EN 50497 PVC Yalıtımlı ve Kılıflı Kablolardan Plastikleştirici Sızıntısı Riskinin Değerlendirilmesi

Bir Avrupa standardı olan “EN 50497 PVC yalıtımlı ve kılıflı kablolardan plastikleştirici sızıntısı riskinin değerlendirilmesi için önerilen test yöntemi” standardında, hızlandırılmış test kullanılarak, PVC yalıtımlı ve kılıflı kablolardan plastikleştiricinin ayrı ayrı sızması gösterilmektedir. Bu yöntem, üreticinin EN 60811-1-2 standardında açıklanan uyumluluk testiyle tek başına değerlendirilemeyen belirli bir riskin olabileceğini belirlediği durumlarda kullanılmak üzere tasarlanmıştır. Bu yöntem, tamamlanmış ürün üzerinde kalitatif bir test olarak tasarlanmıştır ve bireysel malzeme testi olarak tasarlanmamıştır.

Herhangi bir sızmanın büyük olasılıkla plastikleştirici olması muhtemel olsa da diğer bileşenler de sızabilir ve bu standardın amaçları doğrultusunda bu testte eşit olarak ele alınırlar. Yöntem, özellikle PVC / PVC kablolar için geliştirilmiştir. Diğer yalıtım ve kılıf malzemelerine dayalı kablolarla kullanımı konusunda herhangi bir öneri verilmemektedir.

Bu standardın amaçları doğrultusunda, şu terimler ve tanımlar geçerlidir:

• Uyumluluk: Plastikleştiricinin ana bileşik veya baz reçine tarafından tutulabilme yeteneğidir. Yüksek uyumluluk, ana bileşik tarafından iyi bir tutunmayı gösterir.
• Plastikleştirici: Esnekliğini, yumuşaklığını, gerilebilirliğini veya işlenebilirliğini artırmak için bir malzemeye katılan maddedir. Plastikleştiriciler tipik olarak yüksek kaynama noktasına sahip, yağlı, organik sıvılardan oluşur.
• Sızıntı: Kablo yüzeyinde plastikleştiricinin görünür varlığı veya kablodan damlamasıdır.
• Çalışma sıcaklığı: Tamamlanmış ürünün izin verilen maksimum iletken sıcaklığıdır.

Testler için, tamamlanmış kablodan iki temsili numune alınır. Her biri 200 mm artı/eksi 10 mm uzunluğunda bir test numunesi oluşturacak şekilde iki kablo kesilir. Bir üretici ilgili ürünün tüm yelpazesini belirli bir standarda göre üretiyorsa, aynı malzemeler kullanılıyorsa sadece bir temsili boyutta test yapılması yeterlidir.

Test numuneleri, testten önce 24 saat süreyle 23 derece artı/eksi 2 derecede şartlandırılmalıdır.

İki şartlandırılmış test numunesi, altlarına filtre kağıdı yerleştirilerek, bir hava fırınında dikey olarak asılır. Her numunenin alt kenarı, filtre kağıdının 15 mm artı/eksi 5 mm üzerinde olmalıdır. Test numuneleri, kablonun izin verilen maksimum iletken sıcaklığının 10 derece üzerinde, ancak minimum 80 derece artı/eksi 2 derece sıcaklıkta, 7 gün süreyle hava fırınında asılı kalır. Hava fırınındaki bu 7 günlük sürenin hemen ardından, test numuneleri şu şekilde ayrılır:

• Bir test numunesi 23 derece artı/eksi 2 derece ortam sıcaklığında tutulur
• Bir test numunesi eksi 5 derece artı/eksi 2 derecede tutulur.

Her iki durumda da daha önce açıklanan mesafede altına filtre kağıdı yerleştirilerek dikey olarak asılı kalan test numunesi, ilgili koşulda 21 gün süreyle tutulur. Test örnekleri, 28 gün (7 gün + 21 gün) süreyle düzenli aralıklarla plastikleştirici sızıntısı belirtileri açısından kontrol edilir.

Sonuçlar değerlendirilirken muayene, plastikleştirici sızıntısı açısından, büyütme kullanılmadan, normal veya düzeltilmiş görüşle yapılmalıdır. Şunlar bulunmamalıdır:

• Kablo yüzeyinde yağlı bir film
• Kablo uçlarında damlalar
• Filtre kağıdında izler.

EN 50497 standardı, PVC yalıtımlı ve PVC kılıflı kablolardan ve kordonlardan plastikleştirici göçü (sızıntısı) riskini değerlendirmek için önerilen bir test yöntemi sağlar. Plastikleştirici sızıntısı, kabloların yapışkan hale gelmesine, toz çekmesine veya özellikle acil durum veya güvenlik açısından kritik devrelerde zamanla performans ve estetik sorunlara yol açabilir.

Bu standart, yangına karşı doğal dirençle tasarlanmış PVC yalıtımlı ve PVC kılıflı kablolar için geçerlidir. Özellikle acil durum devrelerinde (örneğin yangın alarmları, acil durum aydınlatması ve tahliye sistemleri) kullanılan kablolar için önemlidir. Açıklanan yöntem, plastikleştirici ayrışmasıyla ilgili uzun vadeli davranışı tahmin etmeyi amaçlayan hızlandırılmış bir test yöntemidir.

