EN 1972 Sprzęt do nurkowania – Fajki – Wymagania i metody badań

Europejska norma „EN 1972 Sprzęt do nurkowania – Fajki – Wymagania i metody badań” opisuje wymagania bezpieczeństwa dla pływaków i nurków w celu zwiększenia bezpieczeństwa podczas korzystania z fajek. Norma ta dotyczy fajek umożliwiających oddychanie na powierzchni wody z twarzą pod wodą. Obejmuje fajki używane przez pływaków i nurków. Jednakże norma ta nie ma zastosowania do kombinowanych masek na twarz i fajek, w których rurka do snorkelingu otwiera się na maskę.

Na potrzeby niniejszego standardu mają zastosowanie następujące terminy i definicje.

• Fajka do nurkowania to urządzenie składające się z węża lub rurki z ustnikiem, które umożliwia użytkownikowi oddychanie podczas pływania w pozycji do pływania. Fajka może również zawierać opcjonalne urządzenia, takie jak zawory i deflektory wody.

Ustnik odnosi się do części fajki, która zwykle trzymana jest przez zęby, uszczelnia wargi i przez którą wdychane i wydychane jest powietrze.

Fajka nie powinna mieć wystających części, narożników i krawędzi, które mogłyby spowodować obrażenia. Fajki muszą zostać przetestowane zgodnie z oględzinami i badaniem wymiarów opisanych w niniejszej normie. Wymiary fajki muszą być zgodne z tabelą podaną w normie:

• Klasa A: Dla osób o dużej pojemności płuc. Jego wewnętrzna objętość wynosi maksymalnie 230 ml, a odległość liniowa wynosi maksymalnie 380 mm.
• Klasa B: Dla osób o małej pojemności płuc (np. dzieci). Jego wewnętrzna objętość wynosi maksymalnie 150 ml, a odległość liniowa wynosi maksymalnie 350 mm.

Objętość wewnętrzna to objętość reprezentująca martwą przestrzeń fajki służącą wymianie oddechowej. Odległość liniowa to odległość liniowa pomiędzy środkiem otworu ustnika a dolną krawędzią otworu wlotu powietrza.

Należy wziąć pod uwagę możliwość, że materiał ustnika może powodować podrażnienie lub jakiekolwiek niekorzystne skutki dla zdrowia. Ustnik powinien być zaprojektowany tak, aby można go było łatwo trzymać w ustach, na przykład poprzez użycie uchwytów do uchwycenia go między zębami. Wszystkie części ustnika mające kontakt z błoną śluzową jamy ustnej muszą być odpowiednio wykończone. Końcówka rurki nie powinna wystawać poza ustnik do ust. Ustnik należy poddać badaniu zgodnie z oględzinami i badaniem wymiarów opisanych w niniejszej normie.

Opór przepływu powietrza, badany zgodnie z tą normą, najwyższe ciśnienie oddechowe fajki podczas wdechu i wydechu musi mieścić się w zakresie plus/minus 10 mbar.

Kiedy złącza są testowane przy użyciu siły osiowej 10 N przez 30 sekund zgodnie z niniejszą normą, złącza nie powinny wykazywać żadnych oznak rozwarstwienia.

Aby zapobiec zgubieniu fajki podczas użytkowania, wszelkie opcjonalne elementy mocujące fajkę przymocowane do rurki powinny być rozmieszczone w taki sposób, aby można było regulować położenie fajki. Urządzenie utrzymujące fajkę musi umożliwiać wyjmowanie i zakładanie fajki z ust bez usuwania maski twarzowej. Należy go także przetestować zgodnie z oględzinami i praktycznym testem wydajności opisanym w niniejszej normie.

Jeśli zainstalowany jest opcjonalny zawór odcinający zapobiegający przedostawaniu się wody, powinien on zamykać się tylko po zanurzeniu. Po zanurzeniu zawór powinien łatwo otworzyć się przy pierwszym wydechu. Zawór należy przetestować zgodnie z praktycznym testem wydajności opisanym w normie.

Metody badań opisane w normie EN 1972 to:

• Badanie wzrokowe: Badanie wzrokowe należy przeprowadzić przy normalnej ostrości wzroku. Kontrola wzrokowa powinna obejmować ocenę oznakowania urządzenia, informacji dostarczonych przez producenta i wszelkich kart charakterystyki.
• Testowanie wymiarów: Objętość wewnętrzną fajki można określić, mierząc i obliczając rozmiar lub napełniając fajkę wodą. Fajkę wraz z ustnikiem umieszcza się w takiej pozycji, w jakiej znajdowałaby się podczas normalnego użytkowania. Wyznacza się odległość liniową pomiędzy środkiem otworu ustnika a dołem otworu wlotu powietrza.
• Test oporu przepływu powietrza: Ustnik jest podłączony do symulatora oddychania. Symulator oddychania jest ustawiony na działanie sinusoidalne przy 2,5 l/uderzenie i 25 uderzeń/minutę przy ciśnieniu i temperaturze otoczenia. Odchylenie pomiędzy częstotliwością i amplitudą nie powinno być większe niż plus/minus 3 procent. Rejestrowane jest ciśnienie w ustniku. Pomiar trwa aż do osiągnięcia stanu ustalonego.
• Badanie wytrzymałości złączy: Wykorzystuje się maszynę do prób rozciągania lub ciężarek własny wraz ze środkami do pomiaru z dokładnością plus/minus 2 N w całym zakresie pomiarowym. Obciążenie przykłada się ze stałą szybkością na staw przez 5 sekund. Siłę utrzymuje się przez 10 sekund i sprawdza się połączenie pod kątem uszkodzeń.
• Praktyczne badanie działania: Ze względów bezpieczeństwa praktyczne badanie działania powinno być przeprowadzane dopiero po pomyślnym ukończeniu wszystkich badań laboratoryjnych, na podstawie oględzin i badania wytrzymałości złącza. Fajkę powinny testować osoby regularnie uprawiające snorkeling. Każdy uczestnik badania wykonuje pływanie próbne obejmujące co najmniej dwa zanurzenia na głębokość co najmniej 1 m. Podczas testu fajka jest subiektywnie oceniana przez użytkownika, a po badaniu zapisywane są jego uwagi dotyczące następujących punktów: wygoda fajki, bezpieczeństwo ewentualnych połączeń i połączeń, regulacja ustnika i ewentualnych elementów utrzymujących fajkę, łatwość zakładania oddychanie przy pierwszym wydechu i otwarciu ewentualnych zaworów odcinających oraz użytkownik. Inne uwagi zgłaszane na żądanie.

Wśród licznych badań, pomiarów, analiz i ocen, które świadczy dla przedsiębiorstw z różnych sektorów, nasza organizacja świadczy również usługi testowania określone w normie „EN 1972 Sprzęt do nurkowania – Fajki do nurkowania – Wymagania i metody testowania”, z przeszkolonym i doświadczonym personelem oraz zaawansowany sprzęt technologiczny.