EN 1077 Kaski dla narciarzy alpejskich i snowboardzistów

Norma europejska „EN 1077 Kaski dla narciarzy alpejskich i snowboardzistów” opisuje wymagania dotyczące wydajności i testy dla dwóch klas kasków dla narciarzy alpejskich, snowboardzistów i podobnych grup, w tym dzieci i zawodników. Norma ta obejmuje dwie różne klasy ochrony: klasę A i klasę B.

Niniejsza norma obejmuje wymagania i odpowiednie metody badań dla następujących elementów:

• Struktura obejmująca pole widzenia
• Właściwości amortyzujące
• Odporność na przebicie
• Funkcje systemu retencyjnego
• Oznakowanie i informacje

Ogólne wymagania tej normy są następujące:

• Materiał, z którego wykonane są części kasku mające styczność ze skórą, nie powinien ulegać żadnym znanym istotnym zmianom pod wpływem kontaktu z potem lub substancjami, które mogą znajdować się w papierze toaletowym.
• Nie należy stosować materiałów, o których wiadomo, że powodują podrażnienia skóry lub inne niekorzystne skutki dla zdrowia. W przypadku materiałów rzadko stosowanych, przed udostępnieniem do użytku należy zasięgnąć porady na temat ich przydatności.
• Poniższa lista dokumentów jest udostępniona wyłącznie w celach informacyjnych i stanowi przykład dokumentów, które należy przejrzeć:
• Właściwości materiału
• Karty charakterystyki materiałów
• Informacje dotyczące przydatności materiałów do stosowania w żywności, wyrobach medycznych lub innych pokrewnych zastosowaniach.
• Informacje dotyczące badań toksykologicznych, alergennych, rakotwórczych, toksycznych dla układu rozrodczego lub mutagennych materiałów.
• Informacje na temat badań ekotoksykologicznych i innych badań środowiskowych materiałów.
• Przegląd musi ustalić, czy twierdzenie, że materiały nadają się do stosowania w hełmach ochronnych, jest uzasadnione. Szczególną uwagę należy zwrócić na obecność plastyfikatorów, nieprzereagowanych składników, metali ciężkich, zanieczyszczeń oraz skład chemiczny pigmentów i barwników.
• Zaleca się, aby wszystkie materiały metalowe, które mogą mieć długotrwały kontakt ze skórą (np. klamry, zapięcia) były badane pod kątem emisji niklu zgodnie z normą EN 1811.

Kask musi być zaprojektowany i ukształtowany w taki sposób, aby jego części (takie jak daszek, nity, otwory wentylacyjne, krawędzie i zapięcia) nie powodowały obrażeń użytkownika.

Kask musi spełniać następujące wymagania:

• Powinien być lekki.
• Powinno być łatwe do zakładania i zdejmowania.
• Powinien być kompatybilny z okularami.
• Nie powinno to znacząco upośledzać zdolności słyszenia użytkownika.
• Powinien charakteryzować się dobrą trwałością i odpornością na normalne użytkowanie.
• Należy umożliwić jego wyczyszczenie.

Kask musi być wyposażony w mechanizm utrzymujący go bezpiecznie na głowie użytkownika. Wszystkie elementy systemu mocowania muszą być solidnie przymocowane do systemu lub kasku, aby nie odczepiały się podczas użytkowania. Zaleca się oznaczenie mechanizmu zwalniającego kolorem czerwonym lub pomarańczowym. Żadna część systemu mocowania nie powinna być zielona.

Paski podbródkowe nie powinny zawierać miseczki podbródkowej. Każdy pasek podbródkowy musi mieć co najmniej 15 mm szerokości. Paski podbródkowe mogą być wyposażone w elementy zwiększające komfort użytkowania.

Każdy system podtrzymujący musi być wyposażony w urządzenie regulujące i utrzymujące napięcie w systemie.

Podczas badania zgodnie z normą EN 13087-6 nie powinno być żadnych przeszkód w ograniczonym polu widzenia pod następującymi kątami:

• Poziomo 105 stopni
• Do 25 stopni
• 45 stopni w dół

Wymagania dotyczące zakresu ubezpieczenia są następujące:

• Klasa A: W tej klasie, po zamontowaniu w formie głowy o rozmiarze zgodnym z normą EN 13087-6, hełm musi zakrywać co najmniej obszar powyżej linii zaznaczonej na kształcie hełmu. Żadna część obszaru zakrywania nie może być zdejmowalna. Części zakrywające obszar poniżej płaszczyzny odniesienia muszą być zaprojektowane tak, aby zapewniać pewną ochronę przed zagrożeniami mechanicznymi, takimi jak otarcia. Dopuszcza się mniejsze otwory dla lepszego słuchu lub wentylacji.
• Klasa B: W tej klasie, po umieszczeniu w formie głowy o wymiarach zgodnych z normą EN 13087-6, hełm musi zakrywać co najmniej obszar powyżej linii zaznaczonej na kształcie. Części poniżej płaszczyzny AA na rysunku są opcjonalne i mogą być zdejmowane lub odłączane.

