این راهنمای آزمایش شش روش آزمایشی را تشریح می کند که به مواد شیمیایی اجازه می دهد تا از نظر زیست تخریب پذیری در یک محیط آبی هوازی غربال شوند. روش ها عبارتند از:
OECD 301A یک آزمایش تجزیه زیستی هوازی برای مواد غیر فرار و محلول است. در این روش آزمایش، درجه تجزیه زیستی با تبادل کربن آلی محلول در یک دوره 28 روزه اندازه گیری می شود. تجزیه پذیری زیستی آماده در صورتی حاصل می شود که ماده الزامات تعیین شده توسط روش زیست تخریب پذیری آماده را برآورده کند. تجزیه بیولوژیکی نهایی را می توان اندازه گیری کرد در صورتی که نمونه الزامات تجزیه زیستی نهایی را برآورده کند و نزدیک ترین تقریب را به مقدار کل ماده برای تجزیه زیستی ارائه دهد. بسیاری از خواص شیمیایی و فیزیکی می توانند بر تست زیست تخریب پذیری تأثیر بگذارند، بنابراین گزارش این ویژگی ها قبل از شروع آزمایش تجزیه زیستی مهم است.
OECD 301B یک آزمایش تجزیه زیستی هوازی است که یک ماده را در یک محیط بسته وارد تلقیح می کند و تجزیه زیستی ماده را با تشکیل دی اکسید کربن اندازه گیری می کند. این روش تست از تنفس سنجی برای تعیین زیست تخریب پذیری مواد با ارزیابی تولید دی اکسید کربن در یک محیط مایع برای حداقل 28 روز استفاده می کند. این روش آزمایش برای موادی استفاده می شود که بسیار محلول، کم محلول و یا حتی نامحلول بودن آنها در غلظت های خاص شناخته شده است. مواد متداول آزمایش شده با روش آزمایش OECD 301B شامل سوخت، روان کننده ها، روغن، سورفکتانت ها و محصولات مراقبت شخصی است. این روش تست یکی از متداول ترین روش های زیست تخریب پذیری طبیعی است.
OECD 301C یک آزمایش تجزیه بیولوژیکی هوازی اصلاح شده MITI (وزارت تجارت و صنعت بین المللی، ژاپن) است. این روش تست یک تست تنفس سنجی 28 روزه است که عمدتا مصرف اکسیژن را اندازه گیری می کند. این روش برای مواد کم محلول مناسب است و با نمونه هایی از مواد فرار استفاده می شود. اگرچه این روش آزمایشی بسیار شبیه به سایر آزمایش‌های تجزیه‌پذیری زیستی است، اما پارامترهای آزمایشی خاصی وجود دارد که با روش‌های دیگر متفاوت است.
OECD 301D یک روش آزمایش تجزیه زیستی هوازی است که می تواند با مواد کم محلول استفاده شود و برای نمونه هایی از مواد فرار و جاذب مناسب است. این روش آزمایشی یک آزمایش اندازه گیری تنفسی است که عمدتاً تجزیه زیستی توسط اکسیژن محلول را اندازه گیری می کند و آزمایش حداقل 28 روز است. مشابه سایر روش های تجزیه زیستی OECD 301، این روش تست را می توان برای تجزیه پذیری زیستی آماده، نهایی یا طبیعی استفاده کرد.
OECD 301E یک آزمایش زیست‌تخریب‌پذیری هوازی اصلاح‌شده است که تخریب بیولوژیکی یک ماده را در درجه اول از طریق ارزیابی کربن آلی محلول اندازه‌گیری می‌کند. این روش آزمایش، یک آزمایش حداقل ۲۸ روزه است که می‌تواند با نمونه‌هایی که به عنوان مواد جاذب شناخته می‌شوند، مورد استفاده قرار گیرد. این روش مشابه OECD 301E و OECD 301A است، اما 301E از غلظت کمتری از میکروارگانیسم‌ها استفاده می‌کند. زیست‌تخریب‌پذیری آماده در صورتی حاصل می‌شود که ماده الزامات تعیین‌شده توسط روش زیست‌تخریب‌پذیری آماده را برآورده کند. زیست‌تخریب‌پذیری نهایی را می‌توان در صورتی اندازه‌گیری کرد که نمونه الزامات زیست‌تخریب‌پذیری نهایی را برآورده کند و نزدیکترین تقریب را برای مقدار کل ماده‌ای که زیست‌تخریب می‌شود، ارائه دهد.
OECD 301F یک آزمایش تجزیه زیستی هوازی محلول است که تجزیه پذیری زیستی یک ماده را با اندازه گیری مصرف اکسیژن تعیین می کند. این روش تست بیشتر برای مواد نامحلول و فرار که توسط تست OECD 301B به چالش کشیده شده اند استفاده می شود. خلوص یا نسبت اجزای اصلی ماده آزمایشی برای محاسبه نیاز نظری اکسیژن مهم است. در اینجا نیز، آزمایشات استاندارد حداقل 28 روز است و می تواند تجزیه پذیری زیستی آماده یا نهایی را اندازه گیری کند.
در میان آزمایش‌ها، اندازه‌گیری‌ها، تحلیل‌ها و ارزیابی‌های متعددی که برای کسب‌وکارها در بخش‌های مختلف ارائه می‌کند، سازمان ما نیز خدمات تست آماده به تجزیه‌پذیری بیولوژیکی 301 را در چارچوب دستورالعمل‌های OECD برای آزمایش مواد شیمیایی، با کارکنان آموزش دیده و متخصص خود ارائه می‌کند. تجهیزات تکنولوژیکی پیشرفته
برای دریافت قرار ملاقات، برای دریافت اطلاعات دقیق تر و یا درخواست ارزیابی، می توانید از ما بخواهید فرم ما را پر کند و به شما برسد.
