EN 14901-2 Rury, kształtki i akcesoria z żeliwa sferoidalnego – Wymagania i metody badań powłok organicznych armatury i akcesoriów z żeliwa – Część 2: Powłoka poliolefinowa modyfikowana kwasem termoplastycznym (TMPO)

W normie europejskiej „EN 14901-2 Rury, kształtki i akcesoria z żeliwa sferoidalnego – Wymagania i metody badań powłok organicznych armatury i akcesoriów z żeliwa – Część 2: Powłoka z poliolefiny modyfikowanej kwasem termoplastycznym (TMPO)”, EN 545, EN Wymagania i opisano metody badań fabrycznie nakładanych powłok z poliolefiny modyfikowanej kwasem termoplastycznym (TMPO) stosowanych do ochrony armatury i akcesoriów z żeliwa sferoidalnego, zgodnych z normami 598, EN 969, EN 12842 i EN 14525. Wymienione standardy są wykorzystywane głównie do następujących celów:

• Transport wody (np. pitnej, surowej) o temperaturze roboczej do 50 stopni
• Transport ścieków o temperaturze roboczej do 45 stopni
• Transport gazu w temperaturze roboczej do 50 stopni
• Nadaje się do środowisk zewnętrznych, takich jak gleby, wody i atmosfery, o wszystkich typowych obciążeniach korozyjnych, opisanych w normie EN 545.

Na potrzeby niniejszego standardu mają zastosowanie następujące terminy i definicje:

• Żeliwo sferoidalne odnosi się do rodzaju żeliwa stosowanego do produkcji rur, złączek i akcesoriów, w których grafit występuje głównie w postaci kulistej.
• Dopasowanie odnosi się do odlewu na zewnątrz rury lub akcesoriów, co pozwala na odchylenie sieci rurociągów, zmianę kierunku lub otworu. Armatura kołnierzowa, armatura do kranu i kołnierze są również klasyfikowane jako armatura.
• Akcesorium odnosi się do dowolnego odlewu innego niż rura lub złączka stosowana w rurociągu wodnym. Przykładowymi akcesoriami są: zawory, studzienki rewizyjne, włazy, złączki do mechanicznych połączeń elastycznych, złączki i pierścienie blokujące do połączeń elastycznych o ograniczonych możliwościach, siodełka rurowe i regulowane kołnierze do przyłączy domowych.
• Komponent odnosi się do produktu zdefiniowanego powyżej.
• Przyczepność odnosi się do siły na jednostkę powierzchni przyłożonej prostopadle do powierzchni wymaganej do oddzielenia powłoki od podłoża.
• Odporność na uderzenia odnosi się do energii uderzenia, którą powłoka może wytrzymać bez uszkodzeń w określonych warunkach testowych.
• Odporność na wgniecenia odnosi się do odporności powłoki na penetrację stemplem w określonych warunkach testowych.
• Brak porowatości odnosi się do braku przebicia elektrycznego podczas testów wysokonapięciowych w określonych warunkach testowych.
• Proszkowy materiał poliolefinowy modyfikowany kwasem termoplastycznym odnosi się do proszkowej żywicy poliolefinowej TMPO, w której znaczna ilość wiązań chemicznych węgiel-wodór jest zastąpiona grupami funkcyjnymi kwasu karboksylowego.
• Powłoka poliolefinowa modyfikowana kwasem termoplastycznym. Powłoka TMPO odnosi się do części pokrytych fabrycznie nałożonym proszkiem TMPO, metodą spiekania lub natryskiwania flokującego, lub zanurzania w złożu fluidalnym lub natryskiwania elektrostatycznego na wstępnie ogrzane części, a następnie podgrzewane.
• Testowanie wydajności odnosi się do testów przeprowadzanych jednorazowo i powtarzanych dopiero po zmianie dostawcy materiału powłokowego, materiału powłokowego lub odpowiedniego zastosowania procesu.
• Badania rutynowe oznaczają badania przeprowadzane w celu kontroli procesu produkcyjnego z częstotliwością określoną przez producenta powlekanego elementu z żeliwa sferoidalnego.
• Wyznaczone strefy, ograniczenia tolerancji połączeń, trudności w testowaniu lub zakrycie uszczelką itp. Odnosi się do obszarów odlewania, w których nieunikniona jest gorsza wydajność powłoki. Na potrzeby niniejszej normy obszary te definiuje się jako: obszary połączeń, otwory na śruby, dopuszczalne oznaczenia, żebra i krawędzie. Jeśli to konieczne, obszary te można zabezpieczyć odpowiednimi dodatkowymi środkami antykorozyjnymi w trakcie lub po montażu. Jednakże takie środki nie są częścią tego standardu.
• Średnia grubość odnosi się do średniej arytmetycznej wszystkich pomiarów grubości wykonanych na powlekanym produkcie.
• Grubość lokalna odnosi się do grubości mierzonej w dowolnym miejscu powlekanego produktu.

Powłoka musi spełniać wymagania techniczne podane w normie. Na przykład przygotowanie powierzchni musi być zaprojektowane tak, aby osiągnąć wymagane właściwości określone w niniejszej normie. Obowiązkiem producenta jest wdrożenie procedury kontroli jakości w celu wykazania przydatności technologii przygotowania powierzchni do określonego celu i zapewnienia stabilności tych parametrów.

Wśród licznych badań, pomiarów, analiz i ocen przeprowadzonych dla przedsiębiorstw z różnych sektorów, nasza organizacja, dysponująca przeszkolonym i specjalistycznym personelem oraz zaawansowanym sprzętem technologicznym, ustanowiła „EN 14901-2 Rury, kształtki i akcesoria z żeliwa sferoidalnego – Materiały organiczne armatury i akcesoriów żeliwnych „Wymagania i metody badań powłok – Część 2: Powłoki z poliolefiny modyfikowanej kwasem termoplastycznym (TMPO)” zapewnia również usługi badawcze.