Kodeks FTP IMO 2010, część 9 – Testy ogniowe elementów łożysk

Norma „IMO 2010 FTP Code Part 9 – Testy ogniowe elementów pościeli” opublikowana przez Międzynarodową Organizację Morską (IMO) opisuje testy tlących się papierosów i testy płomienia propanu dla elementów pościeli, takich jak koce, poduszki, kołdry/materace i materace. Na podstawie tych testów oczekuje się, że nie nastąpi postępujące tlenie się lub płomienisty zapłon.

Jeżeli elementy łożysk mają wykazywać odporność na zapalenie i rozprzestrzenianie się płomienia, muszą one spełniać wymagania niniejszej normy.

Elementy pościeli są badane i oceniane zgodnie z procedurą próby ogniowej określoną w załączniku do niniejszej normy.

Element łożyska klasyfikuje się jako niepalny, jeśli nie wykazuje postępującego tlenia się lub płomienia, jak określono w załączniku do niniejszej normy.

Metoda badawcza opisana w niniejszej normie odnosi się do prostego przedstawienia konkretnego aspektu potencjalnej sytuacji pożarowej charakteryzującej się tlącymi się papierosami i narażeniem produktu na działanie płomienia odpowiadającego zapałce. Same testy nie mogą zapewnić bezpośrednich wskazówek dotyczących zachowania lub bezpieczeństwa w przypadku innych typów wypadków, takich jak narażenie na większe źródła płomieni. Jednakże tego typu badania można wykorzystać do dokonania porównań lub ustalenia obecności określonej cechy, która ma ogólnie wpływ na właściwości ogniowe. Do wyników tego testu nie należy przywiązywać żadnej innej wagi.

Aby zapewnić możliwość podjęcia odpowiednich środków ostrożności w celu ochrony zdrowia, zwraca się uwagę wszystkich osób biorących udział w badaniach ogniowych na fakt, że podczas spalania badanych próbek mogą wydzielać się toksyczne lub szkodliwe gazy.

Niniejsza metoda badania obejmuje procedurę określania palności elementów łożysk, które są małymi tlącymi się i płonącymi źródłami zapłonu.

Metoda ta przeznaczona jest do badania elementów pościeli, takich jak koce, kołdry, narzuty, poduszki i materace, w tym cienkiej, lekkiej pościeli ułożonej na innej pościeli. Do elementów łóżka zaliczają się zasłony, narzuty i kołdry. Jednakże prześcieradła, poszewki na poduszki, sprężyny łóżka, spódnice (falbany) i narzuty nie są uważane za elementy pościeli.

Na potrzeby niniejszego standardu stosuje się następujące definicje:

• Materac to produkt składający się z elastycznego materiału (na przykład pianki poliuretanowej lub lekkiego wypełnienia włóknistego) lub materiałów wypełniających wraz ze sprężynami stalowymi (materac sprężynowy) i owinięty w pokrowcu.
• Kołdry i poduszki to produkty składające się z materiałów wypełniających (pióra lub włókien tekstylnych) owiniętych tkaniną tekstylną.
• Filc to tkanina otulająca elastyczny materiał w łóżku.
• Palność jest miarą łatwości, z jaką materiał lub produkt może zapalić się tak, że zapali się lub stopniowo zacznie się tlić.
• Źródło zapłonu to źródło energii wykorzystywane do zapalenia materiałów lub produktów łatwopalnych.
• Palność to narażenie na spalanie gazów, zwykle z emisją światła.
• Tlenie jest reakcją egzotermiczną zachodzącą w materiale bez zapłonu, z emisją światła lub bez niej.
• Tlenie postępujące to tlenie trwające po zgaszeniu lub usunięciu źródła zapłonu.

Próbki muszą być reprezentatywne dla całego badanego produktu. Jeśli to możliwe, próbki należy pobierać w taki sposób, aby zapłon mógł zostać zainicjowany także wzdłuż szwów i ich przecięć. Góra jest odsłonięta. W przypadku wątpliwości, która strona jest górna, badania należy przeprowadzić po obu stronach. Następnie potrzebne są cztery dodatkowe próbki.

Jeśli chodzi o łożyska, powinna być dostępna wystarczająca ilość materiału do wykonania czterech próbek o wymiarach co najmniej 450 mm x 350 mm przy pełnej grubości nominalnej. Pokrowiec musi całkowicie otaczać materac bez zmarszczek i być zabezpieczony od spodu (np. stalowymi kołkami). Do badania materacy ze zdejmowanymi pokrowcami musi być dostępna ilość materiału wystarczająca do wykonania co najmniej ośmiu próbek o wymiarach 450 mm x 350 mm przy pełnej grubości nominalnej, czterech z pokrowcem materaca i czterech bez pokrowca materaca.

Jeśli chodzi o poduszki, dostępne będą cztery pełnowymiarowe próbki.

Badanie przeprowadza się poprzez umieszczenie próbki w pozycji poziomej w stanowisku testowym. Źródło zapłonu umieszcza się na górze próbki. Do określenia palności wykorzystuje się tlące i płonące źródła zapłonu. Tląca się izolacja wacika nałożonego na tlący się papieros jest wykorzystywana jako tlące się źródło zapłonu, symulujące możliwe tlące się materiały stosowane w pościeli. Źródłem płonącego zapłonu jest mały płomień propanu. Obserwuje się stopniowe tlenie lub płonący zapłon próbki.

Badanie przeprowadza się w pomieszczeniu zasadniczo wolnym od przeciągów. Temperatura w pomieszczeniu powinna wynosić 20 stopni plus/minus 5 stopni, a wilgotność względna powinna wynosić 20-70 procent. Próbkę materaca umieszcza się bezpośrednio na stanowisku badawczym. Próbkę koca, poduszki, kołdry lub cienkiego, lekkiego materaca umieszcza się na wierzchu wełny mineralnej ułożonej na urządzeniu badawczym. Źródło zapłonu umieszcza się na górze próbki. Czas mierzony jest od momentu umieszczenia źródła zapłonu w próbce. Czas trwania badania wynosi 1 godzinę od momentu przyłożenia źródła zapłonu do próbki.

Wśród licznych badań, pomiarów, analiz i ocen, które świadczy dla przedsiębiorstw z różnych sektorów, nasza organizacja świadczy również usługi testowania określone w normie „IMO 2010 FTP Code Chapter 9 – Test ogniowy elementów pościeli”, przy pomocy przeszkolonego i fachowego personelu i zaawansowany sprzęt technologiczny.