EN 13594 Rękawice ochronne dla motocyklistów – wymagania i metody badań

Norma europejska „EN 13594 Rękawice ochronne dla motocyklistów – Wymagania i metody badań” opisuje wymagania i metody badań dla rękawic ochronnych przeznaczonych do użytku drogowego na motocyklach. Norma ta określa wymagania dotyczące rozmiarów, ergonomii, bezpieczeństwa, właściwości mechanicznych, ochrony przed uderzeniami, oznakowania i informacji dla użytkownika. Opisuje również odpowiednie metody badań.

Do celów niniejszej normy stosuje się terminy i definicje podane w normach EN 388 i EN 420, a także następujące definicje:

• Strefa ochrony kostek: Odnosi się do obszaru rękawicy przeznaczonego do zapewnienia dodatkowej, specjalnej ochrony kostek. Obszar ten poddawany jest specjalnym testom odporności na uderzenia. Kostki to cztery wypustki stawów na grzbiecie dłoni.
• Warstwa ochronna: Materiał składający się z jednego lub więcej elementów lub warstw, połączony szwem lub w inny sposób, tworząc ciągłą i wytrzymałą mechanicznie strukturę rękawicy (tj. nie musi to być warstwa zewnętrzna). Jest to odcinek od czubka palca do górnej części mankietu.
• Fourchettes (cztery palce): Część rękawicy łącząca przód i tył w przerwach między czterema palcami, z wyłączeniem kciuka.
• Linia nadgarstka: Jest to linia pokrywająca się z pierwszym zgięciem znajdującym się najbliżej podstawy dłoni.

Rękawice muszą spełniać wszystkie wymagania niniejszej normy, a także wszystkie wymogi bezpieczeństwa określone w normie EN 420. Rękawice nie mogą mieć twardych, ostrych krawędzi ani spiczastych zakończeń na powierzchni wewnętrznej ani zewnętrznej. Metal, ceramika, tworzywa sztuczne lub podobne twarde materiały w postaci gwoździ, zszywek, nitów, płytek lub podobnych struktur stanowiących część warstwy ochronnej rękawic nie mogą stwarzać zagrożenia dla dłoni.

Z punktu widzenia ergonomii, podczas przeprowadzania testów zgodnie z metodą opisaną w Załączniku A, osoba oceniająca powinna być w stanie wykonać wszystkie zdefiniowane ruchy, nie napotykając przy tym żadnych istotnych problemów ani zagrożeń.

Rękawice motocyklowe muszą być zgodne z systemem rozmiarów określonym w normie EN 420 lub innym odpowiednim systemem rozmiarów opisanym w informacji dla użytkownika. W przypadku noszenia przez osobę oceniającą z odpowiednim rozmiarem dłoni, długość mankietu mierzona w nadgarstku musi być zgodna z tabelą podaną w normie.

Regulowany system zabezpieczający musi być zintegrowany z nadgarstkiem lub mankietem. Po przeprowadzeniu testów zgodnie z tą normą, system zabezpieczający musi spełniać wymagania zawarte w odpowiedniej tabeli.

Podczas badania odporności na rozdarcie zgodnie z tą normą, warstwa ochronna musi spełniać wymagania podane w odpowiedniej tabeli.

Po łącznym badaniu wszystkich warstw zgodnie z normą EN 388, minimalny wskaźnik wytrzymałości na ścinanie musi spełniać wymagania podane w odpowiedniej tabeli. Wymóg ten nie dotyczy płyt wiórowych.

Podczas przeprowadzania testów zgodnie z tą normą średni czas zużycia pod wpływem uderzenia oraz każdy pojedynczy czas zużycia muszą spełniać wymagania podane w odpowiedniej tabeli.

Ochrona przed uderzeniami stawów

Wymagania dotyczące pochłaniania uderzeń zawarte w tabeli „Minimalne wymagania dotyczące redukcji uderzeń” są opcjonalne dla rękawic poziomu 1, ale obowiązkowe dla rękawic poziomu 2 oraz wszystkich rękawic zaprojektowanych i wyprodukowanych z myślą o pochłanianiu energii uderzenia w obszarze stawów. Prawidłowe umiejscowienie czterech zabezpieczeń stawów należy ocenić zgodnie z tą normą. Ponadto żadna część rękawicy nie powinna pękać ani rozrywać się, tworząc ostre krawędzie, a miękka skóra dwoinowa między badanym elementem a kowadłem nie powinna się rozrywać ani przekłuwać.

Bezpieczeństwo jest najważniejsze w świecie motocyklistów, a sprzęt ochronny odgrywa kluczową rolę w ograniczaniu ryzyka wypadków. Spośród różnych elementów wyposażenia, rękawice są często pomijane, ale są one niezbędne do ochrony dłoni motocyklistów – najbardziej sprawnej części ciała i tej, która najczęściej ulega urazom w wypadkach.

