EN 417 Nienapełnialne metalowe wkłady gazowe do gazów płynnych, z zaworami lub bez

Europejska norma „EN 417 Jednorazowe metalowe wkłady gazowe do gazów płynnych, z zaworami lub bez, do stosowania w urządzeniach przenośnych – Konstrukcja, kontrola, badanie i znakowanie” opisuje wymagania dotyczące materiałów, konstrukcji, kontroli i znakowania jednorazowych metalowych wkładów gazowych, z zaworami lub bez, do stosowania w urządzeniach przenośnych, które spełniają wymagania normy „EN 521 Specyfikacja techniczna dla określonych urządzeń na gaz płynny – Przenośne urządzenia na gaz płynny o prężności par”.

Jednorazowe metalowe wkłady gazowe to jednorazowe, szczelne pojemniki wykonane z metalu (zazwyczaj stali lub aluminium), przeznaczone do przechowywania skroplonych gazów propan-butan, takich jak butan, propan lub izobutan.

Niniejsza norma ma zastosowanie do wkładów przeznaczonych do napełniania skroplonym gazem ziemnym (LPG) w koksie lub stabilizowanymi mieszaninami skroplonego gazu ziemnego z propadienem, metyloacetylenem, eterem dimetylowym lub równoważnymi substancjami, o pojemności całkowitej od 50 ml do 1000 ml, pod warunkiem że ciśnienie wytwarzane przez zawartość wkładu w temperaturze 50°C nie przekracza 13,2 bara. Jednakże, napełnianie tych gazów koksem jest opcjonalne dla wkładów o pojemności całkowitej nieprzekraczającej 150 ml.

Niniejsza norma nie ma zastosowania do dozowników aerozolowych wyprodukowanych, napełnionych, przetestowanych i oznakowanych zgodnie z dyrektywą 2008/47/EWG. Nie ma ona również zastosowania do urządzeń z integralnym, niewymiennym pojemnikiem na gaz ani do wkładów używanych do napełniania takich pojemników (np. zapalniczek).

Korpus naboju gazowego i osłona zaworu, jeśli występują, muszą być wykonane z metalu, z wyłączeniem materiału uszczelniającego. Skład i właściwości mechaniczne metalu, z którego wykonany jest korpus naboju, muszą być szczegółowo opisane w dokumencie dostarczonym przez producenta materiału.

Materiały użyte do wykonania pojemnika, zaworu, wszelkich wewnętrznych wyściółek, powłok zewnętrznych, wewnętrznych ograniczników nieszczelności i uszczelnień muszą być kompatybilne z gazami, które będą przechowywane w naboju, oraz muszą być odporne na racjonalnie przewidywalne warunki mechaniczne, termiczne i chemiczne, które mogą wystąpić podczas użytkowania i przechowywania. Naboje gazowe przeznaczone do przechowywania mieszanin gazu płynnego i metyloacetylenu nie mogą być wytwarzane z materiałów zawierających ponad 70% miedzi.

W niniejszej normie wymagania dotyczące projektowania i budowy opisano w następujący sposób:

• Naboje gazowe muszą składać się z jednej lub kilku części połączonych ze sobą poprzez spawanie, lutowanie, zaciskanie itp.
• Naboje gazowe o średnicy zewnętrznej 40 mm i większej muszą być wyposażone w wklęsłe dno.
• Naboje gazowe muszą być zaprojektowane i wykonane w taki sposób, aby nie przeciekały ani nie wykazywały widocznych trwałych odkształceń pod wpływem ciśnienia wewnętrznego równego ciśnieniu próbnemu.
• Wkłady gazowe muszą być zaprojektowane i wykonane w taki sposób, aby nie przeciekały ani nie pękały, dopóki nie zostanie osiągnięte lub przekroczone ciśnienie 1,2-krotności ciśnienia próbnego.
• Wklęsły kształt podstawy nabojów gazowych o średnicy zewnętrznej 40 mm lub większej musi ulec zmianie, zanim nastąpi wyciek lub pęknięcie. Jednak w przypadku trzyczęściowych nabojów z zaworami o średnicy zewnętrznej 40 mm lub większej, wklęsły kształt podstawy musi ulec odwróceniu lub kopulasta część musi się trwale wydłużyć, zanim nastąpi wyciek lub pęknięcie.
• Naboje gazowe muszą być zaprojektowane i wyprodukowane tak, aby były szczelne w temperaturach od minus 20 stopni do plus 70 stopni.
• Wymiary wkładu muszą być takie, aby były kompatybilne z urządzeniami wskazanymi na wkładzie.
• Wewnętrzny ogranicznik przecieku nie powinien uniemożliwiać prawidłowego działania wkładu lub urządzenia.

