.
Podczas wykonywania pomiarów toksyczności metodą FTIR (spektroskopia w podczerwieni z transformacją Fouriera) mierzone są stężenia tlenku węgla, chlorowodoru, bromowodoru, fluorowodoru, cyjanowodoru, tlenków azotu i dwutlenku siarki.
Dla każdego warunku testowego średnia trzech najwyższych testów (D m ) musi mieścić się w następujących granicach:
Norma zawiera szczegółowe limity mierzonych stężeń gazów (kryteria klasyfikacji toksyczności) w każdych warunkach testowych.
IMO FTP CODE 2010 Część 3 Test dla części klasy A, B i F
Jeżeli produkty takie jak pokłady, ścianki działowe, drzwi, sufity, okładziny, okna, klapy przeciwpożarowe, przejścia rur i przepusty kablowe muszą należeć do przekrojów klasy A, B lub F, oczekuje się, że będą one zgodne z niniejszą normą.
Te testy
Produkty muszą zostać przetestowane i ocenione zgodnie z procedurą próby ogniowej. Obejmuje to również procedury testowania okien, klap przeciwpożarowych oraz przejść rur i kanałów. Dopuszczalne poziomy i kryteria testowania różnią się w zależności od rodzaju produktu i klasy. Jest to test odporności ogniowej obejmujący wymagania dotyczące integralności i izolacji.
Norma ta zawiera procedurę pomiaru przepływu ciepła przez okna w celu scharakteryzowania ich zdolności do ograniczania promieniowania cieplnego, zapobiegania rozprzestrzenianiu się pożaru i zapewnienia, że drogi ewakuacyjne przebiegają w pobliżu okien. Procedura ta jest wymaganiem opcjonalnym i może być wymagana przez niektóre administracje w przypadku okien w niektórych obszarach statku.
Termin „okno” obejmuje okna, przegrody boczne i inne otwory przeszklone zapewniające przepuszczanie światła lub widoczność w przegrodzie ognioodpornej. Termin przegroda ognioodporna obejmuje przegrody i drzwi.
KOD IMO FTP 2010 Część 4 Testy systemów kontroli drzwi przeciwpożarowych
Niniejsza norma opisuje procedurę badania systemów sterowania drzwiami przeciwpożarowymi przeznaczonymi do stosowania w przypadku pożaru, niezależnie od pneumatycznego, hydraulicznego lub elektrycznego źródła zasilania. Testy te muszą być przeprowadzane w zaawansowanych laboratoriach, w piecu o odpowiedniej wielkości z kompletnym systemem sterowania. Próbki do badań powinny, w miarę możliwości, być reprezentatywne dla tych, które mają być stosowane na statkach, włączając materiały i metody montażu.
Według tej procedury badane są funkcje układu sterowania, w tym mechanizm zamykania drzwi przeciwpożarowych, czyli normalne funkcje drzwi oraz funkcje awaryjne i przejściowe.
IMO FTP CODE 2010 Część 5 Badanie palności powierzchni (badanie materiałów powierzchniowych i podstawowej powłoki pokładu)
Procedura ta ocenia zdolność materiału do przeciwstawienia się pożarowi rozprzestrzeniającemu się po jego powierzchni. W tej metodzie ocenia się również ciepło wydzielane przez materiał podczas spalania. Metodę tę stosuje się do klasyfikacji i certyfikacji materiałów stosowanych w zastosowaniach morskich i przybrzeżnych.
Wyniki próby ogniowej można wykorzystać jako podstawę do zatwierdzenia typu. Homologacja typu wydawana jest zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego 2014/90/UE.
Podczas badania próbkę umieszcza się w uchwycie próbki wraz z podłożem. Podczas testów jest on ustawiony pionowo i wystawiony na działanie promieniowania cieplnego z panelu radiacyjnego. Test przeprowadza się za pomocą płomienia pilotującego. Zanotuj czas, w którym próbka zapala się i kiedy płomień osiąga każdy z 50 mm ograniczników wzdłuż linii środkowej próbki. Inne odnotowane parametry to czas pojawienia się płomienia od czoła płomienia w linii środkowej, długość spalania i występowanie płonących kropelek. Test ten jest zazwyczaj przeprowadzany dla pokryć tarasów.
