ANSI Z97.1 Materiały do ​​bezpiecznego szklenia stosowane w budynkach - Charakterystyka bezpieczeństwa i metody badań

Norma „ANSI Z97.1 Materiały do ​​bezpiecznego oszklenia budynków – Charakterystyki bezpieczeństwa i metody badań” opracowana przez Amerykański Narodowy Instytut Normalizacyjny (ANSI) opisuje specyfikacje techniczne i metody badań dotyczące właściwości bezpieczeństwa materiałów do bezpiecznego oszklenia (materiałów szklanych zaprojektowanych w celu zmniejszenia ryzyka obrażeń spowodowanych przecięciem lub przekłuciem oraz zwiększenia bezpieczeństwa w przypadku ich rozbicia w wyniku kontaktu z człowiekiem) stosowanych we wszystkich celach budowlanych i architektonicznych.

Celem niniejszej normy jest określenie minimalnych parametrów bezpieczeństwa materiałów stosowanych do produkcji oszkleń bezpiecznych. Niniejsza norma stanowi podstawę zarówno dla norm bezpieczeństwa przyjmowanych w regulacjach przez federalne, stanowe i lokalne agencje regulacyjne, jak i jako standard odniesienia dla urzędników odpowiedzialnych za przepisy budowlane, architektów, projektantów, specyfikatorów i innych. Zatwierdzenie materiału zgodnie z tą normą oznacza, że ​​jego właściwości bezpieczeństwa są akceptowane i utrzymywane. Nie należy interpretować tego jako oceny trwałości lub wyglądu materiału szklanego.

Zgodność materiału z tą normą określa minimalne akceptowalne parametry bezpieczeństwa materiału będącego w użyciu. Jednakże przydatności tej nie należy interpretować jako oceny trwałości lub wyglądu materiału jako szkła. Ponadto norma ta nie określa sytuacji, w których należy stosować materiały do ​​produkcji szyb bezpiecznych. Niniejsza norma nie dotyczy metod stosowanych przy montażu materiałów do bezpiecznego oszklenia. Warunkiem zgodności materiału z tą normą jest jego jednorodna produkcja, zapewniająca niezmiennie zachowanie wymaganych właściwości bezpieczeństwa. Szkło monolityczne odprężone, szkło monolityczne wzmacniane cieplnie, szkło monolityczne wzmacniane chemicznie, szkło monolityczne zbrojone (nieognioodporne) i szkło monolityczne zbrojone ognioodporne nie są uważane za materiały do ​​produkcji bezpiecznego szkła w rozumieniu niniejszej normy.

Mówiąc w skrócie, norma ANSI Z97.1 jest amerykańską normą krajową dotyczącą materiałów ze szkła bezpiecznego stosowanych w budynkach. Materiały stosowane w przeszkleniach bezpiecznych zwiększają bezpieczeństwo i zmniejszają ryzyko obrażeń dzięki swojej konstrukcji. Użytkownicy końcowi mogą sprawdzić, czy ich materiały ze szkła bezpiecznego są zgodne z normą, dzięki oznaczeniu ANSI Z97.1. Tego typu oznaczenia można znaleźć na wielu rodzajach szkła, począwszy od drzwi łazienkowych aż po szkło w schodach ruchomych. Niniejsza norma obejmuje również właściwości i metody badań materiałów ze szkła bezpiecznego stosowanych na szyby przednie, okna i przegrody pojazdów lądowych i morskich oraz samolotów.

Szkło bezpieczne jest specjalnie hartowane i wzmacniane, aby chronić ludzi. Ten rodzaj szkła zaprojektowano tak, aby zmniejszyć ryzyko obrażeń w razie stłuczenia lub rozbicia. Szkło bezpieczne ma za zadanie zapewnić ludziom bezpieczeństwo w razie wypadków. Pomaga ograniczyć ryzyko związane ze stłuczeniem szkła, poprzez zapobieganie lub ograniczanie szkód.

Główne materiały stosowane do produkcji szkła bezpiecznego obejmują: szkło hartowane, szkło laminowane, szkło wzorzyste, szkło gięte, szkło powlekane organicznie, szkło lustrzane i materiały szklane z tworzyw sztucznych.

Zgodnie z tabelą zatytułowaną „Grupy testowe dla materiałów ze szkła bezpiecznego” w normie ANSI Z97.1, w zależności od rodzaju szkła, muszą być spełnione następujące wymagania testowe:

• Szkło laminowane i szkło powlekane organicznie: muszą spełniać wymagania dotyczące odporności na uderzenia, temperatury, warunków atmosferycznych i starzenia w pomieszczeniach zamkniętych.
• Szkło hartowane: Musi spełniać wymagania dotyczące testów odporności na uderzenie i rozbicie na fragmenty.
• Szkło plastikowe: Musi spełniać wymagania dotyczące odporności na uderzenia, warunków atmosferycznych, starzenia w pomieszczeniach zamkniętych, twardości i modułu sprężystości.

Zgodnie z tą normą kryterium oceny próbki w badaniu udarności typu 1 jest brak rozdarcia, ścinania lub otwarcia w pionowej próbce, przez którą może przejść kula o średnicy 76 mm. W przypadku typu 2 wybiera się i waży 10 największych cząstek bez pęknięć, a do określenia maksymalnej dopuszczalnej masy wykorzystuje się średnią grubość. W przypadku typu 3 określa się twardość i wytrzymałość próbki. W przypadku typu 4 nie powinno być żadnych pęknięć.

Interpretacja wyników dotyczących rozdrobnienia spowodowanego uderzeniem środkowym: Łączna masa 10 największych odłamków bez pęknięć nie powinna przekraczać masy równoważnej kwadratowemu fragmentowi o boku 254 mm oryginalnej próbki badawczej.

Badania termiczne przeprowadza się w celu określenia możliwych skutków narażenia na działanie wysokich temperatur i wilgotności przez dłuższy czas.

Celem badania odporności na ścieranie zgodnie z tą normą jest określenie, czy w czasie ekspozycji nastąpi degradacja międzywarstwy. W odległości większej niż 13 mm od zewnętrznej krawędzi próbki nie powinny pojawić się żadne pęcherzyki powietrza, rozwarstwienia ani pęknięcia.

Norma ANSI Z97.1 wymaga, aby wszystkie materiały stosowane do produkcji bezpiecznego szkła, łącznie ze szkłem zbrojonym, spełniały wymagania testów odporności na uderzenia klasy A lub klasy B.

Nasza organizacja, która od lat stara się wspierać przedsiębiorstwa z każdej branży, realizując szeroką gamę badań testowych, pomiarowych, analitycznych i ewaluacyjnych, dysponuje silną kadrą, która uważnie śledzi rozwój nauki i techniki na świecie oraz nieustannie się doskonali. W tym kontekście usługi testowe świadczone są również przedsiębiorstwom zgodnie z normą „ANSI Z97.1 Materiały ze szkła bezpiecznego stosowane w budynkach - Charakterystyki bezpieczeństwa i metody testowania”.