EN 1621 Odzież ochronna dla motocyklistów chroniąca przed uderzeniami mechanicznymi

Norma europejska „EN 1621 Odzież ochronna dla motocyklistów chroniąca przed uderzeniami mechanicznymi” składa się z następujących podrozdziałów opublikowanych pod tym samym tytułem:

• Norma „EN 1621-1 Część 1: Wymagania i metody badań dotyczące ochraniaczy przed uderzeniami” opisuje wymagania i metody badań dotyczące ochraniaczy przed uderzeniami wbudowanych lub przeznaczonych do wbudowania w odzież motocyklową lub stosowanych jako samodzielny produkt. Metody te służą do oceny właściwości ochronnych kamizelek kuloodpornych noszonych na stawach kończyn podczas jazdy motocyklem.

Ochraniacze kończyn dla motocyklistów posiadają dwa poziomy ochrony: Poziom 1 i Poziom 2. Im mniejsza siła przenoszona przez ochraniacz, tym produkt jest uznawany za bardziej ochronny. Aby spełnić normę, maksymalna przenoszona siła musi być mniejsza niż 35 kN, a jej wartość nie może przekraczać 50 kN. Norma obejmuje opcjonalne testy udarności, które pozwalają ocenić skuteczność w wysokich (powyżej 40°C) i niskich (poniżej 10°C) temperaturach.

Ochraniacz oznaczony normą EN1621-1 nadaje się do ochrony niemal każdej części ciała (ramion, łokci, bioder, kolan, stawów) z wyjątkiem pleców.

Na potrzeby niniejszego standardu mają zastosowanie następujące terminy i definicje:

• Strefa ochronna: Określony obszar sprzętu ochronnego zaprojektowany w celu zapewnienia ochrony danej części ciała i poddany określonym testom.
• Ekranowanie: Układ materiałów pochłaniających energię lub rozpraszających uderzenia, zaprojektowany w celu zapewnienia ochrony ekranowanym obszarom.
• Zabezpieczenia typu A: Są to zabezpieczenia o mniejszych rozmiarach. Zazwyczaj (ale nie wyłącznie) są zoptymalizowane pod kątem mniejszych dysków.
• Zabezpieczenia typu B: Są to zabezpieczenia o większych rozmiarach. Zazwyczaj (ale nie wyłącznie) są zoptymalizowane pod kątem większych dysków.
• Obszar testowy: Obszar, w którym przeprowadzane są testy udarnościowe. Rozmiar i kształt są określone na podstawie szablonu.
• Szablon: Narzędzie pomocnicze wykonane z elastycznego materiału, służące do sprawdzenia minimalnego obszaru ochrony.

O ile nie określono inaczej, wszystkie wymiary liniowe powyżej 50 mm należy podać z tolerancją plus/minus 2%, a wymiary do 50 mm z tolerancją plus/minus 1%. Ochraniacze stawów kończynowych powinny być wyposażone w zapięcia, które gwarantują, że ochraniacz pozostanie na swoim miejscu podczas użytkowania. Wymóg ten nie dotyczy ochraniaczy, które mają być wbudowane lub wkomponowane w odzież.

Materiały muszą spełniać wymagania dotyczące nieszkodliwości materiałów określone w normie EN 340, z wyjątkiem wymogu odporności wybarwień na pot. Odporność wybarwień na wodę materiałów składowych, które mogą mieć kontakt ze skórą użytkownika, musi być określona zgodnie z tą normą i musi wynosić co najmniej 4 stopień w skali szarości w przypadku przebarwień dowolnego składnika wielowłókiennej tkaniny referencyjnej.

Ochraniacze stawów kończyn motocyklistów muszą zapewniać strefę ochrony o minimalnych wymiarach określonych w tabeli. Testy należy przeprowadzać zgodnie z opisem w niniejszej normie.

Strefy ochrony ciała dzielą się na następujące kategorie:

• Ramię: ochronne „S”
• Łokieć i przedramię: ochraniacz „E”
• Biodro: ochronne „H”
• Kolano i górna kość piszczelowa: ochronne „K”
• Kolano, górna i środkowa kość piszczelowa: ochraniacz „K + L”
• Noga pod ochraniaczem „K”: ochraniacz „L”

Wymiary stref ochronnych muszą być zgodne z tabelą podaną w normie.