KOD IMO FTP 2010 Część 6 Próba ogniowa poszycia głównego pokładu
Niniejsza norma opisuje procedurę badania ogniowego w celu określenia palności powierzchniowej materiałów pokrywających pokłady na statkach. Jeżeli główne pokrycia pokładów nie mogą łatwo się zapalić, pokrycia pokładów muszą spełniać wymagania niniejszej normy. Norma ta stosowana jest w celu określenia, które warstwy tarasu zostaną poddane badaniu jako pokrycie podłogowe, a które jako główne pokrycie tarasu.
Zasadniczo, główne pokrycia pokładów muszą być wykonane z zatwierdzonych materiałów, które nie są łatwopalne i nie mogą powodować zagrożeń toksycznych lub wybuchowych w wysokich temperaturach w przypadku pożaru. Wymaganie to ma zastosowanie do pokryć pokładowych instalowanych na stalowej płycie pokładowej i pod materiałem powierzchniowym podłogi, jeśli jest stosowany. Jednakże cienkie warstwy, takie jak farby, są wyłączone z tego rozważania. Jeżeli pokrycie tarasu ma strukturę wielowarstwową, może zaistnieć potrzeba przeprowadzenia badań dla każdej warstwy lub kombinacji niektórych warstw pokrycia tarasu.
KOD IMO FTP 2010 Część 7 Testy ogniowe tekstyliów i folii podpartych pionowo
Norma ta służy do oceny palności tekstyliów i folii ułożonych pionowo pod wpływem płomienia gazowego podobnego do zapalonej zapałki. Ta metoda badawcza ocenia palność wyłącznie tekstyliów i folii ułożonych pionowo. Aby ocenić zachowanie podczas spalania, obiekt należy przetestować w pełnej skali z większymi źródłami zapłonu.
Badania te przeprowadza się w kabinie bez przeciągów. Tkaninę lub folię mocuje się na stalowej ramie i umieszcza w komorze testowej. Przeprowadza się serię wstępnych testów w celu ustalenia, który scenariusz zapłonu jest najgorszy, odpowiednio w kierunku osnowy i wątku. Odbywa się to poprzez przyłożenie źródła zapłonu do powierzchni i krawędzi próbek na 5-15 sekund. Po ustaleniu najgorszego przypadku przeprowadza się 5 dodatkowych testów zarówno w kierunku osnowy, jak i wątku.
Kryteria wydajności odnoszą się do płonących kropelek, rozprzestrzeniania się płomienia, długości uszkodzenia i czasu dopalenia.
KOD IMO FTP 2010 Rozdział 8 Testy ogniowe mebli tapicerowanych na statkach
Niniejsza norma zawiera procedurę stosowaną do oceny palności kombinacji materiałów, takich jak pokrowce i wyściółki stosowane w tapicerowanych siedzeniach, pod wpływem źródła zapłonu odpowiadającego tlącemu się papierosowi lub płomieniowi zapałki. Badania te przeprowadza się w komorze badawczej ze skalibrowanym przepływem powietrza. Tkaninę pokryciową i wyściółkę umieszcza się na stanowisku testowym, aby utworzyć małą sofę z kątem 90 stopni między siedziskiem a oparciem. Źródła zapłonu znajdują się na styku siedzenia i oparcia.
Podczas badania papierosów aparat badawczy nie może się tlić przez godzinę od rozpoczęcia badania. Aparatura badawcza jest poddawana działaniu płomienia gazowego odpowiadającego płomieniowi zapałki przez 20 sekund. Po wyjęciu rury palnika zapłon nie może trwać dłużej niż 120 sekund.
Badanie odbywa się na próbkach produktu końcowego. Nowy test nie jest wymagany w przypadku, gdy zmieniły się jedynie kolory, ale nowy test jest wymagany w przypadku zmiany podstawowego produktu lub procedury przetwarzania.
KOD IMO FTP 2010 Rozdział 9 Testy ogniowe materacy na statkach
W niniejszej normie opisano procedurę oceny palności materacy, tapicerowanych podstaw łóżek, kołder, koców, poduszek i podobnych materiałów pod wpływem działania zapalonych papierosów i płomienia, np. zapalonej zapałki.
Ta metoda badawcza ocenia jedynie palność wymienionych materiałów. Aby ocenić zachowanie podczas spalania, materiał należy przetestować w pełnej skali z większymi źródłami zapłonu.
