W normie europejskiej „EN 50267-2-1 Ogólne metody badań kabli w warunkach pożaru – Badania gazów uwalnianych podczas spalania materiałów z kabli – Część 2-1: Procedury – Oznaczanie ilości gazowego kwasu halogenowego”, związki na bazie polimerów halogenowanych oraz Opisano procedurę oznaczania ilości gazowego kwasu halogenowego, innego niż kwas fluorowodorowy, uwalnianego podczas usuwania z konstrukcji kablowych związków zawierających dodatki halogenowe.
Ze względu na dokładność metoda ta nie jest zalecana, gdy ilość uwolnionego kwasu halogenowego jest mniejsza niż 5 mg/g pobranej próbki. Metoda ta nie jest odpowiednia do identyfikacji związków lub materiałów określonych jako zerohalogenowe lub halogenowane. Dla takich związków lub materiałów oraz dla wszystkich związków lub materiałów zawierających mniej niż 5 mg/g równoważnika kwasu halogenowego „EN 50267-2-2 Ogólne metody badań kabli w warunkach pożaru – Badania gazów uwalnianych podczas spalania materiałów z kabli – Część 2 Zaleca się stosowanie metody określonej w normie -2: Procedury - Oznaczanie kwasowości gazów dla materiałów poprzez pomiar pH i przewodności.
Na potrzeby niniejszej normy spalanie oznacza egzotermiczną reakcję substancji z utleniaczem i emisję odpadów, której zwykle towarzyszy emisja płomieni lub dymu.
Zasadniczo podczas badania badane urządzenie ogrzewa się w strumieniu suchego powietrza, a gazy zaabsorbowane w 0,1 M roztworze wodorotlenku sodu trzyma się w butelkach płuczkowych. Każda butelka do płukania powinna zawierać co najmniej 220 ml 0,1 M roztworu wodorotlenku sodu. Następnie ilość kwasu halogenowego określa się przez zakwaszenie roztworu kwasem azotowym, dodanie odmierzonej objętości 0,1 M roztworu azotanu srebra i ponowne miareczkowanie nadmiaru 0,1 M tiocyjanianem amonu, stosując siarczan żelazowo-amonowy jako wskaźnik lub dowolną równoważną metodę analityczną co przynajmniej z taką samą dokładnością.
Należy powtórzyć badania próbki i wykonać próbę ślepą bez próbki. Wynik należy przyjąć jako średnią z dwóch oznaczeń. Poszczególne wartości nie powinny różnić się o więcej niż plus/minus 10 procent od średniej.
Próbka powinna zawierać od 500 mg do 1000 mg materiału. Próbkę należy pobrać z reprezentatywnych próbek materiału i pokroić na małe kawałki. Próbki należy przechowywać w środowisku o wilgotności względnej 16 procent plus/minus 50 procent przez co najmniej 5 godzin. Po kondycjonowaniu do czułości 0,1 mg, ważoną próbkę umieszcza się w naczyniu do spalania. Próbkę należy równomiernie rozprowadzić na dnie naczynia. Następnie naczynie umieszcza się w rurze spalania umieszczonej w piecu rurowym.
Natężenie przepływu aluminium należy regulować prędkością obrotową zaworu iglicowego i utrzymywać na stałym poziomie przez cały czas trwania badania. Próbkę ogrzewa się z w przybliżeniu równomierną szybkością ogrzewania przez okres 800 minut plus/minus 10 minuty, aby podnieść temperaturę próbki do 40 stopni plus/minus 2 stopni, a następnie utrzymuje się w tej temperaturze przez 20 minut plus/minus 1 minuta. Szybkość ogrzewania i temperaturę próbki kontroluje się odpowiednią metodą.
Przy oznaczaniu zawartości kwasu chlorowcowego, po ochłodzeniu do temperatury otoczenia, za pomocą pipety lub biurety odmierza się do kolby 200 ml roztworu, a następnie 4 ml stężonego kwasu azotowego, 20 ml 0,1 M azotanu srebra i 3 ml nitrobenzenu są dodawane po kolei. Zawartość należy dobrze wstrząsnąć, aby zgrupować i pokryć halogenek srebra. Następnie dodać 6 ml 40% wodnego roztworu siarczanu amonowo-żelazowego zawierającego kilka kropli 1 M kwasu azotowego i wszystko razem wymieszać. Następnie roztwór miareczkuje się 0,1 M roztworem tiocyjanianu amonu, stosując mieszanie magnetyczne.
Możesz poprosić nas o wypełnienie formularza, aby umówić się na spotkanie, uzyskać bardziej szczegółowe informacje lub poprosić o ocenę.
