Standardowa specyfikacja ASTM D1051-08 dla gumowych tulejek izolacyjnych

Norma „ASTM D1051-08 Standardowa specyfikacja gumowych tulejek izolacyjnych” opublikowana przez Amerykańskie Towarzystwo Badań i Materiałów (ASTM) opisuje wymagania dotyczące produkcji i testowania gumowych tulei izolacyjnych w celu ochrony pracowników przed porażeniem elektrycznym.

W normie tej przewidziano dwa rodzaje osłon:

• Typ I, nieodporny na ozon
• Typ II, odporny na ozon

Zdefiniowano pięć klas osłon o różnych właściwościach elektrycznych i nazywa się je klasą 0, klasą 1, klasą 2, klasą 3 i klasą 4.

Wyróżnia się dwa typy rękawów, które różnią się konfiguracją i nazywane są stylem A – prostym, stożkowym i stylem B – zakrzywionym łokciem.

Na potrzeby niniejszego standardu mają zastosowanie następujące terminy i definicje:

• Rozprysk koloru odnosi się do plamy, plamki lub linii kontrastowego koloru widocznej wewnątrz lub na zewnątrz rękawów, która osadza się podczas procesu kapania i jest wulkanizowana w rękawie jako część jednorodnej mieszanki.
• Proces halogenowania oznacza wystawienie całej powierzchni tulei na działanie halogenu w celu zmniejszenia tarcia powierzchniowego.
• Użytkownik oznacza pracodawcę lub organizację, która kupuje sprzęt używany do ochrony pracowników. W przypadku braku takiego pracodawcy lub organizacji, odnosi się to do osoby, która kupuje i używa sprzętu ochronnego.
• Definicje innych terminów podano w normie „Standardowe metody testowe ASTM F819-10 do pomiaru prostości prętów, prętów, rurek i drutów stosowanych w urządzeniach medycznych”.

Niniejsza norma obejmuje minimalne właściwości elektryczne, chemiczne i fizyczne gwarantowane przez producenta oraz szczegółowe procedury, za pomocą których te właściwości zostaną określone. Kupujący może, według własnego uznania, przeprowadzić lub zlecić wykonanie dowolnego z tych testów w celu sprawdzenia gwarancji. Zarzuty niezgodności ze specyfikacją podlegają weryfikacji producenta.

Rękawy służą do ochrony osobistej, dlatego dopuszczając ich użycie należy zachować margines bezpieczeństwa pomiędzy maksymalnym napięciem, przy którym są stosowane, a napięciem probierczym, przy którym są testowane. Zależność pomiędzy napięciem probierczym a napięciem maksymalnym, przy jakim będą stosowane tuleje, przedstawia tabela podana w normie.

Praktyki operacyjne różnią się w zależności od użytkownika i zależą od wielu czynników. Mogą one obejmować między innymi napięcia systemu operacyjnego, projekt konstrukcji, techniki procedur operacyjnych, warunki pogodowe i podobne czynniki. Dlatego użytkowanie i konserwacja tego sprzętu wykracza poza zakres tej normy, z wyjątkiem ograniczeń określonych w tej normie ze względu na ograniczenia projektowe.

Ogólną praktyką i odpowiedzialnością użytkowników takiego sprzętu jest przygotowanie kompletnych instrukcji i przepisów regulujących prawidłowe i bezpieczne użytkowanie takiego sprzętu ochronnego.

Rękawy objęte tą normą są oznaczone jako Typ I lub Typ II, lub Klasa 0, Klasa 1, Klasa 2, Klasa 3 i Klasa 4, lub Styl A lub Styl B.

Typ I to rękawy wykonane z wysokiej jakości mieszanki kauczuku cis-1,4-poliizoprenowego pochodzenia naturalnego lub syntetycznego, nieodpornego na ozon i odpowiednio wulkanizowanego.

Typ II to ozonoodporne rękawy wykonane z dowolnego elastomeru lub kombinacji związków elastomerowych.

Definicja klasy opiera się na charakterystykach elektrycznych przedstawionych w tabeli zawartej w normie.

Styl A to prosta, zwężana konstrukcja.

Styl B to zakrzywiony kształt łokcia.

W niniejszej normie wymagania chemiczne i fizyczne opisano w następujący sposób:

• Materiał do badań tulei pobrany z próbek tulei wybranych zgodnie z niniejszą normą musi spełniać wymagania fizyczne i przyspieszone starzenie określone w tabeli.
• W przypadku sporu, identyfikacja polimeru gumowego w tulejach typu I musi zostać dokonana zgodnie z normą.
• Materiał tulei typu II nie powinien wykazywać widocznych skutków działania ozonu podczas badania zgodnie z normą. Wszelkie widoczne oznaki degradacji materiału tulei przez ozon, takie jak skurcz, pękanie, pękanie, wżery itp., należy uznać za dowód niespełnienia wymagań dla tulei typu II.

W tej normie wymagania elektryczne opisano w następujący sposób:

• Każdemu mankietowi poddawany jest jeden test, oparty na napięciu probierczym AC 60 Hz (wartość skuteczna) lub napięciu probierczym DC (wartość średnia) określonych w tabeli. Badanie przeprowadzane jest zgodnie z normą. Napięcie jest podawane w sposób ciągły przez 3 minuty.
• Materiał tulei próbki wybrany zgodnie z normą wykazuje wytrzymałość dielektryczną 6 Hz przy grubości próbki co najmniej 50 MV/m dla każdego testu, gdy jest testowany pomiędzy elektrodami dyskowymi o średnicy 14,8 mm z krawędziami zaokrąglonymi do promienia 60 mm.

Tulejki próbne wybrane zgodnie z normą pod względem wymiarów i dopuszczalnych odchyleń, przy pomiarach zgodnie z normą, muszą mieścić się w granicach grubości podanych w tabeli. Przykładowe rękawy wybrane zgodnie z normą muszą mieścić się w granicach rozmiarów określonych w tabeli dla każdego rozmiaru i stylu, mierzone zgodnie z normą. Dopuszczalne są różnice w długości mankietu i wymiarach nadgarstka, jeśli jest to konieczne ze względu na szczególne wymagania fizyczne. Zbieżność tulei musi być gładka, ponieważ jest to ważne ze względu na pojawienie się testów elektrycznych w formie suchej.

Wśród licznych badań, pomiarów, analiz i ocen, które świadczy dla przedsiębiorstw z różnych sektorów, nasza organizacja świadczy również usługi testowania określone w normie „ASTM D1051-08 Standardowa specyfikacja dla gumowych tulei izolacyjnych”, z wyszkolonym i specjalistycznym personelem oraz zaawansowanymi wyposażenie technologiczne.