Norma „IMO 2010 FTP Code Part 5 – Testowanie palności powierzchni (badanie materiałów powierzchniowych i poszycia pokładu pierwotnego)” opublikowana przez Międzynarodową Organizację Morską (IMO) skupia się na:
.jpg "Kodeks FTP IMO 2010, część 5 – Test palności powierzchni (test materiałów powierzchniowych i głównego pokrycia pokładu)")
W tych testach co najmniej trzy próbki ocenia się pod kątem strumienia krytycznego (rozprzestrzeniania się płomienia) podczas hartowania, ciepła potrzebnego do przedłużonego spalania, całkowitego wydzielania ciepła, maksymalnej szybkości uwalniania ciepła, a w niektórych przypadkach wytwarzanych płonących kropelek.
Jeżeli od produktu wymagana jest powierzchnia o niskim rozprzestrzenianiu się płomienia, musi on spełniać wymagania tej normy.
Jeżeli główne pokrycia pokładu nie mają łatwo ulegać zapaleniu, muszą spełniać wymagania niniejszej normy.
Jeżeli wyrób z materiału powierzchniowego zostaje zatwierdzony na podstawie badania próbki nałożonej na niepalne i niemetaliczne podłoże, wyrób należy nałożyć na każde niepalne i niemetaliczne podłoże o podobnej lub większej gęstości (podobna gęstość równa lub większa niż 0,75 gęstości stosowanej w czasie badania) można określić jako dużą gęstość) lub jeśli gęstość jest większa niż 400 kg/m3, musi ona zostać dopuszczona do dowolnego zastosowania o większej grubości. Jeżeli produkt zostaje zatwierdzony na podstawie wyników badań uzyskanych po nałożeniu na podłoże metaliczne (na przykład cienka warstwa farby na blachach stalowych lub foliach z tworzywa sztucznego), produkt ten zostaje dopuszczony do stosowania na dowolnym podłożu metalowym o podobnej lub większej grubości (podobnej grubości , podczas badania osiąga się grubość większą lub równą 0,75 grubości zastosowanego podłoża metalicznego).
Materiały powierzchniowe i główne pokrycia pokładów są badane i oceniane zgodnie z procedurą próby ogniowej określoną w załączniku do niniejszej normy (załącznik 1). Test można zakończyć po 40 minutach. Podczas badań ogniowych materiałów pokrycia grodzi, stropów i pokładów oraz pokrycia pokładów głównych spotyka się próbki wykazujące różne zjawiska, które powodują trudności w klasyfikacji materiałów. Załącznik do niniejszej normy zawiera wytyczne dotyczące jednolitej interpretacji takich wyników (załącznik 3). Wytyczne dotyczące przygotowania próbki do badań znajdują się w załączniku standardowym (Załącznik 4).
Aby określić wartość opałową brutto materiałów powierzchniowych na przegrody i sufity oraz podobne powierzchnie otwarte, należy zastosować metodę badawczą określoną w normie „ISO 1716 Reakcja na ogień produktów - Wyznaczanie całkowitego ciepła spalania (wartość opałowa)” opublikowanej przez Międzynarodową Stosowana jest Organizacja Normalizacyjna (ISO). W niniejszej normie określono metodę wyznaczania ciepła brutto spalania produktów o stałej objętości w kalorymetrze bombowym. Metoda ta przeznaczona jest do stosowania w przypadku produktów stałych.
Podstawowa powłoka tarasu to pierwsza warstwa konstrukcji podłogi nakładana bezpośrednio na powłokę tarasu i zawiera dowolną powłokę podstawową, środek antykorozyjny lub klej niezbędny do zapewnienia ochrony lub przyczepności powłoki tarasu. Pozostałe warstwy konstrukcji podłogi powyżej pokrycia tarasu to wykładziny podłogowe.
Produkt nakładany bezpośrednio na taras i będący jednocześnie odkrytą powierzchnią, tj. pierwszą warstwą konstrukcji podłogi, na którą nie jest nakładana żadna inna warstwa, jest uważany za taras i musi spełniać wymagania dotyczące tarasu.
Jeżeli wymagane jest, aby wykładzina podłogowa charakteryzowała się niskim rozprzestrzenianiem się płomienia, wszystkie warstwy muszą być zgodne z wymaganiami niniejszego rozdziału. Jeżeli wykładzina podłogowa ma strukturę wielowarstwową, pożądane może być wykonanie badań dla każdej warstwy lub dla kombinacji niektórych warstw wykładziny. Każda warstwa wykładziny podłogowej pojedynczo lub w kombinacji warstw musi spełniać tę normę.
Podkład lub podobna cienka warstwa farby na pokrycie tarasu nie musi spełniać tych wymagań.
Jeżeli palne kanały wentylacyjne muszą być wykonane z materiału o właściwościach słabo rozprzestrzeniających płomień, do tych kanałów mają zastosowanie procedura badania palności powierzchni oraz kryteria dotyczące okładzin i pokryć sufitowych zawarte w tym rozdziale. W przypadku stosowania materiałów jednorodnych na kanały, badaniu poddaje się zewnętrzną powierzchnię kanału, natomiast kanały wykonane z materiałów kompozytowych bada się obustronnie.
Jeżeli pożądane jest, aby odsłonięte powierzchnie paroizolacji i klejów stosowanych z izolacją oraz izolacja złączek rurowych do systemów zimnej instalacji miały właściwości o niskim rozprzestrzenianiu się płomienia, do tych odsłoniętych powierzchni stosuje się procedurę badania palności powierzchni i kryteria niniejszej normy dotyczące okładzin i sufitów .
Kleje stosowane do profili klasy A, B i F muszą być wykonane z materiałów o właściwościach nierozprzestrzeniających płomienia. Zgodnie z załącznikiem do tej normy, procedura badania palności powierzchni oraz kryteria akceptacji okładzin i sufitów mają zastosowanie w przypadku powierzchni odsłoniętej klejem (załącznik 1).
Wśród licznych badań, pomiarów, analiz i ocen nasza organizacja zapewnia przedsiębiorstwom z różnych sektorów, dzięki przeszkolonemu i fachowemu personelowi oraz zaawansowanemu sprzętowi technologicznemu, „Kodeks FTP IMO 2010, część 5 – Test palności powierzchni (test materiałów powierzchniowych i pierwotnej powłoki pokładu )” Świadczy także usługi testowania określone w standardzie.
Możesz poprosić nas o wypełnienie formularza, aby umówić się na spotkanie, uzyskać bardziej szczegółowe informacje lub poprosić o ocenę.