Bu yöntem,

• Olası plastikleştirici göçünü hızlandırmak için kablo örneklerini belirli sıcaklık ve zaman koşullarına maruz bırakmayı içerir.
• Yüzeyde yağlı veya yapışkan kalıntı (eksüdasyon) belirtileri için görsel ve dokunsal değerlendirmeyi içerir.
• Üreticilerin ve kullanıcıların, yüzey temizliğinin ve uzun vadeli stabilitenin önemli olduğu uygulamalar için bir kablo formülasyonunun uygun olup olmadığını değerlendirmelerine yardımcı olur.

PVC (polivinil klorür), esnekliği, alev geciktiriciliği ve maliyet etkinliği nedeniyle kablo izolasyonunda ve kılıfında yaygın olarak kullanılmaktadır. Bununla birlikte, PVC, istenen esnekliği elde etmek için plastikleştiricilere (örneğin ftalatlar) ihtiyaç duyar. Belirli koşullar altında (ısı, zaman, uyumsuz malzemeler), bu plastikleştiriciler yüzeye göç edebilir (eksüdasyon veya terleme olarak bilinen bir olgu).

EN 50497 standardı, kabloları test etmek ve nitelendirmek için standartlaştırılmış bir yol sağlayarak güvenlikle ilgili kurulumlardaki riskleri azaltmaya yardımcı olur. Genellikle diğer yangınla ilgili kablo standartları ile birlikte anılır (örneğin EN 50200 veya EN 50525 standart serisi gibi).

EN 50497 standardı, PVC kılıflı kablolardan ve kordonlardan plastikleştirici göçünü (sızıntısı) değerlendirmek için önerilen bir test yöntemi sağlar. Plastikleştirici sızıntısı, kabloların yapışkan hale gelmesine, toz çekmesine veya özellikle acil durum veya güvenlik açısından kritik devrelerde sürekli performans ve estetik bakımlara yol açabilir.

EN 50497 standardının önemli görülmesinin başlıca nedenleri şunlardır:

• Kablo malzemesinin bozulmasını önler: PVC kablo bileşenleri, esnekliği korumak için plastikleştiriciler içerir. Belirli kurulum veya çevresel koşullar altında, bu plastikleştiriciler kablo malzemesinden dışarı göç edebilir. Bu, zamanla PVC'nin fiziksel özelliklerini değiştirerek onu daha sert, daha kırılgan ve çatlamaya daha yatkın hale getirir.
• Elektrik güvenliğini artırır: Plastikleştirici sızıntısı, yalıtım kalitesini düşürebilir ve bitişik kablo bileşenlerine veya yakındaki malzemelere zarar verebilir. Ciddi durumlarda, bu durum yalıtım arızasına, kullanım ömrünün kısalmasına veya elektrik tehlikelerine yol açabilir. Bu standart, hızlandırılmış yaşlanma koşulları aracılığıyla üreticilerin bu riskleri erken tespit etmelerine yardımcı olur.
• Uzun vadeli güvenilirliği destekler: Bu standart, yüksek sıcaklıklar ve şartlandırma süreleri kullanarak uzun vadeli hizmet koşullarını simüle eder. Bu, üreticilerin bitmiş kabloların depolama ve çalışma sırasında kararlı kaldığını doğrulamalarına olanak tanır. Güvenilir kablolar, özellikle binalarda, endüstriyel tesislerde, otomotiv sistemlerinde ve altyapı projelerinde önemlidir.
• Uyumluluk testleriyle bulunamayan sorunları tespit eder: Bu standart, EN 60811-1-2 standardındaki normal uyumluluk testinin sızıntı riskini tam olarak ortaya koymayabileceği durumlar için tasarlanmıştır. Üreticiler olağandışı malzeme etkileşimlerinden veya zorlu kurulum koşullarından şüphelendiğinde ek bir yeterlilik aracı görevi görür.
• Kalite güvencesi ve ürün kalifikasyonu için faydalıdır: Kablo üreticileri, test laboratuvarları ve belgelendirme kuruluşları EN 50497 standardını şu durumlarda kullanır:
  • Ürün geliştirme
  • Malzeme seçimi
  • Tedarikçi kalifikasyonu
  • Son ürün doğrulaması
  • Saha şikayetlerinin giderilmesi

Test sadece hammaddeler üzerinde değil, tamamlanmış kablo ürünü üzerinde gerçekleştirilir, bu da onu gerçek hizmet davranışını daha iyi temsil eder hale getirir.

Kuruluşumuz, yıllardır yetkin ve deneyimli bir kadro ile müşterilerinin ihtiyaçlarını anlamakta, ihtiyaç duydukları ileri test hizmetlerini vermekte ve yönetim sistemlerinin kurulması, uygulanması ve iyileştirilmesi konusunda yardımcı olmaktadır. Bu çerçevede işletmelere EN 50497 standardına uygun test hizmetleri de verilmektedir.