Norma EN 1077 jest powszechnie uznawana w Europie i wielu innych regionach. Kaski z certyfikatem EN 1077 posiadają znak CE, co oznacza zgodność z przepisami UE dotyczącymi środków ochrony indywidualnej. Wiele nowoczesnych kasków narciarskich i snowboardowych posiada podwójne certyfikaty, zgodne z normami EN 1077 i ASTM F2040.

Norma EN 1077 definiuje dwie klasy w zależności od ich zakresu:

• Klasa A: Większy zasięg (obejmuje ochronę uszu i zwiększoną ochronę boków/tyłu). Często preferowany podczas wyścigów lub w sytuacjach wysokiego ryzyka.
• Klasa B: Mniejsze pokrycie (mniejsza ochrona słuchu, lepsza wentylacja). Powszechnie stosowane w kaskach do jazdy rekreacyjnej/freeride.

Wiele kasków ma oznaczenia EN 1077A lub EN 1077B.

Aby uzyskać certyfikat, kask musi spełniać rygorystyczne kryteria w kilku obszarach:

• Pole widzenia: Kask nie powinien nadmiernie ograniczać widzenia peryferyjnego.
• Zakres ochrony: W zależności od tego, czy jest to klasa A czy B, musi chronić określone obszary głowy.
• Amortyzacja wstrząsów: Podstawowy test uderzenia: Manekiny z głowami w kaskach są zrzucane z wysokości około 1,5 m na płaskie, a czasem półkuliste, kowadła. Maksymalne przyspieszenie liniowe nie powinno przekraczać 250 g (siły g).
• Odporność na przebicie: Aby sprawdzić ochronę przed ostrymi przedmiotami (takimi jak kijki narciarskie czy skały), na kask należy zrzucić spiczasty przedmiot.
• Trwałość systemu retencyjnego: Pasek pod brodą i klamra muszą wytrzymać określone siły i nie mogą ulec pęknięciu.
• Trwałość/kondycjonowanie: Kaski są testowane po kondycjonowaniu w następujących warunkach środowiskowych: temperaturze pokojowej, niskiej temperaturze (od -20 stopni do -25 stopni), wysokiej temperaturze i sztucznym starzeniu (naświetlaniu promieniami UV).

Dodatkowe kwestie obejmują:

• Nie powinno być żadnych niebezpiecznych ostrych krawędzi ani wystających elementów.
• Odpowiednia wentylacja (choć mniej istotna niż w przypadku kasków wspinaczkowych).
• Kompatybilność z okularami.
• Porównanie norm EN 1077 i ASTM F2040 (szybkie porównanie)

Wiele osób porównuje dwa główne standardy dotyczące kasków do sportów zimowych:

• Norma EN 1077: Obejmuje odporność na przebicie (ważne w przypadku ostrych przedmiotów). Dopuszcza nieco wyższą wartość szczytową g (250 g). Obowiązkowa dla wielu europejskich ośrodków narciarskich/zawodów.
• Norma ASTM F2040: Brak testu na przebicie. Bardziej rygorystyczne przy określonych poziomach energii uderzenia w określonych warunkach. Bardziej powszechne w Ameryce Północnej.

Wiele wysokiej jakości kasków spełnia obydwie normy, zapewniając najszerszy zakres bezpieczeństwa.

Urazy głowy pozostają główną przyczyną poważnych wypadków na nartach i snowboardzie. Chociaż żaden kask nie jest w stanie zapobiec wszystkim urazom, certyfikat EN 1077 zapewnia podstawowy poziom ochrony przed najczęstszymi upadkami i zderzeniami na stoku.

Zazwyczaj wybiera się kask z certyfikatem EN 1077 (i najlepiej z podwójnym certyfikatem ASTM F2040). Najważniejszym czynnikiem jest dopasowanie.

Nasza organizacja, dysponująca kompetentną i doświadczoną kadrą, od wielu lat rozumie potrzeby swoich klientów, zapewniając im zaawansowane usługi testowe, których potrzebują, oraz wspierając ich we wdrażaniu, wdrażaniu i doskonaleniu systemów zarządzania. W tym zakresie świadczymy również usługi testowe zgodne z normą EN 1077.