EN 47 Środki konserwujące drewno – Oznaczanie wartości toksyczności w stosunku do larw Hylotrupes Bajulus (Linnaeus) – (metoda laboratoryjna)

W normie europejskiej „EN 47 Środki do konserwacji drewna – Oznaczanie wartości toksycznych wobec larw Hylotrupes bajulus (linnaeus) – (Metoda laboratoryjna)” ma na celu określenie wartości toksycznych środka do konserwacji drewna w stosunku do hylotrupes bajulus (linnaeus) larwy wprowadzone do drewna uprzednio poddanego pełnej impregnacji. Owady te niszczą materiały drewniane.

Tę metodę można zastosować do:

• Nierozpuszczalne w wodzie chemikalia badane jako aktywne środki owadobójcze
• Preparaty organiczne dostarczane lub przygotowywane w laboratorium poprzez rozcieńczanie koncentratów
• Organiczne preparaty dyspergowalne w wodzie dostarczane lub przygotowywane w laboratorium poprzez rozcieńczanie koncentratów
• Materiały rozpuszczalne w wodzie, takie jak sole

Metodę tę można stosować niezależnie od tego, czy badane próbki zostały poddane odpowiednim procedurom starzenia.

Na potrzeby niniejszego dokumentu mają zastosowanie następujące terminy i definicje:

• Próbka reprezentatywna oznacza próbkę o właściwościach fizycznych lub chemicznych identycznych ze średnimi objętościowymi właściwościami całkowitej objętości próbki.
• Dostawca oznacza sponsora testu (osobę lub firmę dostarczającą próbkę środka do konserwacji drewna do badania).

Test ten opiera się na następujących zasadach:

• Impregnacja kilku zestawów próbek do badań wrażliwych gatunków drewna różnymi stężeniami środków konserwujących
• Wprowadzenie larw Hylotrupes bajulus określonej kategorii do tych próbek badawczych i określenie współczynników przeżycia w ustalonych odstępach czasu
• Porównanie wyników z wynikami uzyskanymi dla kontrolnych próbek testowych nietraktowanych i traktowanych rozpuszczalnikiem lub rozcieńczalnikiem.
• Wyprowadzenie wartości toksycznych badanego produktu dla danej kategorii larw.

Próbka środka konserwującego musi być reprezentatywna dla badanego produktu. Próbki należy przechowywać i obchodzić się z nimi zgodnie z pisemnymi zaleceniami dostawcy. Do pobierania próbek środków konserwujących z dostaw hurtowych należy zastosować procedurę opisaną w normie „EN 212 Środki do konserwacji drewna – Ogólne wytyczne dotyczące pobierania próbek i przygotowania do analizy środków do konserwacji drewna i drewna impregnowanego”.

W badaniach wykorzystuje się gatunek referencyjny sosny zwyczajnej. Można przeprowadzić dodatkowe badania na innych gatunkach, należy jednak zaznaczyć to w sprawozdaniu z badania.

Drewno musi być wolne od widocznych pęknięć, plam, zgnilizny, uszkodzeń spowodowanych owadami i innych wad. Drewno nie może być przechowywane w wodzie, flotowane, poddawane obróbce chemicznej ani parowane. Drewno najlepiej pozyskiwać z drzew ściętych zimą. Drzewa należy ściąć natychmiast po ścięciu, a tarcicę szybko wysuszyć na powietrzu lub w piecu w temperaturze poniżej 60 stopni. Drewno nie może być składowane dłużej niż pięć lat.

Drewno powinno być wyłącznie bielem, który zawiera niewielką ilość żywicy i ma słoje od 10-letniego przy 2,5 mm do 10-letniego przy 30 mm. Udział drewna późnego w słojach nie powinien przekraczać XNUMX% całości. Zaleca się, aby w jednym teście używać próbek do badań o podobnym tempie wzrostu.

Strugane paski o przekroju 2 mm plus/minus 25 mm × 0,5 mm plus/minus 15 mm przygotowuje się poprzez usunięcie co najmniej 0,5 mm z każdej powierzchni odsłoniętej podczas suszenia. Powierzchnie wzdłużne muszą być równoległe do kierunku włókien. Słoje roczne muszą mieć kąt zwilżania powierzchni badanych próbek większy niż 10 stopni. W przypadku próbek do badań o długości 50 mm plus/minus 0,5 mm wykonuje się dokładne nacięcia poprzeczne na końcowych powierzchniach włókien, aby uzyskać ostre krawędzie i drobno przyciętą powierzchnię. Próbki należy pobrać z co najmniej trzech drzew lub pobrać losowo z początkowego zapasu ponad 500 próbek do badań.

Wymiary każdej badanej próbki po osiągnięciu równowagi w komorze kondycjonowania powinny wynosić 50 mm plus/minus 0,5 mm × 25 mm plus/minus 0,5 mm × 15 mm plus/minus 0,5 mm. W celu obliczenia masy środka konserwującego zatrzymanego na jednostkę objętości drewna przyjmuje się, że nominalna objętość każdej badanej próbki wynosi 18,75 cm3. Każda próbka testowa jest oznaczona tak, aby można ją było zidentyfikować w trakcie badania.

Wymaganą liczbę próbek do badań podano w tabeli zawartej w normie. Zaleca się przetworzenie większej liczby próbek do badań niż określona, ​​aby każda próbka do badań o nienormalnie wysokich lub niskich wartościach retencji po zważeniu mogła zostać odrzucona z partii.

Wśród licznych badań, pomiarów, analiz i ocen przeprowadzonych dla przedsiębiorstw z różnych sektorów, nasza organizacja, dzięki przeszkolonemu i fachowemu personelowi oraz zaawansowanemu sprzętowi technologicznemu, opracowała „EN 47 Środki konserwujące drewno – Oznaczanie wartości toksycznych wobec Larwy Hylotrupes bajulus (linnaeus) - (Metoda laboratoryjna) Świadczy także usługi badawcze określone w „normach”.