• Norma „EN 1621-2 Część 2: Ochraniacze pleców motocyklisty – Wymagania i metody badań” określa wymagania dotyczące ochraniaczy pleców dla motocyklistów. Ochraniacze pleców spełniające wymagania tej normy zapewniają pewną ochronę przed urazami spowodowanymi uderzeniem o nawierzchnię drogi w wypadkach motocyklowych. Mogą one również zapewnić pewną redukcję obrażeń spowodowanych uderzeniem w obiekty, takie jak inne pojazdy.

Norma EN 1621-2 została opracowana specjalnie z myślą o ochraniaczach pleców i odcinka lędźwiowego. Wykorzystuje ona podobną metodologię projektowania i testowania jak norma EN 1621-1 do testowania ochraniaczy kończyn, ale geometria kowadła i końcówki udarowej jest inna, aby lepiej symulować działanie ochraniaczy pleców.

Norma ta obejmuje trzy różne rodzaje ochraniaczy pleców, mające na celu zachęcenie do stosowania certyfikowanej ochrony w różnych dyscyplinach motocyklowych i przez różnych kierowców. Są to ochraniacze całego pleców, środkowej części pleców i dolnej części pleców (lędźwiowej). Testy uderzeń muszą być obowiązkowe po wystawieniu na działanie warunków atmosferycznych i hydrolizy.

Ochraniacze pleców dla motocyklistów posiadają dwa poziomy wytrzymałości. Aby spełnić normę, średnia maksymalna przenoszona siła musi być mniejsza niż 18 kN, a jej wartość nie może przekraczać 24 kN. Norma obejmuje również opcjonalne testy wytrzymałości na uderzenia, mające na celu ocenę wytrzymałości w wysokich (powyżej 40 stopni Celsjusza) i niskich (poniżej 10 stopni Celsjusza) temperaturach.

Ochraniacze pleców motocyklistów muszą spełniać ogólne wymagania, takie jak bezpieczeństwo użytkowania, wygoda noszenia i odpowiednia funkcjonalność.

Materiały budowlane i ich zawartość nie mogą stanowić zagrożenia dla osób mających z nimi kontakt. Producent musi zamieścić w informacji o produkcie oświadczenie, że produkt nie zawiera, według jego wiedzy, żadnych substancji szkodliwych. Producent musi zapewnić wskazówki dotyczące bezpiecznej utylizacji i utylizacji produktu oraz zagrożeń, jakie mogą wystąpić podczas mechanicznego demontażu lub spalania produktu.

Ochraniacze pleców dla motocyklistów muszą mieć minimalną strefę ochrony dostosowaną do wymiarów użytkownika.

Ochraniacz oznaczony normą EN1621-2 certyfikowany jest wyłącznie do ochrony pleców.

• Norma „EN 1621-3 Część 3: Ochraniacze klatki piersiowej motocyklistów – Wymagania i metody badań” określa minimalną ochronę, jaką muszą zapewniać ochraniacze klatki piersiowej motocyklistów. Norma ta zawiera wymagania dotyczące skuteczności ochraniaczy w przypadku uderzenia, szczegółowe informacje na temat metod badań, wymagania dotyczące wymiarowania, wymagania ergonomiczne, nieszkodliwość, etykietowanie oraz wymagania informacyjne.

Niniejsza norma określa produkt zapewniający ograniczoną ochronę przed uderzeniami mechanicznymi i upadkami na klatkę piersiową. Jeśli produkt jest przeznaczony wyłącznie do ochrony przed odpryskami kamieni (powszechnie stosowanymi w jeździe motocrossowej), stosuje się normę EN 14021.

Norma EN 1621-3 obejmuje dwa różne rodzaje ochraniaczy: ochraniacze dzielone i pełne, mające na celu zachęcenie do stosowania certyfikowanej ochrony przez różne dyscypliny motocyklowe i typy kierowców.