Badania te przeprowadza się w komorze badawczej z kalibrowanym przepływem powietrza. Materace umieszczane są bezpośrednio na stalowej platformie badawczej, natomiast kołdry, koce, poduszki i cienkie, lekkie materace umieszczane są na płycie z wełny mineralnej umieszczonej na platformie badawczej. W zależności od pokrowca materaca źródła zapłonu zlokalizowane są na powierzchniach płaskich, krawędziach taśm, miejscach pikowania, frędzlach i tym podobnych miejscach. Wykorzystuje się dwa źródła zapłonu: tlący się papieros pokryty watą i mały płomień gazowy.
Papieros może tlić się na całej długości. Podczas badania próbka nie może się tlić przez godzinę od rozpoczęcia badania. Niedopuszczalne jest zwęglenie próbki na całej grubości wyrobu (z wyjątkiem materiałów cieńszych niż 25 mm) lub w odległości większej niż 25 mm w dowolnym kierunku poziomym od części krawędzi płatka bawełnianej najbliższej jego pierwotnemu położeniu. Niedopuszczalny jest również zapłon otwartym płomieniem. Badaną próbkę poddaje się działaniu płomienia gazowego odpowiadającego płomieniowi zapałki przez 20 sekund. Po wyjęciu rury palnika zapłon nie może trwać dłużej niż 150 sekund.
KOD IMO FTP 2010 Część 10 Testowanie materiałów ognioodpornych dla statków szybkobieżnych
W niniejszej normie opisano procedury badań ogniowych mające na celu określenie szybkości wydzielania ciepła, wytwarzania dymu i utraty masy materiałów stosowanych w meblach i innych elementach szybkich łodzi.
Podczas wykonywania badań próbkę o wymiarach 100 mm x 100 mm poddaje się działaniu promieniowania o mocy 50 kW/m2. Powierzchnia próbki nagrzewa się i zaczyna wydzielać gazy pirolityczne, które zapalają się za pomocą elektrycznego zapalnika iskrowego. Emitowane gazy gromadzone są pod okapem i transportowane poprzez system wentylacji. Uwalnianie ciepła mierzy się na podstawie zmierzonych danych dotyczących stężenia tlenu w emitowanym dymie.
W badaniach tych określa się następujące parametry: czas zapłonu, szybkość wydzielania ciepła, całkowite wydzielanie ciepła i wytwarzanie dymu.
Niniejsza norma dotyczy materiałów ograniczających ogień, w szczególności materiałów powierzchniowych w przegrodach, pokryciach ścian i sufitów oraz materiałów stosowanych w meblach i innych elementach.
IMO FTP CODE 2010 Część 11 Testowanie ognioodpornych sekcji statków dużych prędkości
Niniejsza norma dotyczy przegród ognioodpornych i zawiera kryteria właściwości ognioodpornych. Zawiera także kryteria izolacji i integralności. Jeśli materiały stosowane w łodziach szybkich mają mieć właściwości ognioodporne, należy spełnić tę normę. Do takich konstrukcji zaliczają się ognioodporne przegrody, pokłady, sufity, okładziny i drzwi. Przedziały ognioodporne statków szybkich są badane i oceniane zgodnie z procedurami prób ogniowych określonymi w załączniku do niniejszej normy.
Norma ta dotyczy w szczególności przegród ognioodpornych i zawiera kryteria izolacji i integralności. Jeżeli w przegrodach ognioodpornych dopuszcza się stosowanie powłok palnych wraz z podłożami niepalnymi, w razie potrzeby sprawdza się właściwości niskorozprzestrzeniające płomienia tych powłok, zgodnie z niniejszą normą.
Wśród licznych badań, pomiarów, analiz i ocen, które świadczy dla przedsiębiorstw z różnych sektorów, nasza organizacja świadczy również usługi testowania określone w normach „IMO FTP CODE 2010 Bezpieczeństwo pożarowe”, wykorzystując przeszkolony i specjalistyczny personel oraz zaawansowany sprzęt technologiczny.
Możesz poprosić nas o wypełnienie formularza, aby umówić się na spotkanie, uzyskać bardziej szczegółowe informacje lub poprosić o ocenę.
