OECD 302C OECD 302C زیست تخریب پذیری طبیعی: آزمایش MITI اصلاح شده (II)

استاندارد «OECD 302C زیست‌تخریب‌پذیری طبیعی: آزمون اصلاح‌شده MITI (II)» که تحت دستورالعمل‌های OECD در مورد رفتار تجاری مسئولانه برای شرکت‌های چندملیتی (دستورالعمل‌های OECD) منتشر شده است ، آزمون اصلاح‌شده MITI (II) را شرح می‌دهد. این آزمایش با هدف اندازه‌گیری اکسیژن مورد نیاز بیوشیمیایی (BOD) و تجزیه و تحلیل مواد شیمیایی باقیمانده برای ارزیابی زیست‌تخریب‌پذیری طبیعی مواد شیمیایی که با روش استاندارد MITI (I) تجزیه‌پذیری ضعیفی دارند، انجام می‌شود.

در این تست ها از دستگاه اندازه گیری مصرف اکسیژن سیستم بسته اتوماتیک (BOD-meter) استفاده می شود. مواد شیمیایی مورد آزمایش با میکروارگانیسم ها در ظروف آزمایش تلقیح می شوند (شش ویال حاوی مقادیر متفاوتی از ماده شیمیایی آزمایشی). برای کنترل فعالیت واکسن، استفاده از مواد کنترلی مانند آنیلین، استات سدیم یا بنزوات سدیم مناسب است. نیاز بیوشیمیایی اکسیژن (BOD) به طور مداوم در طول دوره آزمایش اندازه گیری می شود.

تجزیه پذیری زیستی بر اساس BOD و تجزیه و تحلیل شیمیایی مکمل، مانند اندازه گیری غلظت کربن آلی محلول، غلظت مواد شیمیایی باقیمانده و غیره محاسبه می شود. منحنی BOD به طور مداوم و خودکار به مدت 14 تا 28 روز به دست می آید. پس از 14 تا 28 روز آزمایش، مقدار pH، مواد شیمیایی باقیمانده و واسطه‌های موجود در رگ‌های آزمایش آنالیز می‌شوند.

زیست تخریب پذیری ذاتی به عنوان بیش از 301 درصد اما کمتر از 20 درصد زیست تخریب پذیری که توسط استانداردهای آزمایش OECD 60A-F اندازه گیری می شود، تعریف می شود.

OECD چهار طبقه بندی کلی برای تجزیه پذیری زیستی تعریف می کند:

• بسیار زیست تخریب پذیر (یعنی در عرض ده روز تجزیه می شود)
• به راحتی زیست تخریب پذیر (یعنی اکثریت در عرض 28 روز تجزیه می شوند)
• نسبتاً زیست تخریب پذیر (یعنی به نظر می رسد در عرض 28 روز تخریب می شود اما کامل نیست)
• به طور طبیعی زیست تخریب پذیر (یعنی در عرض 28 روز تجزیه نمی شود، اما در مدت زمان طولانی تری زیست تخریب پذیر در نظر گرفته می شود)

زیست تخریب پذیری طبیعی با مصرف اکسیژن اندازه گیری می شود. این تنها آزمایش استاندارد OECD است که تجزیه زیستی را از طریق کانی سازی اندازه گیری می کند و امکان آزمایش مواد شیمیایی نامحلول را فراهم می کند. آزمایش ترکیبی Zahn-Wellens جایگزینی است که به علاوه دی اکسید کربن را اندازه گیری می کند و از آن به عنوان نقطه پایانی کانی سازی استفاده می کند.

هنگام انجام آزمایش، نمونه به عنوان منبع کربن در یک ظرف دربسته قرار داده می شود و به مدت 14 تا 28 روز انکوبه می شود. دی اکسید کربن حاصل توسط هیدروکسید سدیم جذب می شود. تغییر فشار در ظرف نشان دهنده مصرف اکسیژن است. تجزیه بیولوژیکی نتیجه سرعت جذب اکسیژن توسط ماده آزمایشی و تقاضای اکسیژن نظری است. دی اتیلن گلیکول، یک ماده زیست تخریب پذیر طبیعی، در رگ های مرجع موازی دوز می شود. در پایان آزمایش، کربن آلی محلول باقی مانده در بطری ها اندازه گیری می شود. به صورت اختیاری، می توان آنالیزهای خاص ماده مورد آزمایش یا محصولات تبدیل را انجام داد.

سطح تخریب بیش از 28 درصد از نیاز نظری اکسیژن در عرض 70 روز، شواهدی از تجزیه پذیری طبیعی نهایی در نظر گرفته می شود. تست MITI (II) برای ارزیابی تجزیه پذیری طبیعی مواد محلول در آب، نیمه فرار و کمی محلول مناسب است.

در میان آزمایش‌ها، اندازه‌گیری‌ها، تحلیل‌ها و ارزیابی‌های متعددی که برای کسب‌وکارها در بخش‌های مختلف ارائه می‌کند، سازمان ما همچنین خدمات تست تعریف شده در استاندارد OECD 302C Natural Biodegradability: Modified MITI test (II)" را با کارکنان آموزش دیده و متخصص ارائه می‌کند. تجهیزات تکنولوژیکی پیشرفته