
استانداردهای مختلفی برای تعیین محتوای روغن معدنی در ماتریس های مختلف اعم از آب، خاک یا گل وجود دارد. هر یک از اینها یک روش آزمایشی را برای تعیین شاخص نفت هیدروکربنی با استخراج در هپتان n و سپس تجزیه و تحلیل با کروماتوگرافی گازی (GC) توصیف می کند.

شاخص روغن هیدروکربنی مجموع غلظت هیدروکربن های آروماتیک آلیفاتیک، آلی حلقوی، آروماتیک و جایگزین آلکیل با زنجیره بلند و شاخه دار موجود در نمونه است که می تواند با حلال هیدروکربنی با نقطه جوش بالای 36 درجه سانتیگراد استخراج شود.
یکی از این استانداردها استاندارد ISO 9377-2 است که یک استاندارد اروپایی است و توسط سازمان بین المللی استاندارد (ISO) مجدداً صادر شده است (ISO 9377-2 کیفیت آب - تعیین شاخص نفت هیدروکربنی - قسمت 2: روش با استفاده از استخراج با حلال و کروماتوگرافی گازی).
این استاندارد یک روش آزمایشی را برای تعیین شاخص نفت هیدروکربنی در آب ها با استفاده از کروماتوگرافی گازی توصیف می کند. این روش آزمایش برای آب های سطحی، فاضلاب و آب از تصفیه خانه های فاضلاب، که در آن شاخص روغن هیدروکربنی در غلظت های بالاتر از 0,1 میلی گرم در لیتر تعیین می شود، مناسب است.
روش تست توصیف شده برای تعیین کمی محتوای اسانس معدنی قابل اجرا نیست. با این حال، بر اساس مدل پیک کروماتوگرام گازی، اطلاعات کیفی خاصی در مورد ترکیب آلودگی روغن معدنی به دست می آید.
استاندارد زیر در تعیین محتوای روغن معدنی خاک و رسوب رعایت شده است: ISO/TR 11046 کیفیت خاک - تعیین میزان روغن معدنی - با استفاده از طیف سنجی مادون قرمز و روش کروماتوگرافی گازی.
غلظت جرمی چربی حیوانی و گیاهی در نمونه آزمایشی نباید از 150 میلی گرم در لیتر تجاوز کند، زیرا در مقادیر بالاتر ظرفیت جذب پرکننده ستون شستشو کافی نیست.
در مورد فاضلاب به شدت آلوده، ممکن است از دست دادن در بازیافت رخ دهد، به خصوص اگر حاوی مقدار زیادی سورفکتانت باشد.
به طور خلاصه، شاخص روغن هیدروکربنی، کل ترکیباتی است که می توان از نمونه (آب آشامیدنی، آب سطحی و فاضلاب) با حلال غیر قطبی با نقطه جوش 39-69 درجه استخراج کرد.
در میان آزمایشها، اندازهگیریها، تحلیلها و بررسیهای متعددی که برای کسبوکارها در بخشهای مختلف انجام میدهد، سازمان ما خدمات تعیین شاخص نفت هیدروکربنی را نیز با کادر آموزش دیده و متخصص و تجهیزات تکنولوژیکی پیشرفته ارائه میدهد.