Natomiast naboje przebijalne nie mogą być wyposażone w nakrętki zaworowe. Naboje przebijalne muszą być wyposażone w wewnętrzny ogranicznik nieszczelności. W przypadku nabojów typu 200 (o średnicy wewnętrznej 86 mm i zawartości około 190 g gazu) wymiary określone w normie muszą być zachowane. Dopuszcza się inne pojemności, rozmiary i kształty nabojów przebijalnych, pod warunkiem że nie można ich włożyć do urządzeń przeznaczonych do nabojów typu 200 ani nie zostaną one przebite przez takie urządzenia.

Norma EN 417 to europejska norma określająca wymagania i metody badań dla jednorazowych metalowych nabojów gazowych stosowanych w urządzeniach przenośnych, takich jak kuchenki turystyczne, latarki i ogrzewacze. Obejmuje ona konstrukcję, materiały, konstrukcję, bezpieczeństwo i badania jednorazowych (jednorazowych) nabojów gazowych. Ma ona zasadniczo zastosowanie do nabojów wypełnionych gazami takimi jak butan, propan lub izobutan. Celem jest zapewnienie bezpieczeństwa użytkowania nabojów, ich wytrzymałości na ciśnienie i prawidłowego uszczelnienia, zapobiegającego wyciekom. Norma ta jest szczególnie istotna dla producentów nabojów gazowych, inspektorów bezpieczeństwa i jakości oraz producentów i użytkowników sprzętu outdoorowego zasilanego przenośnym paliwem gazowym.

Główne metody badań określone w niniejszej normie dla jednorazowych metalowych nabojów gazowych to:

• Kontrola wizualna: Przed przeprowadzeniem jakichkolwiek innych testów wkłady są sprawdzane wizualnie pod kątem uszkodzeń, takich jak pęknięcia, wgniecenia, nieprawidłowe uszczelnienie lub nierówności powierzchni.
• Test szczelności: Test ten przeprowadza się w celu upewnienia się, że z wkładu nie ulatnia się gaz pod ciśnieniem. Podczas testu wkład jest poddawany działaniu ciśnienia (zazwyczaj gazu obojętnego, takiego jak azot). Następnie zanurza się go w cieczy lub wystawia na działanie wody z mydłem. Wszelkie pęcherzyki powietrza wskazują na nieszczelność.
• Badanie ciśnienia rozrywającego (próba nadciśnienia): Badanie to przeprowadza się w celu sprawdzenia, czy wkład jest w stanie wytrzymać ciśnienia znacznie przekraczające jego normalne ciśnienie robocze bez rozerwania. Podczas badania wkład jest poddawany działaniu ciśnienia, aż do rozerwania lub osiągnięcia określonego ciśnienia testowego powyżej maksymalnego ciśnienia napełniania (zwykle 2-3-krotności ciśnienia roboczego). Nie może pęknąć ani odkształcić się poniżej ciśnienia testowego. Jeśli nastąpi rozerwanie, musi nastąpić bezpiecznie, bez niebezpiecznego pęknięcia.
• Test upadku: Ten test służy do symulacji przypadkowego upadku podczas przenoszenia lub transportu. Podczas testu wkład jest zrzucany z określonej wysokości na twardą powierzchnię (zazwyczaj 1,5 metra). Po upadku jest ponownie poddawany testowi szczelności. Nie powinien on wykazywać żadnych wycieków ani niebezpiecznych uszkodzeń.
• Badanie odporności na temperaturę: Test ten przeprowadza się w celu sprawdzenia bezpieczeństwa w przypadku narażenia na działanie ekstremalnych temperatur. Podczas testu wkład poddawany jest cyklom wysokich i niskich temperatur (np. szokowi termicznemu w temperaturze -20°C i +50°C). Następnie jest on sprawdzany i testowany pod kątem szczelności. Nie może przeciekać ani odkształcać się, co mogłoby wpłynąć na bezpieczeństwo.
• Test działania zaworu: Test ten przeprowadza się w celu sprawdzenia, czy zawór lub przebita uszczelka otwierają się prawidłowo i nie przeciekają po zamknięciu. Podczas testu zawór jest wielokrotnie uruchamiany. Wkład jest sprawdzany pod kątem szczelności przed i po użyciu. Musi działać prawidłowo i nie przeciekać.
• Weryfikacja ilości i ciśnienia napełnienia: Test ten przeprowadza się w celu sprawdzenia, czy wkład jest napełniony odpowiednią masą gazu i ciśnieniem oraz czy nadaje się do etykietowania. Testy te zapewniają bezpieczeństwo wkładów podczas produkcji, transportu, przechowywania i użytkowania.

Nasza organizacja, która od lat wspiera przedsiębiorstwa z wszystkich sektorów, oferując szeroki zakres usług testowych, pomiarowych, analitycznych i ewaluacyjnych, może pochwalić się silnym zespołem pracowników, którzy uważnie śledzą światowe osiągnięcia naukowe i technologiczne oraz stale się rozwijają. W tym kontekście świadczymy również usługi testowe zgodnie z normą „EN 417 Jednorazowe metalowe naboje gazowe do gazów skroplonych, z zaworami lub bez, do stosowania z urządzeniami przenośnymi – Budowa, kontrola, badanie i znakowanie”.