Norma EN 13594, dotycząca rękawic ochronnych przeznaczonych specjalnie do użytku na drodze przez motocyklistów, została zharmonizowana na mocy Rozporządzenia (UE) 2016/425 w sprawie środków ochrony indywidualnej (PPE) i zawiera rygorystyczne wymagania mające na celu zagwarantowanie, że rękawice zapewniają niezawodną ochronę przed ścieraniem, uderzeniami i innymi zagrożeniami.

Norma EN 13594 stanowi również punkt odniesienia dla producentów i zapewnia kierowcom poszukującym rękawic z oznaczeniem CE, spełniających prawne kryteria bezpieczeństwa w wielu krajach. Aby rękawice mogły nosić oznaczenie CE zgodnie z tą normą, muszą przejść niezależne testy przeprowadzane przez akredytowane instytucje, gwarantujące ich skuteczność w symulowanych warunkach zderzenia.

Norma EN 13594 stanowi kompleksowe ramy oceny skuteczności rękawic, opierając się na normach EN 420 (ogólne wymagania dotyczące rękawic ŚOI) i EN 388 (zagrożenia mechaniczne). Kluczowe elementy tej normy to:

• Dobór rozmiaru i ergonomia: Rękawice muszą być zgodne z systemem rozmiarów EN 420 lub równoważnym, aby zapewnić dokładne dopasowanie bez ograniczania ruchów. Rozmiary wahają się od 6 (bardzo małe) do 12 (bardzo duże) w zależności od obwodu i długości dłoni. Testy ergonomii wymagają od osoby oceniającej wykonywania wszystkich ruchów dłonią, takich jak chwytanie kierownicy, hamowanie i sygnalizowanie, bez powodowania dyskomfortu lub zagrożenia. Dzięki temu rękawice nie utrudniają kontroli i nie prowadzą do katastrofalnych wypadków przy dużych prędkościach.
• Nieszkodliwość (bezpieczeństwo materiałów): Materiały muszą być nietoksyczne i przyjazne dla skóry. Testy obejmują poziom pH skóry (4,0-9,0, aby zapobiec podrażnieniom), zawartość chromu VI (poniżej 3 mg/kg, aby zapobiec alergiom) oraz odporność koloru na wodę, pot i ścieranie. Twarde elementy, takie jak metalowe gwoździe lub klamry, należy ograniczyć do obszarów niechronionych, aby zapobiec urazom.
• Właściwości mechaniczne:
• Odporność na zużycie: Testowana za pomocą maszyny ściernej, symulującej ślizganie się po asfalcie z prędkością 110 km/h. Próbki są kondycjonowane na sucho, mokro lub w środowisku oleistym, a ich wydajność oceniana jest na podstawie czasu potrzebnego do powstania dziur.
• Odporność na rozdarcie: mierzona zgodnie z normą EN 388, wymaga minimum 20 N dla dłoni i 10 N dla grzbietu.
• Odporność na przecięcie: Oceniana zgodnie z normą EN 388 na podstawie testu ostrza posuwisto-zwrotnego, wymagającego odporności na poziomie co najmniej 1 (indeks 1,2).
• Wytrzymałość szwów: Test zgodny z normą EN 13594 gwarantuje, że rękawica pozostanie nienaruszona podczas upadku poprzez rozciąganie szwów aż do ich pęknięcia. Jest to bardzo wymagający proces, ponieważ słabe szwy mogą spowodować rozerwanie rękawicy.
• Ochrona przed uderzeniami: Opcjonalna dla rękawic poziomu 1, obowiązkowa dla rękawic poziomu 2. Ochraniacze stawów muszą pochłaniać co najmniej 7,5 J energii bez siły przenoszonej przekraczającej 4 kN i zostały przetestowane metodą spadku ciężaru. Ta cecha jest kluczowa w przypadku jazdy o wysokim ryzyku, na przykład w transporcie miejskim, gdzie uderzenia z niską prędkością są częste.
• Test wytrzymałości na rozciąganie: Dynamiczna próba rozciągania symuluje nagłe naciągnięcie rękawicy podczas zderzenia. Rękawice muszą zachować co najmniej 80% swojej struktury i nie mogą się zsuwać, odsłaniając dłonie. Do wszystkich testów wykorzystuje się trzy próbki dla każdego rodzaju materiału, a uszkodzenie w dowolnym miejscu dyskwalifikuje rękawicę.

Nasza organizacja, dysponująca kompetentną i doświadczoną kadrą, od wielu lat rozumie potrzeby klientów, oferując im zaawansowane usługi testowe oraz wspierając ich we wdrażaniu, wdrażaniu i doskonaleniu systemów zarządzania. W tym zakresie świadczymy również usługi testowe dla firm zgodnie z normą „EN 13594 Rękawice ochronne dla motocyklistów – Wymagania i metody badań”.