Ochraniacze klatki piersiowej dla motocyklistów charakteryzują się dwoma poziomami ochrony przed uderzeniami:

• Ochraniacze poziomu 1: Ochraniacze wykonane z miękkiego materiału, który pochłania uderzenia, ale nie rozprasza ich.
• Ochrona poziomu 2: Ochraniacze wykonane z twardszego materiału, który zapewnia absorpcję i rozpraszanie uderzeń. Ochraniacze poziomu 2 zapewniają lepszą ochronę, ale mogą być cięższe i wiązać się z karami za trzymanie w niewoli.

Norma ta obejmuje opcjonalne testy udarnościowe pozwalające ocenić wydajność w środowiskach o wysokiej (powyżej 40 stopni) i niskiej (poniżej 10 stopni) temperaturze.

Ochraniacze klatki piersiowej dla motocyklistów muszą spełniać ogólne wymagania dotyczące bezpieczeństwa użytkowania, wygody i przydatności do zamierzonego celu. Ochraniacze klatki piersiowej muszą być wyposażone w mechanizmy zapinania lub regulacji, aby zapewnić ich utrzymanie na miejscu podczas użytkowania. Wymóg ten nie dotyczy ochraniaczy przeznaczonych do wbudowania lub wkomponowania w odzież.

Jego nieszkodliwość musi odpowiadać wymaganiom normy EN 1621-1.

Ochraniacze klatki piersiowej motocyklistów muszą zapewniać minimalną powierzchnię ochrony. Pełne i dzielone ochraniacze klatki piersiowej są zdefiniowane w wartościach podanych w normie.

• Norma „EN 1621-4 Część 4: Nadmuchiwane ochraniacze dla motocyklistów – Wymagania i metody badań” opisuje wymagania i metody badań dla mechanicznie aktywowanych nadmuchiwanych ochraniaczy dla motocyklistów. Określa ona minimalny poziom ochrony, minimalny czas działania nadmuchanego worka oraz minimalną ochronę, jaką mają zapewniać ochraniacze noszone przez motocyklistów. Wymagania niniejszej normy mają zastosowanie do różnych konstrukcji nadmuchiwanych ochraniaczy i obejmują wszystkie obszary ciała, które mają być chronione, a także ich kombinacje. Nadmuchiwane ochraniacze objęte niniejszą normą mogą być wbudowywane w odzież motocyklową lub wyposażone w odpowiednie systemy ochronne i noszone samodzielnie.

Niniejsza norma zawiera wymagania dotyczące działania systemu w razie wypadku oraz szczegółowe informacje na temat metod badań, w tym wymagania dotyczące wymiarowania, ergonomii, nieszkodliwości, oznakowania i udostępniania informacji. Systemy bezpieczeństwa pneumatycznego, inne niż te aktywowane mechanicznie, nie są objęte zakresem niniejszej normy.

Sprzęt ochronny dla motocyklistów musi spełniać ogólne wymagania, takie jak bezpieczeństwo użytkowania, wygoda noszenia i przydatność do danego celu. Tabela zawarta w normie zawiera podsumowanie wymagań. O ile nie zaznaczono inaczej, wszystkie wartości i wymiary liniowe należy podawać z tolerancją plus/minus 2%.

Norma ta określa dwa poziomy ochrony dla nadmuchiwanych ochraniaczy przed uderzeniami dla motocyklistów: poziom 1 dla ochraniaczy zaprojektowanych w celu zapewnienia odpowiedniej ochrony oraz poziom 2 dla produktów zapewniających lepszą ochronę niż produkt poziomu 1. Ponieważ kluczowe jest, aby nadmuchiwane ochraniacze chroniły użytkownika przed uderzeniami i napełniały się w zadowalającym czasie, proces napełniania analizuje się za pomocą kamery szybkoobrotowej, która może rejestrować co najmniej 200 klatek na sekundę.

Nasza organizacja, która od lat wspiera przedsiębiorstwa ze wszystkich sektorów, oferując szeroki zakres usług testowych, pomiarowych, analitycznych i ewaluacyjnych, dysponuje silnym zespołem pracowników, którzy uważnie śledzą światowe osiągnięcia w dziedzinie nauki i technologii oraz stale się rozwijają. W tym kontekście świadczymy również usługi testowe dla przedsiębiorstw zgodnie z normą EN 1621 „Odzież ochronna dla motocyklistów przed uderzeniami mechanicznymi”.